Een andere oorzaak dat ik te weinig in dit blog schrijf, naast dat ik er te weinig tijd voor heb/neem, is dat ik de vorige keer dat er roosters gemaakt werden voor het Coventrygebed in Den Helder ik veel te laat was met inschrijven. Mijn streven is eigenlijk één keer per maand voorbidder zijn, maar van maart tot en met juni sta ik maar twee keer op het rooster. Ik gebruik wat ik schrijf voor het Coventrygebed vaak als kapstok om een blogstukje te schrijven. Ik ben in april een keer voorgegaan en nu pas in juni weer. In april zaten we in het kerkgebouw van het Apostolisch Genootschap. Ik was daar nog nooit binnen geweest. Wat een fantastische ruimte! En in plaats van een aftandse piano die ik in de meeste kerkgebouwen aantref, stond er een prachtige Yamaha vleugel uit de C-3 serie (één maatje kleiner dan ik thuis heb 😉 ) Ik heb dan ook, na mijn verhaaltje, heerlijk een etude van Philip Glass zitten spelen. Het was een drukbezochte gebedsdienst en ik had onderweg twee bossen tulpen gekocht en alle bidders een of twee tulpen mee naar huis gegeven. Iedereen was er zó blij mee! Het was maar een heel klein gebaar en het paste perfect bij het verhaaltje dat ik ging houden. Ik was lichtelijk verbaasd dat men zo enthousiast reageerde, maar misschien krijg ik wel veel vaker bloemen dan de meeste mensen. Ik krijg vaak bloemen als ik gewoon mijn werk doe (na een concert of ik krijg de bloemen van de kerk) en ik heb ook nog een man die het fijn vindt om af en toe zo maar een bloemetje voor me mee te nemen.
Nu ik dat zo opschrijf, herinner ik me dat mijn vader ook vaak bloemen voor Moeder meenam…. Ik zeg vaak tegen mijn lieve echtgenoot dat ik hem wegdoe als hij nog meer op mijn vader gaat lijken. 😀
Het verhaal ging over vasten omdat het 4 april nog geen Pasen was. Inmiddels leven we natuurlijk (weer) in de Paastijd en zijn er nog veel andere belangrijke zaken aan de orde. Zoals het komende conclaaf. We kunnen niets anders doen dan bidden en hopen dat de Geest de kardinalen bezield en dat er een goede paus wordt aangewezen.
Hieronder dan het preekje dat ik hield bij het Coventrygebed.
Jesaja 58, 4-11
Welk nut heeft vasten als u blijft ruziën en vechten? Dat soort vasten doet weinig goed in mijn ogen. Is dit wat Ik wil? Dit soort inkeer, dit buigen als riet in de wind, dragen van rouwkleding en het uzelf bedekken met as? Noemt u dat vasten, een dag waaraan Ik welgevallen heb?
Nee, het soort vasten dat Ik van u verlang, is dat u uw band met de zonde verbreekt. Dat u zich bevrijdt van het kwaad. Dat u ophoudt uw arbeiders uit te buiten, hen eerlijk behandelt en hun geeft waar zij recht op hebben. Ik wil dat u uw voedsel deelt met de hongerigen en dat u hulpelozen, armen en ontheemden in uw huizen ontvangt. Geef kleren aan wie het koud hebben en verberg u niet voor familieleden die uw hulp nodig hebben.
Dan zult u stralen als de morgenzon. U zult snel genezen, uw vroomheid zal u voorthelpen, goedheid zal als een schild voor u zijn en de glorie van de Here zal u van achteren beschermen. Dan zal de Here antwoorden als u roept. ‘Ja, hier ben Ik,’ zal Hij direct zeggen. Alles wat u moet doen, is de boosheid uit uw midden wegdoen, ophouden de zwakken te onderdrukken, ophouden valse beschuldigingen te uiten en niet langer slechte geruchten verspreiden! Geef de hongerigen te eten! Help mensen die in moeilijkheden zitten! Dan zal uw licht vanuit de duisternis schijnen en de duisternis om u heen zal zo helder worden als het licht overdag. En de Here zal u onophoudelijk leiden, in uw behoeften voorzien met goede dingen en u gezond houden, dan zult u lijken op een tuin met voldoende water, een altijd opborrelende bron. Tot zover deze lezing…
Ik hoorde een heel mooie uitleg of metafoor zo u wilt. Denk aan een handschoen. Een handschoen is gemaakt naar de vorm van een hand. Een handschoen lijkt dan ook op een hand, maar het is slechts een leeg omhulsel. Zonder de hand ín de handschoen is er niets mogelijk, maar met een hand in de handschoen is er van alles mogelijk! Een handschoen kan een hand beschermen tegen kou en/of smerigheid. Een hand, en dan natuurlijk de mens die aan de hand vastzit, kan de handschoen gebruiken om dingen te doen die een handschoen alleen niet kan. En die de hand (en de mens die daaraan vast zit) kan dingen doen die hij zonder handschoen niet of niet goed kan doen.
God schiep de mens naar Zijn Beeld en Gelijkenis. In vorm zijn wij hetzelfde. Wij zijn als het ware Zijn handschoenen. Als wij ons niet laten vullen met de heilige Geest zijn wij niets anders dan een leeg omhulsel, onbezield, tot niets in staat. Of tot niet veel in ieder geval. Maar als wij ons leegmaken voor Christus en ons leven aan Hem overgeven, dan zijn we bezield en tot alles in staat. Dan zullen we lijken op een tuin met voldoende water, dan zullen we werkelijk licht zijn in de duisternis en de Heer zal ons onophoudelijk leiden.
Nu de Vasten bijna voorbij is en het Licht van Pasen langzamerhand aan de horizon verschijnt, is het wellicht tijd om nog eens kritisch naar onszelf te kijken. Heb ik mijzelf de afgelopen weken voldoende verdiept in mezelf? Heb ik me meer overgegeven aan God (meer dan anders)? Heb ik de tijd voor Pasen voldoende benut om mezelf leeg te maken om een veilig (of heilig) voertuig voor de Geest te worden? Heb ik meer en meer gebeden? Ik probeer me vast te houden aan de volgende wijze raad:
Bidden is liefde tot God.
Vasten is liefde voor mezelf.
Geven is liefde voor de naaste.
Het klinkt zo eenvoudig.
En dat is het eigenlijk ook.
JuniperPiaRachel 