Hebzucht

Zeker, de godsvrucht is een krachtige bron van verdiensten, zo ze gepaard gaat met tevredenheid. We hebben niets in de wereld meegebracht, omdat we er toch ook niets kunnen uitdragen. Hebben we dus voedsel en kleding, dan moeten we daarmee ook tevreden zijn. Zij, die echter rijk willen worden, vallen in bekoring en strik, en in vele dwaze en schandelijke begeerten, welke de mensen neerstorten in ondergang en verderf. Want de wortel van alle kwaad is de geldzucht. Door hieraan toe te geven, zijn sommigen afgedwaald van het geloof, en hebben zich veel stekende pijnen bereid. 1 Tim.6, 6-10

Mijn vriendin en collega kwam op bezoek. Toen ik nog de helft van de week in de stad woonde, was zij ook mijn hospita. Omdat ik mijn vorig leven achter mij moet laten, had ze gelijk al mijn spulletjes meegenomen. Het viel mee….één koffer en twee grote tassen. Voornamelijk bladmuziek, een paar kleren en een stapeltje boeken. Ik had vóór ik mijn kamer verliet al heel wat boeken en kleding naar het goede doel gebracht, en naar The free little library op de hoek. Ik hecht niet zo aan spullen (aan mensen ook niet, maar dat is weer een heel ander verhaal 😉 )

Ach, het is wel fijn dat ik die ene rok terug heb en nu de herfst in aantocht is, ben ik ook best blij met de terugkeer van mijn roze vestje en bruine sweater. Maar ik heb weer stapels en stapels blaadjes muziek in het oud papier gegooid. En briefjes van leerlingen, koorleden en oude vriendinnen, kopietjes van liederen, liturgieblaadjes….wat moet ik er mee? Ik las op een ansichtkaart: “voor Rachel, kei van een wijf! Top, hoe jij je inzet en met dank voor al je begeleiding”. Van wie heb ik die kaart ooit gekregen? En voor wat? Op een ander briefje lees ik: “die hoffelijkheid zaait, zal vriendschap oogsten”. Wijze woorden! Wie schreef die mij en waarom? Toch een raar gevoel dat ik blijkbaar zoveel teweeg breng/heb gebracht bij zoveel verschillende mensen en dat ik daar zelf nauwelijks bij stil sta, over nadenk of het zelfs maar onthoud! Ik schaam me wel een beetje. Ik neem me vaak voor een beter mens te zijn. En ik oefen dat ook! Maar nooit goed genoeg…

Mijn vriend Tom leerde mij dat een Christen een mens is van genade. Hij juicht voor God omdat hij dat wil, niet omdat het moet. Bidden mag nooit een verplichting worden. Bidden uit verplichting is lippendienst. Een echt, oprecht gebed komt uit het hart. Het geloof hunkert naar inzicht (fides quarens intellectum) maar dat inzicht komt maar langzaam en meestal laat in het leven. Tot de tijd van inzicht vaar ik op geloof in de hoop dat ik het mag begrijpen (credo ut intellectam)

En probeer ik tevreden te zijn met wat ik wel heb en niet de hele tijd om te kijken naar wat ik onderweg ben verloren. Alle teruggekeerde bladmuziek heb ik inmiddels opgeruimd. De stapels zijn verdeeld over oud papier, muziek voor leerlingen, muziek voor koor, muziek voor piano en muziek voor orgel. Nu ga ik mijn klerenkast opruimen…Ik ga weer een boel kleren naar het goede doel brengen. Zoveel kleding heb ik niet nodig; ik draag toch altijd hetzelfde! Ik moet er alleen aan denken dat het niet altijd hetzelfde weer is. Als ik in een gematigder klimaat zou wonen, zou ik nóg minder kleren hebben. Het ergste vind ik nog wel dat ik binnenkort toch eens nieuwe teenschoenen zal moeten gaan kopen. Ik draag nu al drie jaar hetzelfde paar, vooral omdat ik ze eigenlijk nooit aantrek maar er vallen nu toch gaten in. 😉

Tot slot wil ik deze prachtige liedtekst van Sytze de Vries met u delen. Hij schreef deze tekst naar een gedicht van Maria Willis (1824-1908) en de tekst past op de melodie van een traditionele Engelse tune (Sussex) te vinden in Gezangen voor Liturgie no. 619 (Hoort hoe God met mensen omgaat)

Als wij tot U bidden, Vader vragen wij geen kalm bestaan maar de kracht en de volharding in vertrouwen voort te gaan.

Ook om louter groene weiden vragen wij U, Vader, niet maar op ongebaande wegen vol te houden met een lied.

Of alleen om rustig water, waar niets rest dan stil te staan, maar om kracht het levend water uit de harde rots te slaan.

Bron van kracht in bange uren, die ons loodst door storm op zee, bij ons pogen, bij ons falen, – Vader, ga zo met ons mee!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s