niks aan de hand?

Zelf ben ik een zorgmijder. Het hoe en waarom daarvan zou ik kunnen uitleggen, maar is niet relevant voor dit verhaal. Ik schrijf het alleen op om aan te geven dat ik werkelijk geen idee heb of wat gister gebeurde normaal of gangbaar is. Ik vond het niet normaal en als dochter van een huisarts, kan ik met zekerheid zeggen dat het vroeger heel anders ging, in ieder geval bij ons thuis…

Henk had de hele dag al lopen klagen over pijn en ik had hem al een paar keer gezegd een paracetamol te nemen, maar omdat hij als hartpatiënt al heel veel medicijnen moet slikken wil hij dat niet. Om een uur of negen lag hij kermend van de pijn in bed en vroeg hij mij de huisarts te bellen. Ik zocht het nummer van de huisartsenpost en belde. Ik kreeg een bandje dat mij eerst een hoop irrelevante informatie gaf over coronatesten en vervolgens een menu: “Kies alleen een één als er sprake is van een acute levensbedreigende situatie,” sprak een vriendelijk computerstem. Mijn inschatting was dat het geen levensbedreigende situatie was en ik wachtte op de rest van het menu. Dat kwam niet. Minstens vijf minuten lang heb ik geluisterd naar: “Kies alleen een één als er sprake is van een acute levensbedreigende situatie. Voor andere vragen, blijft u aan de lijn. U wordt doorverbonden.” Maar ik werd nimmer doorverbonden; de telefoon bleef overgaan. Uiteindelijk gaf ik het op en ging terug naar boven om aan Henk te zeggen dat hij morgenochtend maar zijn eigen huisarts moest bellen.

Achteraf denk ik dat dit de bedoeling is van de telefoon niet aannemen. Mensen geven het op en wachten de nacht af en bellen ’s morgens hun eigen huisarts.

Ik zei dat er niet werd opgenomen en dat hij maar lekker moest gaan slapen en morgen zijn eigen huisarts bellen, maar toen raakte hij in paniek. Hij begon te hyperventileren en te schreeuwen, ook van de pijn en dat ik 112 moest bellen. Dat was echt het laatste wat ik wilde! Eigenlijk was ik van plan mijn zus te bellen die vlakbij woont en verpleegkundige is, maar Henk was niet meer voor rede vatbaar en dus belde ik 112.

Als je 112 belt, wordt er alleen gevraagd: heeft u brandweer, politie of ambulance nodig? Dat wist ik want niet zo lang geleden heb ik nog 112 gebeld voor een zwerver die in Amsterdam onder een brug om hulp stond te roepen. Ik zei dus meteen: ambulance en gaf aan de telefoniste de toestand van mijn man door. De ambulancegarage is bij ons om de hoek, dus binnen vijf minuten stonden er twee zeer vriendelijke ambulanceverpleegkundigen aan zijn bed. Die wisten hem gerust te stellen. Iets wat mij niet gelukt was. Ze maten zijn bloeddruk, maakte een hartfilmpje en tenslotte toen iedereen zeker wist dat het niet zijn hart was, kalmeerde hij. Vervolgens belde de verpleegkundige dezelfde huisartsenpost die ik eerder die avond niet had kunnen bereiken, voor overleg. De ambulanceverpleegkundige verspilde geen tijd met luisteren naar het bandje en koos gelijk een één. Alsnog duurde het geruime tijd voor er opgenomen werd. Het eerste wat de huisarts (die naar ik aannam uiteindelijk de telefoon beantwoordde) zei, was dat ze niet kon geloven dat mensen voor rugpijn 112 bellen! Dat schoot bij mij echt in het verkeerde keelgat. Als er bij de huisartsenpost gewoon was opgenomen, had de dienstdoende huisarts Henk telefonisch kunnen helpen en had ik er niet eens over nagedacht 112 te bellen. Geen wonder dat de kosten van de zorg de spuigaten uitlopen! En het versterkt ook nog eens mijn wantrouwen jegens de medische wereld. Al moet ik zeggen dat de ambulanceverpleegkundigen zeer vriendelijk, ter zake doend en kalm waren.

Terwijl ik in de deuropening stond te wachten op de administratieve afhandeling van de zaak, kwamen onze buren naar buiten. Die hadden natuurlijk de ambulance zien staan en waren, de geschiedenis van zijn hart kennende, behoorlijk ongerust. Ik kon ze gelukkig geruststellen en vertellen dat het werkelijk een storm in een glas water was geweest. Ik zei het al eerder, een goede buur is beter dan een verre vriend.

Maar wat als het nou wél zijn hart was geweest? Of dat hij onderaan de trap lag met gebroken botten? Na zijn eerste hartinfarct en eerste katheterisatie tien jaar geleden heeft de cardioloog in het LUMC tegen mij gezegd dat het altijd beter is om gelijk 112 te bellen. Ik ben bang dat hij gelijk heeft…Toch lijkt het me van essentieel belang dat de huisartsenpost buiten kantooruren gewoon bereikbaar is. Al was het alleen maar om mensen gerust te kunnen stellen en te voorkomen dat mensen (overbodig maar niet onnodig) 112 gaan bellen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s