het is 11 september, vroeg in de ochtend. Ik lig in de hangmat met een kopje thee en een boterhammetje met jam (zelfgebakken, zelfgemaakt). Ik bedenk me dat ik niet te laat op moet staan, want ik moet met de boot van tien uur naar de kerk in Den Helder om afscheid te nemen van een medebidder die mij in de loop der jaren zeer dierbaar is geworden. Bijzondere vrouw. Ze was ingetreden bij de Augustinessen en toen de congregatie Den Helder verruilde voor Heemstede zei ze tegen moeder overste: jullie gaan maar, ik blijf hier. Sindsdien woonde ze buiten het klooster. Ze noemde zichzelf een actieve non. En actief was ze! Tot ze echt niet meer kon (ze heeft een dag of tien in het hospice gelegen) ging ze elke vrijdag naar het Coventrygebed en naar elke bijzondere mis in de PP. Ze reed nog steeds auto, in haar kleine autootje van 26 jaar oud, heen en weer naar Heemstede, in de regio zieken bezoeken. Echt haar eigen mens. Ik mocht haar graag. Om zo 89 te worden! Ik teken er voor.
Ik denk eraan hoe bizar het eigenlijk is dat we afscheid van haar nemen op de 24ste verjaardag van 9/11 en hoe vreemd en onwerkelijk het toch is dat de ene gebeurtenis die de wereld veranderde op zich minder indruk op mij maakt dan het verlies van deze vrouw. Hoewel 9/11 de wereld veranderde en deze vrouw minder belangrijk voor de wereld was, was ze duidelijk voor mij belangrijker. Ik denk nog even na over de onwaarschijnlijkheid van dit alles. En ik sta even stil bij hoe belangrijk een mens kan zijn in het leven. Het hoeft niet eens zo te zijn dat je elkaar heel lang kent. Een kortstondige ontmoeting kan evenveel of zelfs meer invloed hebben op mijn leven.
Ik open mijn tablet om het evangelie van de dag te lezen en zie in mijn ooghoek iets over een schietpartij in Utah. Ik lees de clickbait en kan mijn ogen niet geloven, Charlie Kirk!!! Ik schrik en ga op het internet op zoek naar nieuws. Het is echt waar, Charlie Kirk is doodgeschoten! Ik was wel een groot fan van deze jonge man. Hij sprak met zoveel liefde en integriteit over de politiek, over alle narigheid in de wereld (of meer specifiek de US of A) Hij sprak met zoveel respect en liefde met mensen die een andere mening waren toegedaan. Sterker nog, hij inspireerde mensen om juist met elkaar in debat te gaan. Hij zei altijd dat geweld begint als we ophouden met elkaar te debatteren. Ik denk dat hij gelijk had. Hij was ook een mooie man om te zien, een vroom christen, gelukkig getrouwd en met twee kleine kinderen. Deze aanslag was niet alleen een aanslag op hem, het was zeker ook een aanslag op het vrije woord. Ik zie ook filmpjes langskomen van mensen die juichen en feestvieren omdat er iemand is vermoord. Dit zal ik nooit begrijpen. Je mag het niet met elkaar eens zijn, maar het mag toch nooit reden zijn om te vieren dat iemand vermoord is. Of om iemand te vermoorden?!?!
De dader blijkt een jongeman die al langer haargevoelens jegens Charlie Kirk had en die ook regelmatig uitte. Zijn vader (een oud politieman, als ik de verhalen mag geloven) heeft hem zelf aan de politie uitgeleverd. Hoe moet dat zijn als ouders? Te weten dat je een moordenaar hebt grootgebracht? En hem dan zelf aan de politie overleveren …. Nee, dit is weer een verhaal, een geschiedenis met alleen maar verliezers.
Uiteindelijk sta ik toch later op dan ik van plan ben, maar ik ben op tijd in de kerk. Het is een beetje vreemd dat ik geen muziek hoef te maken, maar we zijn als Coventrybidders bij elkaar gaan zitten en dat voelt sterk, warm en liefdevol. Er wordt prachtig gesproken en er wordt voluit gezongen. Het koor is bijna voltallig aanwezig en naast de priester staat de diaken. Ik ben vergeten collectegeld mee te nemen. Ik had twee euro in mijn zak gestoken maar daar heb ik kaarsjes voor aangestoken, één voor zuster Gertrüd, één voor Charlie Kirk en één voor vrede in mijn familie.
Nu ga ik nog wat orgel studeren, tenslotte heb ik morgen een concert!
JuniperPiaRachel 