Graan

Jezus vertelde nog een gelijkenis. ‘U kunt zich het Koninkrijk van de hemelen ook zo voorstellen. Een boer zaaide goed graan op zijn land. Maar op een nacht, terwijl iedereen sliep, kwam zijn vijand en zaaide onkruid tussen het graan. Toen het graan begon te groeien, schoot ook het onkruid op. De knechten gingen naar de boer toe en zeiden: “Het veld waar u dat goede graan hebt gezaaid, staat vol onkruid!” “Dat heeft een vijand gedaan,” zei hij. “Zullen wij het onkruid ertussen uittrekken?” vroegen zij. “Nee,” antwoordde de boer. “Want dan trekken jullie het jonge graan ook mee. Laat ze maar samen opgroeien tot de oogst. Dan zal ik tegen de maaiers zeggen dat zij eerst het onkruid bijeen moeten halen en verbranden. Daarna kunnen zij het graan in de schuur brengen.”  Matt. 13, 24-30

Jezus spreekt vaak in parabels. Soms is het net of Hij expres verhalen verteld die zó ingewikkeld zijn dat niemand ze meteen snapt, alsof Zijn verhalen alleen bedoeld zijn de mensen wakker te schudden en tot nadenken aanzetten. Bovenstaand verhaal was toch blijkbaar ook de leerlingen te gortig en ze vragen Jezus om uitleg:

Jezus stuurde de mensen weg en ging naar huis. Zijn leerlingen kwamen bij Hem zitten en vroegen wat Hij bedoelde met de gelijkenis over het onkruid tussen het graan. ‘Luister,’ zei Hij. ‘Ik, de Mensenzoon, ben de boer die het goede zaad zaait. Het land is de wereld. Het goede zaad zijn de mensen die bij het Koninkrijk horen. En het onkruid zijn de mensen die bij de duivel horen. De vijand die het onkruid heeft gezaaid, is de duivel. De oogst is het einde van deze tijd en de maaiers zijn de engelen. Zoals in dit verhaal het onkruid bijeengehaald en verbrand wordt, zo zal het ook gaan bij het einde van deze tijd. Ik, de Mensenzoon, zal mijn engelen eropuit sturen. Zij zullen alle verleidingen en alle slechte mensen uit mijn Koninkrijk bijeenhalen en in de oven gooien. Daar zal het een en al wroeging, tranen en verdriet zijn. Maar de goede en gelovige mensen zullen in het Koninkrijk van hun Vader stralen als de zon. Wie oren heeft, moet ook goed luisteren! Mat. 13, 35-43

Gelukkig maar dat de leerlingen meelopen en vragen stellen, anders zou het voor ons zoveel eeuwen later weleens onmogelijk blijken de boodschap te kunnen begrijpen. Dat is toch al vaak ingewikkeld aangezien de tijdgeest veranderd is en de geschriften niet mee veranderen. We moeten leren onderscheid te maken tussen de werkelijke boodschap en de verpakking. De verpakking was hoogstwaarschijnlijk ruim 2000 jaar geleden voor iedereen duidelijk. Zaken die algemeen bekend kunnen worden veronderstelt, hoeven niet uitgebreid beschreven. Ik kan nu kort iets roepen over iets opzoeken op het net en vrijwel iedereen zal direct begrijpen wat ik bedoel. Niet zo heel erg lang geleden was dat onbekend en een onmogelijkheid. Mensen veranderen nauwelijks, maar de omstandigheden in de wereld en wat er als algemeen bekend beschouwd kan worden, kan supersnel veranderen!

Wat er natuurlijk niet veranderd, onveranderlijk is, is het Koninkrijk Gods. In het zesde hoofdstuk van Mattheüs leert Jezus Zijn discipelen, en dus ook ons, bidden tot Zijn Vader die ook onze Vader is. Wanneer wij Hem aanvaarden als onze Heer en God mogen we voor altijd op Zijn genade vertrouwen. Dat geldt natuurlijk voor na onze dood wanneer we in de Heerlijkheid worden opgenomen, maar zeker ook voor de tijd die we in dit ondermaanse doorbrengen. Alles wat we hier doen, laten en denken wordt onderdeel van ons zijn, van onze ziel. Fysiek en lichamelijk kunnen we niks meenemen. Een doodshemd heeft geen zakken, hing er boven het bureau van mijn opa. (Ik hoorde laatst iemand zeggen: in een rouwstoet rijden geen vrachtwagens mee. Dat vond ik ook wel een mooie.) Niets van wat hier als waardevol wordt beschouwd, geld, bezit, status, heeft substantie of waarde aan de andere zijde. Het enige wat telt, wat we mee kunnen nemen en waarvan we zullen moeten leven is LIEFDE.

Liefde is het belangrijkste wat er bestaat. Hier, voor ons mensen en de rest van de schepping, maar zeker ook in het Koninkrijk. De heilige Teresa probeert ons te leren dat er veel minder onderscheid is tussen deze wereld en de volgende. Vooral voor Christenen zou er minder ruimte mogen zijn tussen hemel en aarde. Hier mogen we proberen, moeten we laten zien dat we een afspiegeling zijn van het Goede, van de Liefde. Licht verspreiden en het duister verjagen, dát is de taak die ons Christenen is toebedeeld. Wij zijn de voorafbeelding van wat ons te wachten staat……of we zouden dat moeten zijn. De liefde en het licht dat we hier uitstralen is een voorafbeelding van de hemel.

Er zijn geen twee werelden, de fysieke wereld en de geestelijke wereld; er is er slechts één: het Koninkrijk van God “op aarde zoals in de hemel” (vgl. Mt 6,10).Velen onder ons bidden het volgende: “Onze Vader die in de hemel zijt”. Zij denken dat God daarboven is, wat het idee van een scheiding tussen de twee werelden wortel doet schieten. Velen in het Westen houden ervan om de geest en de materie te onderscheiden. Maar de hele waarheid is één en de werkelijkheid ook. Vanaf het moment dat we de menswording van God erkennen, die voor de christenen zich verwerkelijkt in de persoon van Christus, beginnen we met het serieus nemen van de dingen. Teresa van Calcutta (1910-1997)

Ik probeer de dingen serieus nemen en liefde, licht en waarheid te verspreiden onder de mensheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s