De Graankever is (als) de duivel

In onze voorraadkast staat ook voer voor de vogels. Wij voeren de vogels het hele jaar door. Natuurlijk krijgen ze in de zomer ander voer dan in de winter. En staat er ook altijd een bad klaar in de zomer en een waterfles in de winter (die niet kan bevriezen!). Naast vogelvoer en hondenvoer staat er ook mensenvoer in de voorraadkast. Voornamelijk jam, limonadesiroop en geweckte groente. Maar ook twee grote tonnen met mout voor het brouwen van bier.

Hendrik vond een graankever in het vogelvoer. Dat is op zich al heel knap want een graankever is ongeveer een kwart zo groot als een graankorrel! En als er twee graankevers in de voorraadkast wonen, heb je er zo tienduizend! Echt! Binnen een dag zat de zak met vogelvoer vol met graankevers. Ik vind het niet vreemd dat mensen vroeger geloofde in generatio spontanea. Hendrik maakte zich erg ongerust over de mout voor het bier. Als de graankever daarin komt, kun je de hele voorraad weggooien. Natuurlijk lijkt mij dat ook niet fijn, maar ik had meer zoiets van: de mout zit in een afgesloten plastic ton die speciaal is gemaakt om graan of meel in te bewaren plus ik heb de meeste mout in de zak waarin ze komen in die ton gestopt. Dubbel verpakt dus. Geen garantie voor totaal afgesloten, maar toch … Ja nee maar, Hendrik maakte zich toch ernstig zorgen want een graankever heeft maar een heel klein gaatje, nauwelijks een gaatje, nodig om binnen te komen en, zoals gezegd, dan zijn er in no time duizenden graankevers! En kun je al die kilo’s mout weggooien.

Ik dacht dat is precies zoals de duivel werkt! De duivel heeft niks nodig om binnen te komen en dan heeft hij in no time het hele leven overgenomen. Het is dus zaak te zorgen dat hij geen enkele kans heeft binnen te komen. Dubbel verpakt in een afgesloten ton, dan voel ik me wel een beetje veilig. Dit is precies waar ik al mijn hele leven mee stoei. Ik wil graag dichtbij God wonen en sereen en schoon en rein zijn, maar aan de andere kant wil ik ook graag in de wereld wonen en samen muziek en plezier maken en daarin, in de wereld, schuilt gevaar. Elke verleiding is een gaatje waardoor de duivel binnen kan komen. En dan! Niet alleen de duivel, ook mensen vind ik vaak bedreigend. Ze zijn me te ongeduldig, te luid en te opdringerig.

Klein voorbeeld. Vanochtend liep ik met twee honden achter ons huis op weg terug van de eerste ochtendwandeling (het was dus vroeg en ik had nog niet ontbeten, sterker nog ik liep in mijn pyjama) Ik liep links van de weg, let wel dit is voetgangersgebied en auto’s zijn hier te gast. Een kleine vrachtwagen kwam mij tegemoet. Met enige moeite kon ik de honden ervan overtuigen aan de rechterkant te gaan lopen (= volgens mij toch de kant van de weg waar we ons normaal gesproken ophouden in het vasteland van Europa) maar de vrachtwagen stak over, zonder richting aan te geven en reed recht op ons af. Het was mij totaal onduidelijk wat de chauffeur nou precies van plan was en ik liep dus maar gewoon door. Vooral ook omdat mijn honden dat ook deden en zoals ik al schreef, we bijna thuis waren. Idioot, zei ik min of meer in het wilde weg maar toch zeker wel bedoeld voor deze domme chauffeur. Die hoorde blijkbaar wat ik zei, sprong uit de cabine en rende op mij af. Waarom ben ik een idioot? schreeuwde hij me toe. Ik zei: omdat u aan de verkeerde kant van de weg rijdt. Er kwam niks meer uit dan: JE MOET EEN BRIL OPZETTEN! Waarop ik zei, nee, u moet uw richtingaanwijzer gebruiken! Waarschijnlijk is hij allang vergeten wat er vanochtend gebeurde, terwijl het nog zo in mijn systeem zit dat ik het hier nu op zit te schrijven…..

Voor 2020 reisde ik overal alleen naar toe. Dat begon toen ik 19 was en alleen naar Georgië reisde om daar op het conservatorium in Tbilisi piano te gaan studeren. En dat hield maar niet op. Af en toe kwam ik eerder thuis omdat ik heimwee had, maar over het algemeen ging het prima. Ik studeerde en werkte en reisde daarvoor Nederland en half Europa door en dat deed ik allemaal met openbaar vervoer. Meestal de trein, maar ik heb ook heel wat uurtjes in bussen, trams en op boten doorgebracht. Toen ik daar in 2020 gedwongen mee ophield omdat de wereld tot stilstand kwam, heb ik die draad nooit meer op kunnen pakken. Ik ben wel weer dingen gaan doen, in die zin dat ik na die zware depressie gewoon weer muziek ben gaan maken. Dirigent ben geworden van de plaatselijke muziekvereniging, huisconcerten ben gaan geven, vrijwilliger geworden bij het Coventrygebed, een gebedsgroepje heb opgericht, leerlingen heb aangenomen en sinds kort zelfs pianoles geef op de plaatselijke muziekschool, maar de stap om het eiland af te gaan en weer heel Nederland en Europa door te reizen….nee, díe stap is te groot. Ik kan niet uitleggen waarom, vooral omdat ik het zelf niet snap, maar van de gedachte alleen al in de trein te moeten gaan zitten, draait mijn maag zich om en voel ik de paniek om de hoek liggen. De boot naar Den Helder gaat nog nét. Misschien heb ik het gewoon wel al te veel gedaan.

Meestal is het niet zo erg omdat ik ook nergens heen hoef! Maar dan komt er een uitnodiging voor een bijeenkomst of een feest ergens in het land of om bij een vriend te komen logeren en dan ga ik er maar gewoon niet heen omdat ik niet weet hoe ik er moet komen. En dan denk ik bij mezelf: belachelijk! Vroeger reisde je overal naartoe en nam je paniekaanvallen gewoon voor lief als je weer eens ergens de weg kwijt was, maar nee….het lukt me niet me zelf te overtuigen weer met OV te gaan reizen.

Enfin, verder is het leven prachtig! De moestuin levert zoveel genot en plezier en lekkers. We zijn druk bezig met de laatste oogst en alle lege stukken in te zaaien met winterrogge en wintertarwe. Niet dat we die gaan of kunnen oogsten, maar het is een heel goede groenbemester. De echte zomergroente zijn wel zo ongeveer op, al komen er nog best veel tomaten en bonen aan. De vriezer zit vol met (voornamelijk) bonen en basilicum en mijn lieve buurvrouw (die een cateringbedrijf heeft) heb ik meer dan eens een grote zak basilicum kunnen geven. De laatste bonen die ik eind van deze week ga plukken, schenk ik ook aan de Texelse Soepketel. Vorige week een hele emmer bonen geplukt en negen potten bonen geweckt. We kunnen de hele winter bonen eten en ik deel graag uit van onze rijkdom.

Voor het echt winter wordt, moet ik nog de dille oogsten en de bieten en de wortels en de witlof inkuilen en natuurlijk staan er nog twee appelbomen vol appels onder het vogelnet, Elstar en Jonagold. De Notarisappels en de Red delicious zijn inmiddels geplukt en wachten geduldig af tot ze cider mogen worden. Tot die tijd eten we er af en toe eentje uit de hand.

Mijn leven is gewoon kleiner geworden, net als mijn wereld. Er zijn dagen dat dat me dwars zit, maar de meeste dagen vind ik het allang prima en vind ik nog dat ik teveel mensen tegenkom. Misschien heeft dat ook te maken met ouder worden, ik weet het niet. Een oude vriend, ik zeg oud omdat hij een vriend is uit een andere tijd van mijn leven. Aan de andere kant is hij dit jaar 78 geworden en verdiend hij ook op die wijze de titel oude. Al hoef je voor oud worden niet veel meer te doen dan doorgaan met ademhalen. Enfin, deze oude vriend leest ook mijn blog en schreef me dat hij mij een wijze vrouw vindt. Ik vind het een groot compliment. Ik weet niet of het zo is, maar hij schreef dat ik met opmerkelijk veel zelfinzicht schrijf. Hoe kun je ouder worden en niet langzaam maar zeker zelfinzicht krijgen? Ik ben vaak geschokt over hoe weinig zelfinzicht sommige mensen hebben. Wat doen die mensen dan de hele dag? vraag ik me af. In ieder geval houden ze op straat geen rekening met mensen die moeilijk lopen te doen met twee honden aan de lijn 😀