…en de heilige Geest

Ondanks vele omzwervingen en verlangens naar verre oorden woon ik in het dorp (B) waar ik vroeger naar school ging en geef ik orgelles (en zorg ik voor mijn Moeder) in het dorp (A) waar ik geboren en getogen ben. Fietste ik dus in mijn tienerjaren heen en weer tussen A en B, tegenwoordig fiets ik (in ieder geval 1x per week) van B naar A en terug. Er zijn twee routes tussen A en B en vroeger fietste ik altijd de route die gaat langs velden en wegen, waar er veel ruimte en veel stilte is en waar ik vrijwel de hele weg de dijk die ons eiland voor de Waddenzee beschermt, kan zien. Tegenwoordig fiets ik meestal de saaie route, vooral omdat ik met mijn fiets met elektrische ondersteuning ergens tussen de 20 en 25 km/u fiets en dan voel ik me toch een stuk veiliger op een fietspad naast de autorijbaan dan, zeg maar, los (als fietser op de rijbaan).

Er zijn meerdere wegen die ik kan nemen om vanaf mijn huis op de gewenste weg terecht te komen, maar ik neem eigenlijk altijd dezelfde. Er is dan een keuzemoment: als ik de saaie route fiets moet ik linksaf en als ik de toeristische route wil fietsen moet ik rechtdoor. Gister fietste ik daar, vast van plan linksaf te slaan maar om een mij onbekende reden koos ik op het allerlaatste moment voor de scenische route. En ja hoor, hier was de Geest aan het werk want er lag halverwege een schaap op haar rug die door mij gered moest worden.

Misschien dat niet iedereen dat weet (hier op het eiland wel, hoop ik toch!) een schaap heeft geen maagportier dus als zij op haar rug ligt, kan het gebeuren dat al het maagsap in de buikholte terechtkomt en dan is het vrij snel einde verhaal. Wanneer je dus een schaap op het land ziet liggen met haar poten in de lucht, is het zaak even af of uit te stappen en haar te keren. (en even te kijken of ze meteen gaat staan te plassen, heel belangrijk) Het gebeurd veel in deze tijd van het jaar wanneer de ooien hoogzwanger in natte weilanden staan en in een holletje of greppeltje terechtkomen. Het eigen gewicht maakt het ze onmogelijk zelfstandig weer rechtop te komen. Meestal schieten ze wel overeind zodra je aan komt lopen; de schrik zorgt voor extra adrenaline, denk ik. Maar soms moet je echt een stevig handje of voetje helpen. Zo ook gister. Maar gelukkig liep het goed af. Schaap blij, ik blij en hoewel ik te laat was voor mijn eerste leerling was die ook blij want hij had vijf minuten verstoppertje kunnen spelen in de kerk en de juf laten schrikken.

Als ik het verhaal aan Henk vertel, zegt hij: dat is een mooi toeval! Waarop ik zeg: nee, dat is nou de Geest. Waarop hij superblij gaat zitten glimlachen (jullie kennen Henk misschien niet, maar hij kan zo een hemelse glimlach opzetten waar een hele wereld achter schuil gaat) Op mijn, lichtelijk geïrriteerde vraag waarom hij zo zit te glimmen, zegt hij dat hij op zulke momenten altijd expres zegt dat het toeval is omdat ik dan over de Geest begin. mmmm, oké, als je over de Geest wilt praten, hoef je het maar te zeggen hoor! Altijd voor in.

Sinds enige jaren heb ik op maandagavond een zanggroepje. Iedereen mag mee komen zingen, ook als je anders alleen onder de douche zingt. Ik deel dan wat teksten uit en ga achter de piano zitten. We zingen smartlappen, popsongs, protestliederen. Van alles komt langs van André Hazes tot Ramses Shaffy en van the Beatles tot Michael Jackson. Het gaat er vooral om dat men lekker en ongegeneerd kan zingen. Het is niet mooi, het is lang niet altijd zuiver, maar we doen het echt enkel en alleen voor ons eigen plezier (en ik doe het stiekem ook een beetje voor het geld natuurlijk 😉 ) Enige tijd geleden haakte een lid af omdat ze ziek was. Straks ga ik bij haar op bezoek omdat ze graag wil dat ik muziek kom maken op haar uitvaart wanneer het zover is. Het is echt niet voor het eerst dat ik gevraagd wordt muziek te komen maken op een uitvaart en zelfs is het niet de eerste keer dat ik de muziek uitzoek samen met degene voor wie ik tzt die muziek zal gaan maken, maar het blijven toch altijd zware en emotionele gesprekken. Aan de andere kant ben ik zeer dankbaar dat ik dit voor haar (voor mensen) mag en kan doen. Zeker nu ik mezelf nauwelijks meer als musicus zie. Muziek geeft toch veel mensen kracht en licht en blijdschap en ik mag daar een klein onderdeeltje van zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s