Mijn goede dagen behoren tot het verleden. Mijn verwachtingen zijn niet uitgekomen. Mijn hartenwensen zijn in rook opgegaan. Job 17, 11
Het boek Job heb ik meerdere keren van A tot Z gelezen. Het is één van de meest fascinerende en educatieve boeken uit de Bijbel, als je het mij vraagt. Er zijn heel veel boeken en dissertaties over Job geschreven. Dus als je het interessant vindt meer over Job te lezen, dan is het niet heel moeilijk om er iets over te vinden. Als je helemaal niks weet van of over Job dan is deze wellicht een goede optie: https://youtu.be/u7rA0G9Z6y0 (12 minuten) Het ging mij nu even om bovenstaand citaat: dat is hoe ik me nu alweer een goede twee jaar voel…ongebruikt, ongewenst, overbodig, afgedaan.
Afgelopen dinsdag drong het diep in mijn wezen, in mijn zijn, door dat ik zeer ondankbaar ben. Ik loop maar te klagen dat ik niks te doen heb en mijn ei niet kwijt kan en eenzaam ben, maar ondertussen…ik zal een paar voorbeelden geven uit mijn dagelijks leven om te laten zien dat ik echt veel dankbaarder mag/moet zijn en minder mag klagen.
Vorige week mocht ik weer eens een uitvaart opluisteren met orgelmuziek. De mevrouw in de kist was 99 jaar oud geworden en had tot de laatste dag thuis gewoond. Ze had vijf zoons en een berg klein-, en achterkleinkinderen. De kerk zat vol. Vanaf de koorzolder zag en voelde ik de hechtheid van de familie. En ondanks dat uit de elogie bleek dat ook in deze familie wrijving bestond, voelde ik toch heel sterk de connectie die familie tot familie maakt. Zes grote mannen (vijf zoons plus één) staken de kaarsen aan rondom de kist. Moeder was 99, dus de jongens waren ook 60, 70 jaar oud. Altijd een bijzonder moment. Twee achterkleinkinderen, van die opgeschoten jongens van tien, elf jaar oud ,elk met zeven rozen in de hand, zeiden het gedicht op over de 14 engeltjes en legde bij elke zin twee rozen aan de desbetreffende kant van de kist. Het was een zeer ontroerend gebaar. https://youtu.be/zoZAV9FX6Mc (er staat 16, maar het zijn er echt 14 hoor! Tel maar na)
’s Avonds als ik slapen ga
Volgen mij veertien engeltjes na
Twee aan mijn hoofdeind
Twee aan mijn voeteneind
Twee aan mijn linkerzij
Twee aan mijn rechterzij
Twee die mij dekken
Twee die mij strekken
Twee die mij wijzen
Naar ‘s hemels paradijzen
De cantor zong Ave Maria van Schubert. Hij kan mooi zingen, maar dit keer overtrof hij zichzelf! Ik hoorde mensen in de kerk hardop huilen….toen ik vanuit mijn ooghoek naar beneden keek, zag ik dat één van de familieleden ons aan het filmen was. Achteraf stond ik daar nog even bij stil. Het gebeurd vaak dat ik gefilmd word als ik orgel zit te spelen, vooral bij uitvaarten, bruiloften en doopdiensten. Soms ook op een doordeweekse Zondag. De opnames zie of hoor ik eigenlijk nooit terug. Vreemde gedachte dat een familie keer op keer de video draait van hun huwelijksdag en ik dan elke keer langskom. Ik hoor ze zeggen: och ja, weet je nog die organist? Mijn muziek raakt veel meer mensen dan ik ooit weten kan.
Afgelopen dinsdag speelde muziekvereniging DEK onder mijn leiding een openbare repetitie op boerderij en camping de Hemmer. Ik geloof dat het hele korps aanwezig was! Ons was dan ook echte Tesselse patat beloofd na afloop 😉 Het weer wekte mee, er waren een boel gasten op de camping en ook een flink aantal Texelaars had de Hemmerkooi weten te vinden. Zelfs mijn oude Moeder was er. Alleen al voor het feit dat vriend van de familie Elrike haar meegenomen had, mag ik wel eens wat meer dankbaarheid tonen!
Na afloop van deze openbare repetitie gebeurde er drie, of eigenlijk vier heel bijzondere dingen. Ten eerste zei mijn Moeder tegen me dat ze trots op me was! (Het feit dat ze de volgende dag op mijn vraag of ze het mooi had gevonden volmondig Nee, natuurlijk niet antwoordde, doet hier niets aan af!) Ten tweede kreeg ik van de vereniging een prachtige pot petunia’s. Ik had dat echt niet verwacht (en evenmin verdiend, want ik doe gewoon mijn werk en word daarvoor ook gewoon betaald) en daarvoor was en ben ik dan ook heel dankbaar. Ik heb ze boven mijn hangmat gehangen en ze ruiken ook nog zo lekker.
Ten derde kregen Nish en ik een rondleiding door de persoonlijke moestuinen van de boer (die ook op de vereniging speelt) en mocht ik de varkens en Nish de paarden aaien. In de schuur wonen niet alleen kippen en paarden, ook zwaluwen en mussen. En buiten lopen naast paarden en varkens, ook geiten en ganzen en eenden en andere hoenders. Op een gegeven moment heb ik mezelf gedwongen op de fiets te stappen; liever was ik bij de beestenboel gebleven en had ik mijn hangmat daar tussen de bomen gehangen!
Tot slot nog iets waar ik dankbaarheid voor mag tonen. Na afloop van de openbare repetitie kwam een man uit het publiek naar me toe om me meermalen te complimenteren. Hij was vol lof over mijn directie en de enthousiaste manier waarop ik het korps door de muziek loods. Hij raakte niet uitgesproken over hoe de blazers allemaal tegelijk begonnen en ook eindigde; dat ontbreekt bij de meeste korpsen, zei hij. Zelf was hij ook opgeleid in de muziek (orgel gestudeerd bij de opleiding kerkmuziek toen dat nog geen onderdeel was van het conservatorium) dus hij had enig idee waarover hij sprak en bovendien opgegroeid in Maastricht, heeft hij ongetwijfeld heel veel blaasorkesten gehoord. Zelf denk ik altijd dat ik maar wat doe en ik word altijd een beetje verlegen van complimenten, maar ik probeer ze te accepteren voor wat ze zijn en in dankbaarheid te aanvaarden.
Vanmiddag ga ik repeteren met mijn vriend en collega Mark voor het quatre-mainsconcert dat wij gaan geven op 16 juli. Daar heb ik echt zin in! En ook daarvoor mag ik wel wat meer dankbaarheid tonen. Hij komt vaak op het eiland tegenwoordig omdat hij hier een vriendinnetje heeft. Ik hoop dat het een langdurige relatie blijkt, want voor mij is het heerlijk dat ik hem vaker zie en dat we vaker samen kunnen spelen. Maar iemand geluk toewensen omdat het jou goed uitkomt, is niet een heel slechte gedachte. Toch?!?! En twee weken na het quatre-mainsconcert mag ik in dezelfde zaal een solorecital geven. En door al dat studeren op pianoliteratuur, komt mijn oude liefde voor het instrument weer volop naar voren en vergeet ik alle fanfaremuziek, orgelmuziek en popliedjes die ik met mijn zanggroep doe.
Het is natuurlijk heel dubbel, want ondanks al deze voorbeelden heb ik nog steeds een enorme behoefte mijn eigen ei kwijt te kunnen. En dan regelmatiger dan twee concerten in de zomermaanden. Het is het lot, denk ik, van iedere mens. Altijd zijn er twee kanten van de medaille en het is maar net naar welke kant je kijkt. En hoe makkelijk je naar de andere kant kunt kijken, hoe diep je dat in jezelf voelen kunt. Ik zocht in de Bijbel naar toepasselijke teksten over dankbaarheid en vond de volgende wel toepasselijk. Waarschijnlijk is dankbaarheid ook een emotie die getraind kan worden. Daar ga ik me de komende tijd dan maar eens mee bezig houden.
Maak u nergens zorgen over, maar bid voor alles en vraag God wat u nodig hebt, dankbaar voor alles wat Hij doet. Fil. 4, 6
U zult slaven worden van uw vijanden omdat u God niet hebt gediend uit dankbaarheid voor alles wat Hij u in overvloed heeft gegeven. De HERE zal uw vijanden op u afsturen en u zult hongerig, dorstig, naakt en behoeftig zijn. Een ijzeren juk zal op uw nek worden gelegd totdat u bent vernietigd! Deut. 28, 47-48
Blijf altijd bidden. Verslap daarin niet en toon de Here uw dankbaarheid. Kol. 4, 2
Graag zal ik U offers brengen, ik doe dat uit dankbaarheid aan U. HERE, ik zal uw naam loven en prijzen, want U bent zo goed voor mij. psalm 54, 8
Mijn opa had een geborduurde spreuk boven zijn bureau hangen. Waarschijnlijk had oma die voor hem gemaakt. Er stond:
geen groter woord en meer van kracht, dan Micha zes en dan vers 8!
Hij heeft u bekend gemaakt, o mens! wat goed is; en wat eist de Heer van u, dan recht te doen, en weldadigheid lief te hebben, en ootmoediglijk te wandelen met uw God? Micha 6, 8
JuniperPiaRachel 