Allang geen Moederdag meer!

Ik wilde dit blogje eigenlijk afgelopen Zondag schrijven. Toen was het Moederdag. Maar tegen de tijd dat ik wilde gaan zitten schrijven, wilde Henk naar de tuin. En het was heerlijk weer dus ik ging mee. En Moos ook. En we hebben wel een uur of twee in de tuin gewerkt en toen gingen we naar Moeder en had ik geen zin meer om te schrijven. Gister vond ik ook nergens tijd, maar nu gaat het dan toch lukken. Al is Moederdag alweer voorbij 😀

Wij vierden vroeger eigenlijk geen Moederdag thuis, dus behalve de obligate kettingen van macaroni, beplakte fotolijstjes en gekleide asbakken (mijn Moeder rookte gelukkig; ik had altijd ernstig medelijden met kinderen die asbakken moesten kleien voor niet-rokende ouders!) heb ik vrijwel geen herinnering aan Moederdag. Behalve dan het lied van Hans Dorrestijn dat wij graag uit volle borst meezongen (en nog!)

Hoewel het al half mei is laat de lente nogal op zich wachten. Af en toe is het wel aardig weer, maar dan giet het weer van de regen. Ach, voor de plantjes maakt het niet zoveel uit. Die groeien toch wel! Zolang er maar licht, voeding en water is. Zo hebben we al heerlijke winterbloemkool gegeten en verse lentespinazie. Een moestuin, zelf je eigen groente verbouwen is toch echt het mooiste wat er bestaat! Het is dat ik op dinsdagochtend altijd ga voorbidden, anders was ik nu ook lekker aan het schoffelen! Aan de andere kant heb ik nu wel even de tijd om een blogje te schrijven. Als God ergens een deur dicht doet, doet Hij ergens anders een raam open. (Soms moet je even zoeken…)

Moederdag dus. Ik las ergens (in de Donald Duck namelijk) dat Moederdag is uitgevonden door Anna Jarvis die haar eigen moeder dagelijks zag zwoegen voor weinig waardering en geen geld. Haar moeder had in de Amerikaanse Burgeroorlog een organisatie opgezet die hulp bood aan alleenstaande moeders. In 1908 heeft zij de eerste echte Moederdag geïntroduceerd. In 1914 heeft de vrouw van de toenmalige Amerikaanse president Wilson de feestdag als nationale feestdag afgekondigd. De rest van haar leven heeft Anna Jarvis gevochten tegen de commercialisering ervan en ze stierf alleen en verbitterd in een verzorgingshuis, zonder man en zonder kinderen. Toen ik dat las moest ik meteen denken aan de uitvinder van coca cola, die straatarm is gestorven. Het is toch best wel bedroevend hoe de wereld hun helden (niet) beloond.

Dit is toch de timmerman, de zoon van Maria en de broer van Jakobus en Jozef en van Judas en Simon? En zijn zusters wonen ook hier in Nazareth. Wat verbeeldt Hij Zich wel?’ Het was duidelijk dat zij niets van Hem moesten hebben. 4Jezus zei: ‘Een profeet wordt door iedereen geëerd, maar niet door de mensen uit zijn eigen stad en ook niet door zijn familie.’ Marcus 6, 3-4

En toen was het ineens een hele week later! Ongelooflijk hoe ik al de hele week andere dingen belangrijker vond dan het afschrijven van dit blogje 😉 Het tuinseizoen is tot nu toe zeer wisselvallig. De ene dag is het stralend weer en de volgende dag weer onbehaaglijk door een koude noorderwind. Het leuke is wel dat ik nu op de tuin goed kan zien welke plantjes wel en welke minder last hebben van kou. Het vlinders tellen komt maar langzaam op gang en ik heb sinds 1 mei nog niet één dag libellen kunnen tellen. Maar dat komt vooral omdat de regels voor de weersomstandigheden waarbij men libellen telt (mag tellen) dit jaar zijn aangescherpt.

Maar uw goedheid, o Jahweh, reikt tot de hemel, En tot aan de wolken uw trouw; Uw gerechtigheid is als de bergen Gods, Als de onmetelijke oceaan uw gericht. Mensen en dieren helpt Gij, o Jahweh; Hoe heerlijk is uw genade, o God! Daarom zoeken de kinderen der mensen Hun toevlucht in de schaduw uwer vleugelen; Zij verzadigen zich met het vet van uw woning, Gij laaft ze aan uw stroom van geneugten. Want bij U is de bron van het leven, In ùw licht aanschouwen wij licht. Blijf uw goedertierenheid tonen aan hen, die U vrezen, Uw gerechtigheid aan de oprechten van hart. Psalm 36, 5-10

Ik liep net met Moos een rondje randje en hij moest weer eens ergens langdurig snuffelen. Ik las ondertussen de naambordjes bij de voordeuren van een rijtje huizen. Eentje viel me speciaal op. Het was duidelijk dat er ooit drie namen op het leistenen bordje hadden gestaan. Waarschijnlijk een vader, een moeder en een kind. Het was in ieder geval duidelijk dat er een naam van het bordje was afgekrast. Wat bezielt iemand dat zo te doen? Ik zou altijd voor een nieuw bordje gekozen hebben. Of desnoods, als er geen geld is voor een nieuw bordje, het oude bordje gewoon helemaal verwijdert hebben… Daar sta ik dan bij stil. De beweegredenen van andere mensen. Is de weggekraste naam weggegaan, weggestuurd of overleden? Was er zo een erge ruzie dat de naam in een vlaag van woede en verstandverbijstering weggekrast is en het bordje als een soort statement is blijven hangen?

Ik ken mensen die op de verjaardagskalender overleden mensen wegwitten of uitstuffen. Alsof ze niet bestaan hebben. Het is in ieder geval niet (meer) de moeite waard je te herinneren wanneer die persoon jarig was, zijn geboortedag vierde. Misschien is dat ook wel een katholieke traditie; tenslotte vieren we van heiligen juist de sterfdag (als verjaardag) Een vriendin van mij die in 2020 weduwe werd ondertekent alle mailtjes en brieven nog steeds met haar eigen naam én de naam van haar (overleden) echtgenoot. Dat is dan weer de hele andere kant van het spectrum. Ik oordeel niet, hoor! Ik heb geen enkel idee hoe ik zelf zou reageren in zo een situatie. Het valt me gewoon op en ik denk erover na.

Beweegredenen. Mijn broer is voor de zoveelste keer naar de rechter gestapt omdat hij per se zijn gelijk wil halen. Over zijn beweegredenen heb ik een nacht wakker gelegen en nu denk ik er maar liever niet meer over na. Wat voor mij het belangrijkst is, is dat Moeder goed opgepast wordt en dat iedereen bij haar op bezoek kan. Op Moederdag hebben we Moeder meegenomen naar het bos; drie kinderen, twee schoonzoons en vier honden. Omdat het niet heel warm was, hadden we ook een dekentje meegenomen. Het was een heel leuke middag.

Elke dag is Moederdag!

Uit haar woorden spreekt wijsheid en de wil om goed te doen. Zij weet precies wat in haar huishouding gebeurt en op luiheid zul je haar niet betrappen. Haar kinderen kijken tegen haar op en haar man prijst zich gelukkig en zegt: ‘Er zijn veel goede vrouwen, maar jij overtreft ze allemaal!’ Uiterlijke schoonheid is bedrieglijk en verdwijnt, maar een vrouw die ontzag heeft voor de Here, verdient bewondering en lof. Spreuken 31, 26-30