Bij ons thuis staat de ketel van de centrale verwarming standaard uit. Dat is niet uit zuinigheidsoverwegingen of voor het milieu ofzo, dat is omdat dat ding af en toe brult als een tyrannosaurus. En tegen mensen die zeggen dat niemand weet hoe een tyrannosaurus klinkt, dus jij ook niet! zou ik willen zeggen: kom eens een poosje hier in huis zitten als de ketel aanstaat, dan weet jij het ook! Dus als we willen douchen of in bad willen of als de hond weer eens in de sloot is gesprongen achter de loopeenden aan, dan loopt een van ons even naar het ketelhok om het knopje om te zetten. Dan gebruiken we warm water en zetten de ketel vervolgens weer uit. Las we een soppie nodig hebben of als er handafwas gedaan moet worden, dan koken we water in de waterkoker en maken een soppie in een emmer. We zijn echt geen vieze mensen, lui en gemakzuchtig en als je naar geld kijkt ook arme mensen, maar we zijn best netjes, verder. ’s Morgens wassen we ons gewoon met koud water en dat is nog lekker verfrissend ook!
Nu hadden we afgelopen week een oude dame van 86 jaar te logeren en voor haar hebben we natuurlijk steeds even de ketel aangezet; zo een oud mens hoeft zich niet met koud water te wassen! Al dacht ze daar zelf natuurlijk anders over. Zij heeft in haar jeugd in een jappenkamp gezeten in Indonesië. Haar moeder is in dat kamp omgekomen en als oudste dochter heeft ze al die jaren op haar kleine zusje en broertje gepast. Na de oorlog werden ze zonder pardon van elkaar gescheiden. Zij en haar zus gingen naar het koude Nederland om bij opa en oma te wonen en haar broertje ging met tante (die uit hetzelfde kamp bevrijdt was) naar Australië. Het heeft weken geduurd voor ze erachter kwam waar haar broertje was gebleven. Wat een verdriet en zorg moet dat zijn geweest voor zulke jonge schouders! Dit heeft er wel toe geleid dat ze zich op haar 86ste vrij gemakkelijk aanpast aan omstandigheden en ze zich zonder enig klagen met koud water zou hebben gewassen als wij gezegd hadden dat warm water er écht niet in zat. Bijzonder.
We hebben lekker gewandeld en veel gekletst. Natuurlijk wilde ze ook souvenirs kopen dus een middagje winkelen en een keer uit eten. Ook hebben we een Bible Journal sessie gehad bij WadCreatief, daar hebben we psalm 42 gedaan. De huishoudelijke dingen gaan natuurlijk gewoon door ondanks bezoek, dus ook mee naar de moestuin en daar kletsnat vandaan komen omdat we overvallen werden door een stortbui en helpen met bier brouwen (de hulp bestond voornamelijk uit het maken en versturen van filmpjes 😀 ) en we zijn zelfs een keer uit eten geweest! Op vrijdag had ik de beurt om voor te gaan bij het Coventrygebed en samen met Henk zat ze op de eerste rij. Ze had gevraagd of ze foto’s mocht maken terwijl ik aan het preken was en dat heeft ze ook gedaan. Na de dienst werd ze opgehaald door een gezamenlijke vriendin en weer naar huis gereden. Het was een heel drukke week maar het is mooi dat we zoveel liefde mogen geven en ontvangen. Het is mooi dat leeftijd minder belangrijk is dan het lijkt.
Oja en mijn zus heeft een puppy en die was een dagje bij ons. Man man man wat een schatje! Zelfs Moos is helemaal verkikkerd op haar. En toen we twee dagen later even bij mijn zus binnenliepen met Moos aan de lijn, sprong ze boven op hem! Ze was duidelijk superblij hem te zien. Zó schattig ❤
Ik had dus niet zo heel veel tijd om een preek te schrijven maar ik denk toch dat het weer aardig is gelukt.
Het valt me vaak op, als ik in de Bijbel lees of in andere oude geschriften, dat er zo weinig is veranderd. En dan heb ik het nog niet eens over verbeterd, alleen maar over verandering. Het lijkt voor de mensheid een onmogelijkheid om te leren van andermans vergissingen. Sterker nog, voor de meest onder ons is het zelfs een uitdaging iets te leren van onze éigen fouten. En zo zijn we gedoemd iedere keer hetzelfde mis te doen, dezelfde fouten te maken en dezelfde misstappen te doen.
Ergens vond ik een prachtige tekst. Desirata stond er boven. Dat betekend natuurlijk zoiets als Dingen waarnaar verlangd wordt, dingen waar verlangen naar bestaat. Ik las de tekst en vond het heel mooi. En ook zo accuraat, zo passend in deze tijd. Er stond onder dat het een anoniem schrijven was die werd gevonden in de kathedraal van sint Paul in Baltimore in Ierland. En die gedateerd was 1692. Tsjonge, dacht ik, dat bewijst maar weer eens mijn gedachte dat er niet veel
veranderd in de wereld. Ik wilde de tekst gebruiken voor de volgende keer dat ik voor zou mogen gaan bij het Coventrygebed dus deed ik wat ik altijd doe als ik iets wil gebruiken: ik ging op onderzoek uit. En zo kwam ik erachter dat het helemaal geen superoude tekst is! Het is een gedicht van de Amerikaanse schrijver Max Ehrman en hij schreef het in 1927. Hij leefde van 1872-1945. Na zijn dood vond zijn vrouw de betreffende tekst tussen zijn papieren en in 1948 liet zij het publiceren. In 1956 kreeg een predikant van de st. Paul’s in Baltimore USA het gedicht in handen zonder naam van de auteur. Wel met de naam van de kathedraal en het stichtingsjaar en zo ontstond de verwarring. Men dacht dat de tekst wellicht door een 17e eeuwse monnik was geschreven. In 1965 werd de tekst gevonden op het doodsbed van de politicus Adlai Stevenson (1900-1965); hij was van plan de tekst op zijn kerstkaarten te gebruiken en zo werd het gedicht wereldberoemd!
Zo veranderde mijn gedachte van “er veranderd ook niks!” naar “Je kunt ook niets of niemand meer geloven!” Zo kwam ik er laatst achter dat Bonifatius helemaal nooit in Nederland geweest is, terwijl wij toch heus op de lagere school leerde: 754 Bonifatius bij Dokkum vermoord. Maar dit even geheel terzijde.
In ieder geval, 1927 is ook al best een lange tijd geleden en de tekst is nog even relevant. Mijn gedachte dat er maar bar weinig veranderd en verbeterd in de wereld blijft dus overeind. Ik vind het jammer. Maar het feit dat er nog steeds gebeden wordt en dat er nog steeds mensen wakker worden en zich bekeren en laten dopen en in Christus’ naam verder willen leven, dat geeft dan weer hoop en moed om door te gaan.
De tekst dan waar ik het de hele tijd al over heb:
Blijf kalm temidden van het lawaai en de haast en gedenk hoe vredig de stilte kan zijn. Blijf op goede voet met alle mensen zonder uzelf te verloochenen. Spreek de waarheid, rustig en helder en luister naar de anderen, zelfs al lijken zij dom en onwetend, ook zij hebben iets te zeggen. Vermijd luidruchtige en agressieve mensen, zij zijn een kwelling voor de geest. Als u zichzelf met anderen vergelijkt, zoudt u ijdel of verbitterd kunnen worden, er zullen altijd mensen zijn die minder of beter zijn dan u, verheug u op wat u heb t bereikt en nog wilt bereiken. Blijf belang stellen in uw eigen ontwikkeling, maar blijf bescheiden, dit is uwe werkelijk bezit bij de steeds wisselende fortuin in de tijd. Wees behoedzaam in zaken, want de wereld is vol bedrog. Maar laat u hierdoor niet afleiden van de werkelijke waarden. Velen streven naar hoge idealen en overal ontmoet u heldendom om u heen. Blijf uzelf, veins vooral geen genegenheid. Wees ook niet cynisch ten aanzien van de liefde, want tegenover alle dorheid en ontgoocheling is zij eeuwig als gras. Aanvaard goedmoedig het klimmen der jaren, doe met gratie afstand van uw jeugd. Ontwikkel geestkracht om u te wapenen bij onverwachte tegenslag. Maar maakt u zich geen zorgen om hersenschimmen. Vrees wordt vaak geboren uit vermoeidheid en uit eenzaamheid. Betracht een gezonde zelfdiscipline, maar wees vriendelijk voor uzelf. U bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren. U hebt het recht hier te zijn. En of u het doorgrondt of niet, twijfel er niet aan dat het heelal zich ontvouwt zoals het moet. Ga daarom in vrede met God, hoe u zich Hem ook voorstelt. En wat u ook doet of nastreeft, houdt vrede in uw ziel in de luidruchtige verwarring van het leven. Ondanks alle geveinsdheid, geestdodendheid en vervlogen dromen is dit nog steeds een prachtige wereld.
WEES ZORGVULDIG. STREEF NAAR GELUK.
JuniperPiaRachel 