Ik ken een vrouw die het geklaag van haar man zat was. Iedere keer als hij thuis kwam uit werk of van de visclub of van de hondenclub of waar dan ook maar vandaan, begon hij te klagen en te klagen en daar hield hij pas mee op als hij naar bed ging. De vrouw was dat zó zat dat ze een nieuwe regel instelde. Zodra hij thuiskwam, zette ze de kookwekker op een kwartier en in die tijd mocht hij klagen wat hij wilde. Ging de wekker af dan moest hij ophouden met klagen. Ik weet eigenlijk niet hoe het op lange termijn is gelopen. Dat er toch een echtscheiding is gekomen. Misschien, waarschijnlijk, was hij al snel gewend aan de korte tijd die hij klagen mocht en ging het leven gewoon verder zijn gangetje, alleen met wat minder geklaag. Klagen was een gewoonte geworden en gewoontes kun je gewoon afleren.

Klagen mag, zeg ik altijd, zolang het helpt. Als klagen je helpt de dingen in perspectief te zien of van een andere kant te benaderen of zelfs als het alleen maar een beetje oplucht, dan vind ik het niet erg als je klaagt. Zelf houd ik er niet van; ik loop liever weg. Ook niet echt een goeie oplossing, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Met mijn zus sta ik op de markt. Ik verkoop zelfgemaakte dingen om te eten en zij maakt echt de prachtigste dingen van papier; boekjes, kaarten, kunstwerken, poppenhuizen. De vorige keer dat we stonden, woei het behoorlijk en dan is een marktkraam met papieren kunst niet écht een goed idee. Na een uurtje klagen besluit ze dan toch maar wat dingen neer te zetten. Terwijl ze anders altijd een prachtig opgemaakte kraam heeft, stond ze nu te verkopen uit kratten. Daar moest ook nog over geklaagd worden, maar achteraf bleek dat ze die markt meer verkocht had dan welke markt dan ook maar! Of dat nu ondanks of dankzij het klagen kwam, wil ik niet zeggen maar dankzij het klagen had ze voldoende moed verzameld om tóch haar waren uit te stallen, al was het niet zoals ze dat graag wilde. Klagen had haar geholpen.

In de Bijbel staat nergens dat je niet mag klagen. Sterker nog: er is een heel boek aan gewijd. Klaagliederen. Geschreven door de profeet Jeremia. Prachtig boek, zeker de moeite waard eens een paar dagen in te lezen. Jeremia kan er wat van. Zijn naam heeft zelfs geleid tot het woord jeremiëren. Jeremiëren, weeklagen, jammeren op dramatische manier.

In het boek Jeremia hoofdstuk 14 staat zelfs een heel stuk geklaag van God zelf! Hij is de goddeloosheid van de mensen zat en ook alle valse profeten.

Even een kleine aantekening: valse profeten zijn mensen die profetieën uitspreken, maar niet door God gezonden zijn. Dit is ook waarom in het Christelijk geloof het gebruik van voorspellende middelen, waarzeggerij, astrologie en dergelijke uit den boze is; niet door God gezonden.

Enfin, God is de mensen helemaal zat en roept dan ook dat er niets zal zijn dan oorlog, honger en ziekte. En Hij vraagt zelfs Jeremia niet meer voor het volk te bidden want hij is onverzoenlijk. De mensen smeken dan tot God (vers 19-22):

Och Heer, zullen de mensen roepen, ‘hebt U Juda nu echt de rug toegekeerd? Hebt U een afkeer van Jeruzalem? Zal er zelfs na deze straf nog geen vrede komen? Wij dachten: nu zal Hij ons ten slotte genezen en onze wonden verbinden. Maar de vrede is uitgebleven, de moeilijkheden en verschrikkingen zijn gebleven. Here, wij geven toe dat wij goddeloos zijn, net zo schuldig als onze voorouders. Haat ons niet, Here, ter wille van uw eigen naam. Onteer Uzelf en uw glorieuze troon niet door uw verbond met ons te verbreken waarin U beloofde ons te zegenen. Welke heidense god kan ons regen geven? Of misschien de hemel zelf? Here, onze God, U bent toch de enige die zulke dingen kan doen? Daarom zullen wij wachten tot U ons te hulp komt.’

Maar God blijft onverzoenlijk. Jeremia smeekt God dan in hoofdstuk 15 vers 15-18 om in ieder geval zijn leven te sparen, want hij heeft toch altijd goed naar God geluisterd en gedaan wat Hij van hem vroeg:

Toen zei Jeremia: ‘Here, U weet dat ik ter wille van U lijd. Zij vervolgen mij, omdat ik uw woorden aan hen heb doorgegeven. U hebt zoveel geduld, laat mij nog niet sterven! Breng mij in veiligheid en geef ze hun verdiende loon! Uw woorden maakten mij blij, gretig hoorde ik ze aan, zij waren als voedsel voor mijn hongerige ziel. Zij gaven mijn treurige hart weer uitbundige blijdschap. Wat heerlijk dat ik uw naam mag dragen, Here. Ik hield de mensen geen gezelschap tijdens hun vrolijke feesten. Ik was eenzaam door uw toedoen. Hun zonden maakten mij woedend. Toch was U er niet toen ik U nodig had! U hebt ze hun gang laten gaan. Zullen zij nooit ophouden mij pijn te doen? Uw hulp is net zo wisselvallig als een bergbeek, soms stroomt er water door, soms staat hij helemaal droog.’

Dat hoort God wel en Hij beloofd wederom voor Zijn volk te zorgen, tenminste als ze uit zichzelf zullen terugkeren. Het duurt nog wel een tijdje voor God over Zijn barmhartig hart strijkt en de mensen weer in liefde aanneemt getuige het feit dat dit hoofdstuk 15 is en het boek Jeremia in totaal 52 hoofdstukken kent….maar toch

Zo zie je maar weer dat klagen echt helpt! Als je oprecht klaagt en God duidelijk maakt wat je gedaan hebt voor Hem, voor anderen, voor je eigen levensgeluk en wat je denkt nodig te hebben om voort te kunnen, dan luistert Hij wel! Zolang je in je geklaag maar blijft vertrouwen op Zijn goedheid en Zijn trouw.

Ik liep met de dominee mee. Ze vertelde over een skypegesprek dat ze had met vrouwen in Oekraïne en hoe ze al sinds het begin van de oorlog deze vrouwengroep begeleid en geestelijk ondersteunt. Heel bijzonder vind ik dat. Ik denk vaak dat ik wel ongeveer weet wat iemand doet en dan hoor je zoiets bijzonders. Ik vind het tenminste heel bijzonder dat iemand dat doet, een gespreksgroep online. Ik kan er zelf niet zoveel moet ik eerlijk toegeven, dat zal er ook mee te maken hebben, met mijn bewondering. Bewondering lijkt soms veel op verwondering 😉 Ze vertelde dat ze het gesprek op een positieve noot wilde eindigen en vroeg eenieder wat het is dat je op de been houdt. Iedereen had zo een antwoord. Haar antwoord was sisterhood, ja, daar komt het toch altijd weer op neer. Mooi mooi mooi.

Ze bedoelde dat natuurlijk algemeen, maar ik kon er niks aan doen dat ik toch moest denken aan mijn eigen (biologische) zussen en hoe wij met elkaar omgaan de laatste jaren. Zeker sinds ons Moeder overleed.

Het was mijn beurt om voor te gaan bij het Coventrygebed Meestal gebruik ik mijn overweging die ik daarvoor schrijf als onderdeel van dit blog, maar dit keer twijfelde ik daarover. er staat een passage in over mijn zus en die vindt het misschien wel niet leuk als ik dat openbaar maak. Ik bedoel, als ik die voordracht één keer houdt in besloten kring (er waren vandaag vijftien bidders) dan is er geen mens overboord, maar als ik het in dit blog schrijf….niet dat heel veel mensen dit blog lezen, maar toch.

Bij het koffie drinken na het gebed, sprak een medebidder mij aan. Ze was zo blij met mijn verhaal. Ze vond echt dat ik het goede voorbeeld gaf en zij ging zeker haar best doen om mijn raad op te volgen. Ik was natuurlijk gecharmeerd van haar complimenten, maar ook een beetje beschroomd. Ik begreep eerst niet hoe mijn gedeelde kwetsbaarheid haar zou kunnen helpen. Ze vertelde dat ze afgelopen zomer vier weken bij haar zus in het buitenland zou blijven. Maar de eerste week hadden ze al zoveel ruzie gekregen dat ze eigenlijk weer naar huis wilde. Omdat ze met andere mensen mee was gereden en die haar pas over drie weken weer op zouden komen halen, was ze gedoemd te blijven of op een andere manier weer in Nederland terug te komen. Gelukkig, zo ging het verhaal verder, ging haar zus met haar man een weekje weg zodat ze even bij kon komen. De laatste twee weken waren weer zeer tumultueus en ze was blij toen ze opgehaald werd. Haar zus bleek echter min of meer blind voor de geleden spanningen want ze vroeg haar volgende zomer terug te komen. “Ik had haar nog geen antwoord gegeven, maar na jouw verhaal denk ik dat ik het wel kan.”

Op de fiets onderweg naar huis bedacht ik dat het misschien toch wel een goed onderdeel van mijn blog zou kunnen zijn. Het is tenslotte niet aan mij om te bepalen wat iemand anders aan mijn teksten heeft of in mijn teksten leest. Hieronder dus mijn preekje van vandaag:

Afgelopen Zondag was het de opening van de week van het gebed en we vierden dat met een oecumenische viering voor de eenheid van de Christenen. Op Texel waren er twee diensten: één in Oudeschild en één in Den Burg. De bedoeling was dat niemand in zijn eigen kerk zat en dat is min of meer gelukt. Veel mensen die normaal gesproken in die kerk in Den Burg kerken waren met de dominee naar Oudeschild gekomen. Natuurlijk waren er in Oudeschild veel Skillers, maar ik zag toch ook veel mensen uit andere dorpen. Ik speelde als vrije muziek een kleine suite van Jurriaan Andriessen voor blokfluit en piano, samen met een ándere dominee die vrij had omdat we op Texel meer dan twee dominees hebben.

De dominee die voorging was de dominee van de doopsgezinde gemeente. Hij begon de dienst met te vertellen dat hij tegen eenheid van kerken is. Want, zo legde hij uit, het is juist mooi dat iedere denominatie zo zijn eigen eigenaardigheden heeft. Zo is het voor een doopsgezinde een daad van geloof een kaars aan te steken met een lucifer in plaats van een lont, een andere kaars of een aansteker. Omdat de doopsgezinde kerk begonnen is in een kleine keuken in Zürich (het fijne weet ik er niet van, dit is wat hij vertelde) waar iemand gedoopt wilde worden en waar heb je water, een kaars én lucifers om de kaars aan te steken? (Allemaal dingen die je nodig hebt voor een doop.) Juist. In de keuken. In de doopsgezinde traditie steekt men derhalve kaarsen aan met lucifers. Hij was bang dat die kleine verschillen, die kleine extra daden van bevestiging van geloof (die in elke denominatie bestaan) dat die verloren zouden gaan als de kerken één worden.

Ik kan het op zich wel met hem eens zijn, maar hij vergist zich natuurlijk schromelijk want het gaat niet over eenheid van kerken, het gaat over eenheid van Christenen. Met al onze verschillen, in al onze diversiteit kunnen we toch één zijn in Christus? Hij ons hoofd, wij Zijn ledematen. Zoiets. En van al mijn verschillende ledematen vraag ik andere dingen. Mijn voeten hoeven geen piano te spelen en mijn armen hoeven niet te lopen. Er mag dus verschil zitten in hoe je viert of hoe je gelooft, maar we geloven toch allemaal dat Christus onze Heer en Broeder is die voor onze zonden gestorven is aan het kruis, is gestorven en begraven en de derde dag verrezen is uit de dode, die opgestegen is ten hemel en zit aan de rechterhand van God de almachtige Vader.

Zolang wat we gemeen hebben groter en sterker en belangrijker is dan onze verschillen, is er hoop en ruimte voor eenheid.

Mijn zus bijvoorbeeld ziet de wereld heel anders dan ik. Zij noemt romantische films en boeken hetero-propaganda en gelooft absoluut niet in verschillen tussen man en vrouw. Ze is zelf half man half vrouw (noem je dat non-binair? Ik denk het) en heeft dat zelfs officieel laten veranderen in haar paspoort, rijbewijs en burgerregistratie. Waar bij mij een V staat, staat er bij haar een X. Omdat ze niet gelooft dat het belangrijk is of je een man of een vrouw bent, omdat ze vindt dat het niemand iets aangaat hoe zij er onder haar kleren uitziet of wat ze in de slaapkamer doet. Ze ziet de wereld anders dan ik en vindt het waarschijnlijk ook niet leuk dat ik haar zus noem en “ze” en “haar” gebruik. En toch is ze één van mijn favoriete mensen op deze wereld. Gewoon om al die andere dingen die ze is en doet. Omdat we meer gemeen hebben dan verschillend. Omdat de verschillen niet belangrijk genoeg zijn voor mij om haar te laten vallen. We hebben afgesproken dat we het over een aantal dingen niet eens zijn en daar hebben we het niet over. We hebben het over andere, even belangrijke dingen.

Natuurlijk kun je altijd met iemand ruzie maken omdat je het met elkaar oneens bent, maar het loopt meestal uit op een piswedstrijdje en wordt er alleen maar steeds harder geschreeuwd en niemand luistert meer. Zandbakgedrag, noem ik dat. Kinderen in de zandbak maken zich druk over hun gelijk en het ongelijk van de ander, schreeuwen om het hardst dat de ander begon en slaan erop als ze hun zin niet krijgen. Het is niet zo belangrijk wie er begon, belangrijker is wie er een eind aan maakt!

Eenheid van de Christenen, eenheid onder mensen, het kan zo mooi zijn. Het kan de wereld zoveel liever, zachter en mooier maken als we zoeken naar wat ons verenigd en vergeten of voorbij kijken naar wat ons verdeeld.

Tel uw zegeningen, tel ze één voor één. Tel ze allen en vergeet er geen. Tel ze allen, noem ze één voor één en je ziet Gods liefde dan door alles heen!

Als kind hield ik al heel veel van bomen. Ik kan niet vertellen hoeveel bomen ik heb beklommen, hoeveel boomhutten ik gebouwd heb, hoeveel bomen mijn rug gesteund hebben tijdens een uitrustmoment bij een langeafstandswandeling, hoeveel bomen mij van vruchten en noten hebben voorzien, hoeveel bomen ik heb geplant. (ik kan wél tellen hoeveel bomen ik in mijn leven zelf gekapt heb, dat is er namelijk één! Twee jaar geleden heb ik de overleden kersenboom in onze moestuin gekapt. Ik heb er twee kersenbomen voor terug geplant. Maar dit even geheel terzijde.) Bomen zijn een prachtig voorbeeld van Gods scheppende kracht. Bomen geven een gevoel van eeuwigheid. Ik voelde dat ten diepste toen ik met mijn Moeder en mijn schoonzus een hele dag doorbracht tussen de sequoiatrees in California. Sommige bomen stonden daar al toen Jezus op aarde rondliep! Verder is het daar gewoon ongelooflijk prachtig en ben ik vooral erg dankbaar dat ik dat met mijn Moeder heb kunnen delen.

Het uitzicht van Moeder in het verpleeghuis bestond uit een plein, een aanleunwoningencomplex en een grote den. Dat is mijn vriend, zei ze altijd, wijzend naar de boom. En ik snap dat. Zij hield ook van bomen. Bomen geven rust en kalmte, zelfs als ze bewegen in de wind. In elk jaargetijde staan ze van zichzelf prachtig te wezen. In de lente met een waas van groen die straks een vol bladerdak beloofd. De fruitbomen roze en delicaat wit met bloesems die straks in de zomer en nazomer vruchten of noten zijn geworden. In de zomer vol in blad, schaduw gevend en boordevol leven, vogels, insecten, knaagdieren. In de herfst rood, geel en oranje kleurend door het opslaan van alle chlorofyl die de blaadjes groen maakt. In de winter slapend, scherp afgetekende silhouetten tegen de ijsblauwe luchten, alle geheimen prijsgegeven van maretakken en verlaten vogelnesten.

Sinds ik buiten slaap (2020) ben ik meer en meer van bomen gaan houden. Natuurlijk komt dat ook omdat ik mijn hangmat in de vrije natuur het liefst tussen twee bomen hang. Maar ik denk dat het vooral komt doordat ik ouder word. Niet meer zo zeer op zoek naar de zin van het leven, maar meer en meer naar eeuwigheidswaarde. Bomen worden over het algemeen ouder dan de meeste mensen. Ze groeien langzaam en gestaag. Ze hebben geen haast; hoeven immers nergens naar toe.

In onze buurt wordt momenteel veel gesloopt om nieuw te kunnen bouwen. Hoewel ik er helemaal voor ben dat (de meeste) nieuwbouw geschiedt binnen de toch al bebouwde kom, verdichting noemen ze dat, heb ik toch vrij ernstige bezwaren tegen het kappen van de bomen die er al staan. Zogenaamd groen bouwen maar daarvoor wel vijf of meer bomen kappen die gemiddeld 75 jaar oud zijn ….in mijn oren klinkt het totaal hypocriet. Hoe kan het in vredesnaam groen zijn als je er bomen voor moet kappen??? Het allerergste vind ik nog wel dat het de meeste mensen niks kan schelen! Ik gooi weleens een balletje op, zo van: jammer dat ze de bomen gekapt hebben. Maar de reactie is meestal: ach, er komt wel weer wat nieuws. Maar een nieuw geplante (en dus jonge) boom kan nooit een boom van meer dan 70 jaar oud vervangen. Of tenminste niet de eerstkomende 70+ jaar.

Ik lig er ’s nachts wakker van en ik moet er echt om huilen als er in de buurt weer een boom gekapt is. Het is ook helemaal niet moeilijk, lijkt mij, om tijdens het tekenen van de te bouwen nieuwbouw rekening te houden met de bomen die er al staan. Die bomen staan er namelijk al een tijdje én ze gaan uit zichzelf nergens naar toe. Maar blijkbaar is het makkelijker om alleen maar rekening te houden met andere bebouwing en worden onze prachtige, statige en vriendelijke medebewoners genegeerd, gediscrimineerd en uiteindelijk vermoord voor het gemak van de architect/projectontwikkelaar/aannemer.

Op Texel bestaat er een Partij voor de Bomen. Tot nu toe is het enige wat ze doen (niet onaardig bedoeld; ik ben blij dat ze bestaan!) het protesteren tegen de voorgenomen kap van bomen en de gemeente voortdurend vragen stellen over het beleid. Ook is er een meldpunt waar men ongerechtigheden jegens bomen kunt melden, maar heeft het melden van niet-toegestane kap van een boom nut? Het leed is immers al geschied. Ik hoop dat ze zich kandidaat stellen bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen; dat zou mij wellicht kunnen overtuigen mijn stem daadwerkelijk te gebruiken!

In Vlaanderen overigens is er een landelijke partij voor de bomen, zag ik net toen ik naar de Texelse bomenpartij zocht. Misschien zijn er meer mensen zoals ik die van bomen houden en ze zien als medebewoners en niet als sta-in-de-wegs. Hoop doet leven.

Maar nu is er vrede en rust in de hele wereld! Overal heerst uitbundige vreugde! Zelfs de bomen van het bos, de cipressen en ceders van de Libanon, zingen dit blijde lied: ‘Uw macht is gebroken. Niemand zal ons nu nog omhakken, eindelijk hebben wij rust.’ Jesaja 14, 7-8

Knuffel eens een boom! Het zal u nieuwe energie geven want een boom is nooit te beroerd om te delen.

Kijk, dieren doen het ook!

Al is dat waarschijnlijk om een andere reden. Namelijk om af te koelen. Maar ik weet het natuurlijk niet zeker; ik spreek geen makitaal 😉 Wat ik wél zeker weet is dat we veel en veel beter op onze reusachtige vrienden moeten passen!

Het is al maandag en vrijdag heb ik Coventrygebed. Ik heb nog niks geschreven. Ik heb al een paar keer gezegd dat ik nu toch eindelijk eens iets schrijven moet, maar inspiratie ontbreekt. Wat heel raar is, niet alleen omdat ik eigenlijk altijd wel ergens inspiratie vind, maar ook omdat ik uit hoofde van mijn beroep weet dat wachten op inspiratie niet de meest productieve manier van doen is. Ik weet uit ervaring dat het aloude axioma dat Kunst 1% inspiratie en 99% inspiratie is, klopt. Inspiratie is fijn, maar komt vaak op ongelukkige momenten (midden in de nacht of als ik met iets anders bezig ben en niet meteen kan gaan zitten schrijven of spelen) Dus ik ga zitten en begin. Op zoek naar inspiratie open ik mijn Bijbel op de desktop en zie tot mijn schande drie leesplannen open staan die ik lang geleden ben begonnen maar die ik niet heb afgemaakt. Waarom niet, weet ik niet meer, zolang is het al geleden! De oudste is voor de Veertigdagentijd, kun je nagaan. Het meest recent geopende leesplan is genaamd Waarom houdt God van mij? Ik snap dat ik met dat leesplan ben begonnen want dat is voor mij een belangrijke vraag. Omdat ik meeste dagen niet zo erg veel van mezelf houd en waarom zou God dan wel van mij houden? Het leesplan oordeelt niet en opent gewoon de volgende dag. Het is de derde dag van in totaal vijf dagen. Onbegrijpelijk dat ik het niet heb afgemaakt want meestal ben ik toch vrij trouw maar blijkbaar is ergens het leven er tussen gekomen.

De derde dag dus en ik lees de lezing die bij deze dag hoort. Jeremia 29 vers 11 t/m 13: Want Ik weet welke plannen Ik voor u heb,’ zegt de Here. ‘Met deze plannen heb Ik uw geluk voor ogen, niet uw ongeluk. Ik wil u weer een toekomst en nieuwe hoop geven. Als u tot Mij bidt, zal Ik luisteren. U zult Mij vinden als u Mij zoekt en het oprecht van Mij verwacht. Tot zover deze lezing. Deze lezing raakt mij diep. Ik vertrouw erop dat de Heer plannen met mij heeft, anders was ik allang overal mee opgehouden. Ik ben alleen maar blij dat ik zelfs in mijn allergrootste twijfel nog steeds kan bidden. Het lijkt me vreselijk als je de zin van het leven niet zo erg kan vinden, tegen ellende en narigheid aanloopt, werkloos of op andere wijze ongelukkig en/of straatarm rondloopt en zelfs niet kan bidden! Voor mij is gebed altijd een uitkomst. En als ik zelf geen woorden kan vinden, zijn er talloze mensen voor mij geweest die hun gebeden hebben opgeschreven en die ik kan lenen. En als zelfs dát niet meer gaat, is er altijd nog het Onze Vader, het gebed dat Jezus ons zelf geleerd heeft. Bidden als uitkomst, bidden als handvat, bidden als troost en kracht gevend om door te gaan.

Het wordt zo mooi beschreven in psalm 77, één van mijn 150 lievelingspsalmen:

Ik roep naar God,
ik richt mij tot Hem
en verlang ernaar
dat Hij naar mij luistert.
Als ik het moeilijk heb,
zoek ik de Here.
De hele nacht
strek ik mijn handen
naar Hem uit
en word het wachten niet moe.
Alleen Hij kan mij troosten.
Als ik aan God denk,
moet ik kreunen.
Ik word overmeesterd
door het verlangen naar zijn hulp.
Ik kan er niet van slapen
en ben zo onrustig
dat ik niet kan bidden.
Ik denk aan vroeger,
aan de jaren die voorbijgingen.
Ik herinner mij
mijn blijde musiceren van toen,
ik pieker
over het verschil tussen toen en nu.
Heeft de Here mij dan voor altijd afgewezen?
Zal Hij mij geen genade geven?
Zijn zijn goedheid en trouw
voor altijd opgehouden?
Geldt zijn belofte niet meer
voor de komende generaties?
Vergeet God
ons zijn genade te geven?
Heeft Hij de liefde en het medeleven
uit zijn hart gebannen?
Ik moet zeggen
dat het mij groot verdriet doet
dat God, de Allerhoogste,
van gedachten verandert.
Toch blijf ik mij de grote wonderen van de Here herinneren.
Alles wat U in het verleden hebt gedaan, zal ik gedenken.
Ik wil over uw werk spreken en nadenken over alles wat U deed.
O God, uw wegen zijn altijd goed en heilig.

We hebben een nieuwe vriezer! Nee, dat zeg ik verkeerd want nu denkt u dat onze oude vriezer kapot is gegaan en we een nieuwe hebben gekocht. Maar we hebben nu twee vriezers! Dat is echt heel fijn. Ik begrijp dat sommige van u denken waar heb je in vredesnaam twee vriezers voor nodig? maar iedereen met een moestuin begrijpt mijn vreugde om zoveel extra vriezerruimte.

Ik was al een paar jaar aan het denken over een extra vriezer, maar we hadden niet echt plek ervoor. De paarse pruimen waren dit jaar extra vroeg rijp en de oogst is werkelijk overweldigend. En net dit jaar had ik bedacht dat ik er eerst sap van zou koken en als ze allemaal geoogst waren, de cider in te zetten. Vorige jaren maakte ik er jam van en dan maakte ik van de jam cider. Dat kan heel goed, maar het is wel lastig om deze substantie tot fermenteren te motiveren. Ik denk dat het beter gaat als ik van sap cider maak, net zoals ik dat van de appels doe. Maar waar bewaar je dan zolang dat sap? Want het voordeel van jam boven sap is dat het lang houdbaar is. Nu heeft mijn lieve buurvrouw een cateringbedrijf en een industriële vriezer in haar professionele keuken dus ik vroeg of ik zolang het pruimensap in haar vriezer mocht bewaren en dat mocht. Ik het goede nieuws aan mijn man vertellen en dezelfde dag hebben we een nieuwe, extra vriezer gekocht! Na 24 jaar begin ik eindelijk door te krijgen hoe ik die man kan motiveren.

Zondags werd in de kerk de volgende evangelielezing gelezen; misschien hebben jullie het ook gehoord afgelopen Zondag:

Lucas 12, 16-21
Hij legde hun dat uit met een verhaal: “Er was eens een rijke man. Zijn akkers hadden een grote oogst opgeleverd. En hij dacht bij zichzelf: ‘Wat zal ik doen? Want ik heb geen ruimte genoeg om de hele oogst op te bergen.’ Hij bedacht: ‘Ik weet al iets. Ik zal mijn schuren afbreken en grotere schuren bouwen. Daar zal ik dan al mijn graan en al mijn rijkdommen in opbergen. Nu heb ik heel veel. Het is genoeg voor járen. Nu kan ik rustig aan doen. Ik ga lekker eten en drinken en feestvieren.’ Maar God zei tegen hem: ‘Jij dwaas! Vannacht nog zal je leven van je teruggevraagd worden. En voor wie heb je dan zoveel verzameld?’
Zó zal het gaan met de mensen die voor zichzélf schatten verzamelen, maar geen schat hebben bij God.”

Toen mijn man na de viering thuis kwam, (Hier moet ik misschien even uitleggen dat mijn man en ik zelden bij elkaar in de kerk zitten. Meestal omdat ik in de ene kerk muziek aan het maken ben en hij in de andere kerk muziek aan het maken is ) vroeg hij zich bezorgd af of wij met het kopen van een extra vriezer niet hetzelfde deden, hebben gedaan als de rijke man die maar schuren en schuren bleef bouwen om zijn oogst te kunnen bergen. Maar, zo stelde hij zichzelf gerust, wij geven ook altijd heel veel weg van onze rijkdom dus misschien valt het mee.

Ik vond het een mooi moment. Hij deelde een heel bijzondere gedachtegang met mij. Hij verwachtte ook geen antwoord of respons; het ging puur om het geluk van het delen. Misschien is dat wel het antwoord op zijn mijmering. Niet alles voor jezelf willen houden, maar ruimhartig en gul met de ander delen.

Eén van de vaste voorbidders van het Coventrygebed in Den Helder stond op de wachtlijst voor een oogoperatie en natuurlijk kreeg ze de oproep precies zodat ze niet voor kon bidden. Er werd een invaller gezocht. De enige die zich inschreef als invaller was ik. Met het gevolg dat ik twee weken na mijn eigen dienst weer voorbidder was. Normaal gesproken doe ik er een week of twee over om een stukje te schrijven. Ik bedenk waarover ik het wil hebben en zoek daar dan Bijbelteksten bij en een stuk muziek. Ik lees een aantal preken over die bepaalde tekst en ik bestudeer de tekst met behulp van de studiebijbel. Dit doe ik allemaal naast mijn dagelijkse bezigheden als huishouden, honden uitlaten, lesgeven en studeren en daarom en vooral omdat ik lang en langzaam denk, doe ik er een paar weken over om een spreekje op papier te krijgen. Tijd die ik nu dus niet had! Toch is het me, met behulp van een YTshort weer aardig gelukt. Nu ben ik vast van plan om altijd bezig te zijn met een spreekje, zodat ik niet nog een keer in haast iets hoef te schrijven!

Als muziekje had ik eerst de Reverie van Debussy uitgezocht. Dat vond ik leuk omdat het spreekje over een droom gaat 🙂 maar ik vond het toch niet zo een leuk stuk en heb uiteindelijk de eerste Arabesque van Debussy gespeeld. De mensen vonden het erg mooi.

De volgende keer wil ik het gaan hebben over psalm 23 en waarom dat de meest bekende, meest gezongen, meest bewerkte, meest gespeelde en meest geliefde psalm is van alle 150 psalmen. Als het over psalmen gaat zeg ik altijd: dat is één van mijn 150 lievelingspsalmen, maar dat geldt niet voor iedereen. In het GvL (Gezangen voor Liturgie, liedbundel die in de meeste RK parochies in Nederland wordt gebruikt) ontbreken bijvoorbeeld psalm 132, 133, 135, 136 en nog een paar, terwijl bijna iedereen psalm 23”’ uit het hoofd mee kan zingen. Psalm 18 is ook een zeer geliefde psalm. Sowieso is het heel bijzonder dat de psalmen na zoveel jaar nog steeds geliefd, intrinsiek en universeel veelgebruikt zijn. Maar nu wil ik doorschrijven over de psalmen en ik had bedacht dat het een apart blog moest worden. Ik houd er nu dus over op, tot een volgende keer. Hieronder volgt mijn spreekje dat ik afgelopen vrijdag bij het Coventrygebed heb gehouden.

Een man droomde dat hij door een veld liep. Het veld was groen en mals en zag er aantrekkelijk uit. Dwars door het veld stond een groot hek. Niet hoog, maar wel breed en heel erg lang. Zo ver als het oog kon zien, reikte het hek. Aan de ene kant van het hek zag de man God. Aan de andere kant van het hek de Duivel. Satan zei tegen de man: Aan welke kant van het hek wil je lopen? Als je aan mijn kant van het hek komt, geef ik je alles wat je hartje begeert. Meer dan God je ooit geven zal! Maar de man aarzelde. Hij voelde wel aan dat de Duivel waarschijnlijk iets van hem zou vragen wat hij niet geven wilde en hij zei tegen God: ik heb altijd van U gehouden en ik weet dat U er altijd voor mij bent, maar waarom zou ik het aanbod van de duivel afslaan? U vraagt zoveel van mij en U geeft me lang niet alles waar ik om vraag.
God in Zijn wijsheid zweeg.
Toen had de man een lumineus idee. Hij klom op het hek en lachte triomfantelijk naar God en naar Satan. Waarom zou ik kiezen? lachte hij. Ik blijf gewoon op het hek zitten en dan heb ik het beste van allebei! Toen werd de hemel donker en er ontstonden donderwolken boven zijn hoofd. De duivel legde zijn hand op zijn schouder. Nee! riep de man. Ik heb niet voor jou gekozen! Ik zit op het hek! De duivel boog zich voorover en fluisterde in zijn oor: het hek is van mij

Gelukkig was het maar een droom. Gelukkig geeft God ons elke dag opnieuw de kans voor Hem te kiezen. Gelukkig laat Hij ons nooit in de steek, zelfs niet als we besluiteloos op het hek blijven zitten. Hoe komen we van dat hek af? Het is belangrijk dat we elke dag opnieuw voor God kiezen. Niets mag belangrijker zijn dan een volledige toewijding aan Christus. Jezus is dan ook zeer direct in Zijn aanwijzingen voor ons. Hij zegt duidelijk in Joh. 14, 6-7: Jesus sprak tot hem: Ik ben de weg, de waarheid en het leven; niemand komt tot den Vader, dan door Mij. Daar gij nu Mij hebt gekend, zult gij ook den Vader kennen; van dit ogenblik af kent gij Hem, en hebt gij Hem gezien.
Dat zegt alles over de weg die we moeten volgen. En in Mattheüs 8, 21-22 is Hij nog duidelijker over wat het belangrijkste zou moeten zijn in ons leven:
Een ander van zijn leerlingen zeide Hem: Heer, sta me toe, eerst mijn vader te gaan begraven. Maar Jesus zei hem: Volg Mij, en laat de doden hun doden begraven.
Zelfs het begraven van onze geliefde doden moet wijken voor de eis van gehoorzaamheid. God moet bovenaan ons verlanglijstje staan. Het verlangen naar de Geest is genoeg om Hem te ontvangen. Het verlangen mag zo groot zijn dat we het hek niet eens meer kunnen zien! Dat we verdwalen in grazige weide conform psalm 23:

De Heer is mijn Herder,
het ontbreekt mij aan niets.
Hij laat mij rusten in grazige weiden,
Hij leidt mij rustig naar vredig water.
Hij geeft mij nieuwe kracht, Hij leidt mij in het rechte spoor,
omwille van zijn naam.
Zelfs als ik door een dal van diepe duisternis ga,
vrees ik geen gevaar, want U bent bij mij.
Uw stok en uw herdersstaf zijn mij een troost.
U zet een feestmaal voor mij neer,
voor de ogen van mijn belagers;
U zalft mijn hoofd met olie,
mijn beker stroomt over.
Ja, uw goedheid en liefde zullen mij volgen,
alle dagen van mijn leven.
Ik mag in het huis van de Heer verblijven
tot in lengte van dagen.

Ik laat me niet zo gauw uit het veld slaan. Ik begroet de dag vriendelijk en met mededogen. Ik begroet iedereen die ik tegenkom tijdens mijn eerste rondje met de hondjes. Vaak komt er geen antwoord op mijn “goedemorgen!” en dan zeg ik tegen mezelf: dan geen goede morgen, zelf weten! Laatst was ik het na de derde keer zo spuugzat dat ik keihard begon te zingen. Kinderen voor kinderen Wijsje in mijn hoofd, zeer toepasselijk. Ik zing het graag en vaak. Mijn zus zingt altijd een alternatieve versie: meisje in mijn hoofd HAHAHAHA.

In ieder geval liep ik dat dus keihard te zingen als er een mevrouw me tegemoet komt en me vriendelijk toeglimlacht. We praten even kort over het hoe en waarom van mijn gezang. Ze vond het erg leuk om te horen en een nobel streven ieders dag een beetje proberen op te vrolijken. Want net als een slecht humeur is niets beter voor een goed humeur dan het verspreiden ervan.

En ja hoor, op een goede dag kwam ik haar weer tegen. Ze roept me aan en stapt van haar fiets af en haalt iets uit haar fietstas. Ik heb wat voor je, zegt ze een beetje verlegen lachend. Ik kijk haar niet begrijpend aan en ze overhandigd me zonder verdere poespas een enveloppe. Dit zat er in:

Ze heeft dus bij thuiskomst deze kaart gezocht en gevonden, ze wist waarschijnlijk dat ze hem ergens had. In een enveloppe gestopt en in haar fietstas gedaan met de gedachte dat ze die aan mij zou geven zodra ze me weer tegenkwam. Hoe lief is dat?!?!?! Hij is wel een beetje natgeregend, verontschuldigde ze zich nog. Nu ja zeg! Ik was oprecht ontroerd.

Je weet nooit wat je betekend in iemands leven.