Neem je in acht, mijn zoon, bij al wat je doet en gedraag je als een welopgevoed man. Wat jij niet wilt dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet. Deel je brood met de hongerige en je kleren met de naakte. Besteed al wat je overhebt zonder te aarzelen aan aalmoezen. Prijs onder alle omstandigheden God de Heer en vraag Hem dat je altijd de rechte weg mag bewandelen en dat al wat je onderneemt tot een goed einde geraakt. Tobit 4, 14, 15, 16-19

Ik ben depressief. Ik ben depressief sinds 10 oktober 2019, de dag dat ik ontslagen werd van mijn droombaan. Een depressie ontstaan door gebeurtenissen dus, geen klinische depressie. Sinds die dag vraag ik me af waarom ik precies ben ontslagen en ook of ik het had kunnen voorkomen. Antwoorden zijn er niet. En het meest frustrerende is dat ik met grote zekerheid durf te zeggen dat als de wereld gewoon doorgedraaid was, ik allang weer een andere baan had gevonden en mijn leven, weliswaar anders dan ik in de zomer van 2019 dacht, maar desalniettemin weer op poten had gestaan. Maar door de wereldbrand die woedt sinds maart 2020 heb ik alle hoop verloren. Niet alleen de hoop op een nieuwe baan, maar ook wil de depressie maar niet wijken.

Mensen denken dat iemand met een depressie altijd een slecht humeur heeft, niks doet en nergens toe in staat is. Er zijn inderdaad dagen dat ik zelfs mijn eigen humeur niet kan verdragen, maar evenzovele dagen ben ik best opgewekt. En 9 van de 10 dagen doe ik gewoon dingen. Vaak met frisse tegenzin, maar als ik niks doe voel ik me niet beter, dus kan ik net zo goed iets doen. Veel mensen die mij niet vaak zien of niet goed kennen, weten dan ook van niets. Ze zien mij dingen doen, zoals tuinieren in de moestuin en de oogst uit de moestuin verwerken, met de grijpstuiver over straat gaan, plantjes verzorgen, de hond uitlaten, op mijn Moeder passen, horen me piano en soms zelf orgel studeren, op pad gaan voor mijn vrijwilligerswerk. En ja, ik doe dat allemaal en meestal ook nog met een glimlach op mijn gezicht. Maar mijn zijn is gehuld in diep duister zwart en ik zie geen licht aan het eind van de tunnel. Ik voel me alsof ik al dood ben en toch nog doorloop, zoals een kip nog wat struikelende pasjes neemt als je zijn kop eraf slaat…

’s Morgens lig ik dan in de hangmat naar de vogeltjes te kijken. Want dat is leuker dan televisie en nu het alweer nachtenlang droog is, blijft de tarp opgerold en slaap ik onder de blote hemel. Vogels zijn honkvast. Ik zie steeds dezelfde duiven, kauwen en mussen overvliegen. Soms zie of hoor ik de nachtegaal die in de boom van de buren woont en ik zie ook zwaluwen en meeuwen overvliegen, maar die komen niet bij ons eten halen dus die beschouw ik als voorbijgangers, waar de duiven, mussen en kauwen vaste bewoners zijn van onze tuin en ons dakterras. Er is een kauw die heel voorzichtig aan komt vliegen, eerst landt op de til alvorens in de til te kijken of er voer ligt en dan alleen met z’n kop naar binnen gaat om wat zaadjes te pikken en dan zo snel mogelijk weer wegvliegt. Een andere kauw komt in volle vaart aanvliegen, vouwt vlak voor de ingang van de til zijn vleugels op en zit meteen binnen te eten. Soms gaat dat niet helemaal goed en is de ene kauw binnen terwijl de ander aan komt vliegen en dan ontstaat er herrie. Meestal vliegen ze dan allebei weg en komen ze later een voor een weer terug. Soms komt er een derde kauw zich ertegenaan bemoeien en wordt de ruzie meteen beslecht.

Er is een duif die het dakterras maar eng vindt. Hij landt ’s morgens heel vroeg, meestal als eerste, op de schaal met duivenvoer en begint zoveel mogelijk zaadjes uit de schaal naar beneden te zwiepen met een krachtige beweging van zijn snavel. Dan gaat hij op zijn dooie gemak op het afdakje alles op zitten eten. Blijkbaar is het afdakje minder eng dan het dakterras.

Mussen zijn veel brutaler. Die vliegen gewoon rakelings over mijn hoofd en gaan op de waslijn zitten, vlak boven me. Ik hoor ze eerder dan dat ik ze zie, hun vleugelslag heeft een zeer specifiek geluid. Ze zijn superschattig. Vooral als de kinderen uit het eerste nest komen helpen de kindertjes uit het tweede nest te voeren.

Zwaluwen vliegen hoog boven mijn hoofd en dan weet ik dat het nog even mooi weer blijft. De zwaluwen volgen immers de muggen en waar de muggen vliegen wordt bepaald door de luchtdruk. En de luchtdruk heeft weer alles te maken met hoe de wind waait en de zon schijnt en de regen valt. Het is toch mooi, die natuur. Die heeft God mooi geschapen. In omnibus omnia.

Gister zag ik een meeuw en een duif hoog in de lucht ruzie maken. Na enig gekrakeel vloog de duif de ene en de meeuw de andere kant op. Ik hoorde de meeuw nog lang schreeuwen. De duif landde in de boom van de buren en kwam even later terug om zaadjes te pikken.

En als mensen dan per ongeluk horen dat het niet zo goed met me gaat, komen ze meteen met ongetwijfeld goedbedoelde maar bijzonder irritante adviezen. Waar ik niks aan heb of in ieder geval niks mee kan. En soms rolt een balletje dan een andere kant op. Zo heb ik deze zomer twee concertjes staan en organiseert Nish een scratchdag waar ik als dirigent sta ingeschreven. En natuurlijk is dat leuk. En natuurlijk studeer ik daarvoor en zet ik me 100% in. Want zo ben ik. Andere mensen hoeven er geen last van te hebben dat ik ongelukkig ben.

Maar als ik thuis ben of stil bezig ben in de moestuin, dan stromen de tranen stil over mijn gezicht. Dan voelt mijn lichaam leeg en tegelijkertijd vol met pijn en verdriet en ongeluk. Het is niet makkelijk zo door het leven te gaan. En het ergste is dat ik me ook nog schuldig voel tegenover allereerst Henk natuurlijk, die zo verschrikkelijk zijn best doet het leven aangenaam en zinvol te doen zijn. Maar zeker ook tegenover andere mensen die mij aardig vinden of zelfs van me houden en die heus wel willen helpen, maar die niks kunnen doen. Want er ís namelijk niks aan te doen. Het enige wat ik kan doen is accepteren dat mijn leven er nu zo uit ziet, zo leeg is en zo leeg zal blijven. En hoe ik ook mijn best doe, het valt niet mee. Acceptatie dat mijn leven is afgelopen lang voordat ik zelf behoefte had aan met pensioen gaan. Ik denk dat veel mensen moeite hebben met het accepteren dat hun werkzaam leven achter ze ligt. Hoewel er vast ook mensen zijn die er naar verlangen en er blij mee zijn. Ik had nog nooit nagedacht over niet meer werken. Ik was helemaal niet van plan ooit op te houden met werken, wilde zoals Vierne sterven achter het klavier…https://interlude.hk/louis-vierne-dying-job/ maar nu heb ik niet eens een (vaste) orgelbank…

Doe dan eens iets voor jezelf. Iets wat je fijn vindt, waar je blij van wordt…tsja, als ik wist wat dat was, dan deed ik het vast wel! Ik rommel maar een beetje door op deze manier. Heel lang kan het toch niet meer duren? Een keer zal er toch wel iets gebeuren wat me weer doet opstaan? Ik hoop het maar.

Mijn goede dagen behoren tot het verleden. Mijn verwachtingen zijn niet uitgekomen. Mijn hartenwensen zijn in rook opgegaan. Job 17, 11

Het boek Job heb ik meerdere keren van A tot Z gelezen. Het is één van de meest fascinerende en educatieve boeken uit de Bijbel, als je het mij vraagt. Er zijn heel veel boeken en dissertaties over Job geschreven. Dus als je het interessant vindt meer over Job te lezen, dan is het niet heel moeilijk om er iets over te vinden. Als je helemaal niks weet van of over Job dan is deze wellicht een goede optie: https://youtu.be/u7rA0G9Z6y0 (12 minuten) Het ging mij nu even om bovenstaand citaat: dat is hoe ik me nu alweer een goede twee jaar voel…ongebruikt, ongewenst, overbodig, afgedaan.

Afgelopen dinsdag drong het diep in mijn wezen, in mijn zijn, door dat ik zeer ondankbaar ben. Ik loop maar te klagen dat ik niks te doen heb en mijn ei niet kwijt kan en eenzaam ben, maar ondertussen…ik zal een paar voorbeelden geven uit mijn dagelijks leven om te laten zien dat ik echt veel dankbaarder mag/moet zijn en minder mag klagen.

Vorige week mocht ik weer eens een uitvaart opluisteren met orgelmuziek. De mevrouw in de kist was 99 jaar oud geworden en had tot de laatste dag thuis gewoond. Ze had vijf zoons en een berg klein-, en achterkleinkinderen. De kerk zat vol. Vanaf de koorzolder zag en voelde ik de hechtheid van de familie. En ondanks dat uit de elogie bleek dat ook in deze familie wrijving bestond, voelde ik toch heel sterk de connectie die familie tot familie maakt. Zes grote mannen (vijf zoons plus één) staken de kaarsen aan rondom de kist. Moeder was 99, dus de jongens waren ook 60, 70 jaar oud. Altijd een bijzonder moment. Twee achterkleinkinderen, van die opgeschoten jongens van tien, elf jaar oud ,elk met zeven rozen in de hand, zeiden het gedicht op over de 14 engeltjes en legde bij elke zin twee rozen aan de desbetreffende kant van de kist. Het was een zeer ontroerend gebaar. https://youtu.be/zoZAV9FX6Mc (er staat 16, maar het zijn er echt 14 hoor! Tel maar na)

’s Avonds als ik slapen ga
Volgen mij veertien engeltjes na
Twee aan mijn hoofdeind
Twee aan mijn voeteneind
Twee aan mijn linkerzij
Twee aan mijn rechterzij
Twee die mij dekken
Twee die mij strekken
Twee die mij wijzen
Naar ‘s hemels paradijzen

De cantor zong Ave Maria van Schubert. Hij kan mooi zingen, maar dit keer overtrof hij zichzelf! Ik hoorde mensen in de kerk hardop huilen….toen ik vanuit mijn ooghoek naar beneden keek, zag ik dat één van de familieleden ons aan het filmen was. Achteraf stond ik daar nog even bij stil. Het gebeurd vaak dat ik gefilmd word als ik orgel zit te spelen, vooral bij uitvaarten, bruiloften en doopdiensten. Soms ook op een doordeweekse Zondag. De opnames zie of hoor ik eigenlijk nooit terug. Vreemde gedachte dat een familie keer op keer de video draait van hun huwelijksdag en ik dan elke keer langskom. Ik hoor ze zeggen: och ja, weet je nog die organist? Mijn muziek raakt veel meer mensen dan ik ooit weten kan.

Afgelopen dinsdag speelde muziekvereniging DEK onder mijn leiding een openbare repetitie op boerderij en camping de Hemmer. Ik geloof dat het hele korps aanwezig was! Ons was dan ook echte Tesselse patat beloofd na afloop 😉 Het weer wekte mee, er waren een boel gasten op de camping en ook een flink aantal Texelaars had de Hemmerkooi weten te vinden. Zelfs mijn oude Moeder was er. Alleen al voor het feit dat vriend van de familie Elrike haar meegenomen had, mag ik wel eens wat meer dankbaarheid tonen!

Na afloop van deze openbare repetitie gebeurde er drie, of eigenlijk vier heel bijzondere dingen. Ten eerste zei mijn Moeder tegen me dat ze trots op me was! (Het feit dat ze de volgende dag op mijn vraag of ze het mooi had gevonden volmondig Nee, natuurlijk niet antwoordde, doet hier niets aan af!) Ten tweede kreeg ik van de vereniging een prachtige pot petunia’s. Ik had dat echt niet verwacht (en evenmin verdiend, want ik doe gewoon mijn werk en word daarvoor ook gewoon betaald) en daarvoor was en ben ik dan ook heel dankbaar. Ik heb ze boven mijn hangmat gehangen en ze ruiken ook nog zo lekker.

Ten derde kregen Nish en ik een rondleiding door de persoonlijke moestuinen van de boer (die ook op de vereniging speelt) en mocht ik de varkens en Nish de paarden aaien. In de schuur wonen niet alleen kippen en paarden, ook zwaluwen en mussen. En buiten lopen naast paarden en varkens, ook geiten en ganzen en eenden en andere hoenders. Op een gegeven moment heb ik mezelf gedwongen op de fiets te stappen; liever was ik bij de beestenboel gebleven en had ik mijn hangmat daar tussen de bomen gehangen!

Tot slot nog iets waar ik dankbaarheid voor mag tonen. Na afloop van de openbare repetitie kwam een man uit het publiek naar me toe om me meermalen te complimenteren. Hij was vol lof over mijn directie en de enthousiaste manier waarop ik het korps door de muziek loods. Hij raakte niet uitgesproken over hoe de blazers allemaal tegelijk begonnen en ook eindigde; dat ontbreekt bij de meeste korpsen, zei hij. Zelf was hij ook opgeleid in de muziek (orgel gestudeerd bij de opleiding kerkmuziek toen dat nog geen onderdeel was van het conservatorium) dus hij had enig idee waarover hij sprak en bovendien opgegroeid in Maastricht, heeft hij ongetwijfeld heel veel blaasorkesten gehoord. Zelf denk ik altijd dat ik maar wat doe en ik word altijd een beetje verlegen van complimenten, maar ik probeer ze te accepteren voor wat ze zijn en in dankbaarheid te aanvaarden.

Vanmiddag ga ik repeteren met mijn vriend en collega Mark voor het quatre-mainsconcert dat wij gaan geven op 16 juli. Daar heb ik echt zin in! En ook daarvoor mag ik wel wat meer dankbaarheid tonen. Hij komt vaak op het eiland tegenwoordig omdat hij hier een vriendinnetje heeft. Ik hoop dat het een langdurige relatie blijkt, want voor mij is het heerlijk dat ik hem vaker zie en dat we vaker samen kunnen spelen. Maar iemand geluk toewensen omdat het jou goed uitkomt, is niet een heel slechte gedachte. Toch?!?! En twee weken na het quatre-mainsconcert mag ik in dezelfde zaal een solorecital geven. En door al dat studeren op pianoliteratuur, komt mijn oude liefde voor het instrument weer volop naar voren en vergeet ik alle fanfaremuziek, orgelmuziek en popliedjes die ik met mijn zanggroep doe.

Het is natuurlijk heel dubbel, want ondanks al deze voorbeelden heb ik nog steeds een enorme behoefte mijn eigen ei kwijt te kunnen. En dan regelmatiger dan twee concerten in de zomermaanden. Het is het lot, denk ik, van iedere mens. Altijd zijn er twee kanten van de medaille en het is maar net naar welke kant je kijkt. En hoe makkelijk je naar de andere kant kunt kijken, hoe diep je dat in jezelf voelen kunt. Ik zocht in de Bijbel naar toepasselijke teksten over dankbaarheid en vond de volgende wel toepasselijk. Waarschijnlijk is dankbaarheid ook een emotie die getraind kan worden. Daar ga ik me de komende tijd dan maar eens mee bezig houden.

Maak u nergens zorgen over, maar bid voor alles en vraag God wat u nodig hebt, dankbaar voor alles wat Hij doet. Fil. 4, 6

U zult slaven worden van uw vijanden omdat u God niet hebt gediend uit dankbaarheid voor alles wat Hij u in overvloed heeft gegeven. De HERE zal uw vijanden op u afsturen en u zult hongerig, dorstig, naakt en behoeftig zijn. Een ijzeren juk zal op uw nek worden gelegd totdat u bent vernietigd! Deut. 28, 47-48

Blijf altijd bidden. Verslap daarin niet en toon de Here uw dankbaarheid. Kol. 4, 2

Graag zal ik U offers brengen, ik doe dat uit dankbaarheid aan U. HERE, ik zal uw naam loven en prijzen, want U bent zo goed voor mij. psalm 54, 8

Mijn opa had een geborduurde spreuk boven zijn bureau hangen. Waarschijnlijk had oma die voor hem gemaakt. Er stond:

geen groter woord en meer van kracht, dan Micha zes en dan vers 8!

Hij heeft u bekend gemaakt, o mens! wat goed is; en wat eist de Heer van u, dan recht te doen, en weldadigheid lief te hebben, en ootmoediglijk te wandelen met uw God? Micha 6, 8

Elke ochtend ga ik even met de grijpstuiver langs het huis en over de wanstaltige fietsenstalling die de gemeente naast ons huis heeft laten plaatsen. Top drie van dingen die ik opraap:
1. peuken
2. kauwgom
3. medicijnstrips
Ik weet niet, hoor maar er staat een vuilnisbak twee meter verderop!

Gister waren we met de hond naar de dierenarts. Hij kwam voor de jaarlijkse controle en inenting tegen de ziekte van Weil. Dat is de enige die hij krijgt en dat is omdat hij vaak in de sloot springt. De dierenarts had een coassistent en hij vond het daarom nodig een beetje opschepperig te doen over de band die hij met onze hond heeft. Het staat natuurlijk stoer als je vriendjes bent met een uit de kluiten gewassen pitbull. Reinier is inmiddels een bejaarde hond en heeft helemaal geen behoefte aan herrie of ruzie. Hij ligt het liefst in de zon op een zacht kussen te slapen. Vorig jaar bij zijn jaarlijkse APK, zei de DA plompverloren dat hij dacht dat het wel de laatste keer zou zijn dat hij Reinier zou zien. Maar nee hoor! Reinier leeft nog steeds. Gister zei hij: nou, misschien tot volgend jaar …

Henk wilde niet een grote fles medicijnen kopen, want hij dacht dat Reinier die niet meer op zou maken. Ik denk dan aan twee verhalen:

1. mijn moeder kocht voor mijn vader voor zijn 72ste verjaardag nieuwe motorlaarzen. Die bracht hij de volgende dag terug naar de winkel want, zo zei hij, ik verslijt ze toch niet meer. Hij stierf vijf maanden later, heel plotseling. Had hij toch nog vijf maanden met nieuwe motorlaarzen kunnen rondrijden!
2. Een vriendin van mij haar oma had altijd een hond. Toen haar hond stierf en zij al in de 70 was, heeft ze met veel verdriet in haar hart besloten geen hond meer te nemen. Want, zo zei ze, ik vind het zielig als ik dood ga en de hond aan een nieuwe baas moet wennen. Ze is 111 jaar en 111 dagen oud geworden. Ze had nog wel vier honden kunnen hebben!

Je weet het niet! Je weet het niet. Ik probeer te leven volgens de regel wat gij niet wil dat u geschied, doe dat ook een ander niet. En ook probeer ik zoveel mogelijk in het NU te leven en niet na te denken over de toekomst of te piekeren over het verleden. IK PROBEER DAT! Helaas lukt dat niet altijd. Waar ik heel stellig in geloof en wat ik ook echt probeer over te brengen aan anderen, zeker in deze onzekere tijd waar rechten niet meer vanzelfsprekend zijn en vrijheid bevochten moet worden.

OFFER NOOIT HET HEDEN VOOR EEN TOEKOMST DIE MISSCHIEN NOOIT KOMT.

Oftewel: laat niet een onzekere toekomst bepalen wat je vandaag doet. Ik heb geen idee wat de toekomst mij nog gaat brengen, maar ik kan wel zeggen dat ik bijzonder weinig fiducie heb dat ik ooit nog aan het werk kom of dat er ooit nog professioneel interessante projecten (bij voorkeur ook nog eens goed betaald) op mijn pad komen. Ondanks mijn depressie en donkere gedachten, laat ik dat feit me niet in de weg zitten. Ik zoek dingetjes die ik nuttig vind om te doen en die doe ik. Ik laat me niet weerhouden elke dag een flink stuk uit het brevier te bidden. Ik maak muziek wanneer ik er zin in heb of wanneer het me gevraagd word en ik bereid lessen voor om leerlingen enthousiast te houden en aan het studeren te krijgen.

Ik merk wel dat ik me steeds meer in mezelf terugtrek. Ik ga steeds minder tegen mensen praten. Ik mopper nog wel als het een zooitje is in de wanstaltige fietsenstalling naast ons huis, maar ik ga er niks meer van zeggen en ik laat het ook mijn humeur niet meer verpesten. En dan zeg ik tegen mezelf: alles went! En ik hoop dat het steeds verder in mezelf terugtrekken ook een einde zal betekenen aan onverwachte en onaangename driftbuien en daarmee de automutilatie.

Dromen staat immers vrij 😀

Luister naar wat Ik heb gedaan, of u ver weg of dichtbij woont, erken mijn macht! De zondaars onder mijn volk beven van angst. ‘Wie van ons,’ schreeuwen zij, ‘kan leven in de nabijheid van dit allesverterende, eeuwige vuur?’ Ik zal u vertellen wie hier kan leven: allen die eerlijk en rechtvaardig zijn, die geen winst willen maken door bedrog, die zich niet laten omkopen, die weigeren te luisteren naar hen die moorden beramen en die het kwaad niet kunnen aanzien. Dergelijke mensen zullen worden verhoogd. De rotsen van de bergen zullen hun veilige schuilplaats zijn, zij zullen voedsel krijgen en water naar behoefte. Uw ogen zullen de koning zien in al zijn glorie en zijn uitgestrekte land aanschouwen. U zult terugdenken aan die tijd van onderdrukking, toen de Assyrische aanvoerders buiten uw muren de torens telden en schatten hoeveel de gevallen stad hun zou opleveren. Maar zij zullen binnenkort allemaal weg zijn. Deze harde, gewelddadige mensen met hun onverstaanbare taal zullen verdwijnen. In plaats daarvan zult u een vreedzaam Jeruzalem zien, een plaats waar God wordt aanbeden, een rustige en veilige stad, als een tent die stevig vaststaat. Daar zal de Here ons zijn macht tonen en daar stromen brede rivieren waarop geen vijandelijke schepen te zien zijn. Want de Here is onze rechter, onze wetgever en koning. Hij zal ons redden. Jesaja 33, 13-22

Ik zocht naar plaatjes van Jesaja, gewoon omdat ik het leuk vind mijn blog te versieren met toepasselijke plaatjes. Ineens viel het me op dat vrijwel alle afbeeldingen van Jesaja een oude man met een baard laten zien. Een snelle zoektocht bevestigde mijn gedachte dat een dergelijk archetype voor een vrouwelijke profeet niet bestaat. Blijkbaar gaat er iets vertrouwenwekkends uit van een oude man met een baard. God wordt meestal ook als zodanig geportretteerd; een oude man met een baard op een wolk. Enfin, dat was iets wat me zo te binnen schoot, niet waarover ik wilde schrijven vandaag 😀

Zelf heb ik heel veel moeite met vertrouwen. Aan de ene kant ben ik van nature een beetje naïef en té goed van vertrouwen. Ik laat zelden iets van mezelf zien, maar alles wat je kunt zien is echt. Ik ben niet in staat net te doen alsof en daarom doe ik meestal maar gewoon niet. Ik zal het even uitleggen: ik voel me niet in staat om aardig te doen tegen iemand die ik niet aardig vind (of waar ik om andere reden een aversie tegen heb) dus deze mensen negeer ik zo goed en zo kwaad als het gaat. Mensen die ik wel aardig vind, of tegen wie ik in ieder geval niks heb, groet ik altijd vriendelijk en als ik niet een al te slechte dag heb, ben ik zelfs nog wel in staat een praatje te maken over de moestuin of muziek of het weer. Veel verder gaat mijn repertoire koetjes en kalfjes niet. En vaak heb ik tijdens het gesprek al spijt dat ik tijd gestoken heb in het gesprek, omdat degene met wie ik spreek zo iemand is die alleen stil is tot ie zelf weer wat kan zeggen of omdat het onderwerp me totaal niet interesseert.

Aan de andere kant vertrouw ik helemaal niemand. Ik ben té vaak beschadigd door mensen die beweerde mijn vriend te zijn en vervolgens een mes in de rug staken. Het is een lastige evenwichtsbalk waar ik me op beweeg …

Al dat wantrouwen komt voort uit zelfhaat. Ik probeer elke dag opnieuw een beter mens te zijn/worden. Ik probeer me niet te ergeren, niet te oordelen, rustig en kalm te blijven maar het lukt me niet. En dat uit zich dan weer in zelfhaat en automutilatie. Waardoor mijn haat alleen maar groeit. Het is een lastige evenwichtsbalk waarop ik probeer te staan …

Ik denk dat ik in mijn hart kan leven in de omgeving van het allesverterende vuur. Ik denk dat ik een rechtvaardig en oprecht mens ben. Ik denk dat ik eerlijk ben en niet uit op winst door bedrog. Ik weet zeker dat ik niet luister naar moordenaars. En ik heb ook erg veel moeite met wegkijken van kwaad. Meer dan eens heb ik mezelf in de problemen gewerkt omdat ik op kwam voor iemand die, in mijn ogen, onrechtvaardig behandeld werd. Het is ook een feit dat ik (tot nog toe) nergens gebrek aan heb, ondanks dat ik al jaren zonder inkomen zit. Ik heb groente en fruit uit de moestuin; daar werken we dan nog voor, maar ik krijg ook van alles mijn kant opgeschoven door aardige, vriendelijke en betrouwbare mensen en meestal precies op het moment dat ik het nodig heb. Daar hoor je me dan ook niet over. God zorgt echt voor mij, zoals je op diverse plaatsen in de Bijbel kunt lezen. bv in Psalm 62: God zorgt voor mijn redding en redt ook mijn eer. Hij is mijn sterke rots. Alleen bij God kan ik altijd schuilen. Hij beschermt mij. Lucas 12: Wees dus in de eerste plaats bezig met het Koninkrijk van God, dan zorgt Hij wel dat je die andere dingen ook krijgt. Mattheus 6: Als God zo goed zorgt voor de bloemen, die vandaag in het veld staan en morgen weg zijn, zal Hij dan niet nog veel beter voor u zorgen? Wat hebt u toch weinig vertrouwen in Hem! I Petrus: Geef al uw zorgen en problemen over aan God, want Hij houdt van u en zorgt voor u. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Vrijwel in elk boek van de Bijbel wordt het genoemd: vertrouw op God en Hij zal voor u zorgen.

Het is jammer dat ik ondanks al Zijn goede zorgen nog steeds zo dwars en eenzaam en depressief ben … of dat Hij me zo gemaakt heeft en niet anders. Ik zou zo graag gewoon willen zijn, net als andere mensen. Gewoon door het leven gaan zonder de ellende te zien, zonder me druk te maken over van alles en nog wat en iedereen, vol vertrouwen dat anderen het beste met mij en de wereld voor hebben en vooral, vooral, zoveel vertrouwen te hebben dat ik me niet voortdurend hoef af te vragen of … wat … hoe … maar dat mijn vertrouwen in de wereld een gegeven zou zijn, zoals ik vermoed dat het bij andere mensen werkt. Zou ik dan minder eenzaam zijn? Zou ik dan minder vervuld zijn van zelfhaat? Zou ik dan meer open durven zijn en niet altijd al mijn gevoel overal onder verstoppen? Ik weet het niet. Ik vraag het me serieus af. Ik haal weer eens extra diep en extra bewust adem en zoek de stilte die ik zo verschrikkelijk hard nodig heb en waar in deze wereld zo belachelijk weinig van te vinden is.

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Ogen die door de zon heen kijken
Zoekend naar de plek waar ik woon
Ben jij beeldspraak voor iemand
Die aardig is, of onmetelijk ver,
Die niet staat en niet valt
En niet voelt als ik,
Niet koud en hooghartig

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Hier is de plek waar ik woon
Een stoel op het water,
Een raam waarlangs het opklarend weer
Of het vallende duister voorbij vaart
Heb je geroepen hier ben ik

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Ik zou een woord willen spreken
Dat waar en van mij is
Dat draagt wie ik ben,
Dat het houdt,
Ik zou een woord willen spreken
Dat rechtop staat als mens die mij aankijkt en zegt
Ik ben jouw zuiverste zelf,
Vrees niet, versta mij, ik ben, ik ben

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Ben jij de enige voor wiens ogen
Niet is verborgen van mijn naaktheid
Kan jij het hebben,
Als niemand anders,
Dat ik geen licht geef, niet warm ben,
Dat ik niet mooi ben, niet veel
Dat geen bron ontspringt
In mijn diepte
Dat ik alleen dit gezicht heb,
Geen ander.
Ben ik door jou, zonder schaamte,
Gezien, genomen,
Oor niemand minder?
Zou dat niet veel teveel waar zijn?
Zou dat niet veel teveel waar zijn?

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Huub Oosterhuis

Als introvert mens met HSP is het leven niet altijd even gemakkelijk. Ik schreef er al eerder over. De wereld past zich nooit aan mij. Ik moet me altijd aanpassen aan de wereld. Sterker nog, over het algemeen wordt ik geacht aangepast te zijn. Ik ben geneigd alle sores binnen te houden en natuurlijk gaat dat een keer mis en barst ik als een vulkaan open. Niemand begrijpt dan waar die agressie en woede vandaan komt, omdat ik al dagen, weken of zelfs maanden met die narigheid in mijn lijf rondloop, alle stress inslik en met niemand bespreek waar ik zo van overstuur van ben. Logisch dus dat er mensen zijn die denken dat ik een verschrikkelijk en akelig mens ben, een heks, omdat ze me alleen gezien/gehoord hebben in overstuurde staat. Normaal gesproken ben ik best gezellig en grappig en prettig om bij in de buurt te zijn. Al was het alleen maar omdat ik echt heel goed kan koken en bakken en muziek maken ook. Maar ja, daar komen ze dus nooit achter, omdat ik me zo slecht kan uiten.

Een week of wat geleden was ik weer eens totaal doorgedraaid. Hoe en wat doet voor dit verhaal niet ter zake. Op zich viel het nog mee, want ik had mezelf niet beschadigd, maar het feit dat het uitblijven van automutilatie valt onder het kopje “valt best mee” is natuurlijk tekenend voor mijn huidige staat van zijn. Ik doe echt mijn best om overeind te blijven, maar soms lukt het niet. Na deze paniekaanval nam ik mij voor om “gewoon” meer te uiten hoe ik me voel. Misschien dat ik, als ik tegen mijn introverte natuur in mezelf meer uit, minder snel een paniekaanval krijg. Dat dacht ik. En ik nam me voor om dit ook echt te gaan proberen.

Die gelegenheid deed zich direct diezelfde avond al voor toen een lid van de fanfare in de pauze heel oprecht aan me vroeg hoe het met me gaat. Ik viel echt even stil, want mijn instinct, mijn eerste gedachte was eroverheen praten en net doen alsof er niks aan de hand was. Maar ik herinnerde mij mijn voornemen (die ik tenslotte pas die ochtend had geformuleerd) en probeerde te vertellen dat het niet zo goed met mij gaat. Ik bedoel, het gaat niet slecht en er zijn zelfs (heel) goede dagen, maar over het algemeen kan ik toch niet zeggen dat het goed gaat want er zijn nog steeds meer moeizame dagen dan fijne en meer stress dan goed is voor een mens. Hij was echt heel aardig en we hadden een kort gesprekje over waarom sommige dingen zo moeilijk zijn en toen was de pauze voorbij. Ik had zeker twee dagen nodig om van dit gesprek bij te komen. Het voelde helemaal niet goed en ondanks dat mijn gesprekspartner heel vriendelijk en begrijpend reageerde, voelde ik me toch verschrikkelijk opgelaten dat ik zoiets intiems zomaar met zomaar iemand had gedeeld.

Maar ik besloot dat ik na één keer proberen niet mocht opgeven dus daags erna knoopte ik een gesprekje aan met de parochie-assistente. Na het rozenkrans bidden, had ze voor mijn gebedsgroepje een kopje koffie klaar staan en na het koffie drinken hielp ik even met opruimen en raakte we aan de praat. Natuurlijk in de keuken want op de een of andere manier is dat in elk huis, elk gebouw dat ik betreed van meet af aan mijn favoriete ruimte en de plek waar ik me het makkelijkst en het veiligst voel. Het was echt een mooi gesprek en ik voel de gedeelde liefde nu nog als ik eraan terug denk, maar ook van dit gesprek was ik van slag. Gewoon door het feit dat ik zulke persoonlijke dingen heb gedeeld.

Het voelt moeizaam mijn gevoel te delen. Ik voel me té kwetsbaar en té open, té zichtbaar. Ik weet niet of ik nog met mijn experiment door ga…..ik ga er nog even over nadenken. Open is voor mij te heftig en dicht is niet goed voor mijn mentale en geestelijke gezondheid, dus ik denk er nu over een halfopen beleid te gaan volgen. Ik heb nog geen idee hoe ik dat in moet vullen, maar wat er vanochtend gebeurde geeft wel een aardig beeld, denk ik.

Vanochtend lag ik prinsheerlijk in mijn hangmat toen ik opeens door een keihard radiogeluid werd opgeschrikt. De schilders die het huis van onze overbuurvrouw aan het schilderen zijn, hadden waarschijnlijk niet onthouden dat ik de vorige keer dat ze er waren ook al een aantal had gevraagd of ze in vredesnaam de radio uit of op zijn minst zacht wilde zetten. Of het kan ze geen moer schelen, dat kan natuurlijk ook. In elk geval ging ik opnieuw naar ze toe om te vragen of het zachter mocht. Ze stonden me vrolijk uit te lachen en begonnen mijn piano spelen te beledigen. (alsof zelf muziek maken ook maar op enigerlei wijze te vergelijken is met radiogeluid, afgezien nog van het feit dat ik hier woon en zij alleen maar aan het werk zijn in dienst van de overbuurvrouw) Open ging niet, want mijn boosheid sloeg direct om in een paniekaanval, die op zijn beurt weer zorgde voor hyperventilatie (en dat is heel moeilijk rustig praten, kan ik je vertellen) Dicht ging ook niet want ik voelde het hete magma al achter in mijn keel, een uitbarsting zat er aan te komen! Henk zei: bel de buurvrouw. En dat heb ik toen gedaan. Ik legde uit wat er aan de hand was en ze zei: “zijn ze nou helemaal belazerd! Komt in orde, hoor meisje! Binnen een half uur is het geregeld.” En dat was ook zo. Halfopen.

Halfopen. Weten bij wie ik mijn kwetsbaarheid neer kan leggen zodat er een oplossing komt en geen uitbarsting. Zoiets. Ik ga dit nieuwe beleid uitbreiden en uitproberen. Ik ben benieuwd hoe het verder zal gaan. Of ik in staat ben zelf met zo een oplossing te komen. Dat ik durf te reageren op een halfopen manier, door iemand de hete kolen voor me uit het vuur te laten halen bijvoorbeeld. Dat ik in staat ben een halfopen manier die me wordt voorgesteld door iemand anders, te accepteren en die weg te volgen. In ieder geval zit er (weer) een beetje beweging in mijn groei….

Moeten is dwang en huilen is kindergezang.

Mijn Moeder bezigde deze uitspraak nogal eens. De laatste paar dagen probeer ik me te herinneren in welke omstandigheden deze uitspraak tevoorschijn kwam, maar ik weet het niet meer zo goed. Ik zocht de betekenis van deze uitspraak, waarvan ik niet eens zeker wist of het een gezegde was of iets wat mijn Moeder zelf bedacht. Het blijkt inderdaad een bestaande uitdrukking. Het wil zoveel zeggen als: ik wil het wel doen, maar niet als het verplicht is. Dat klinkt inderdaad als iets wat bij ons thuis een nuttig commentaar zou kunnen zijn. Ons werd geleerd zelf na te denken en niet klakkeloos wie dan ook maar te volgen of te geloven. Een anti-autoritaire opvoeding…Niet doen wat een ander zegt omdat een ander het zegt, hoeveel autoriteit diegene ook heeft; doe pas iets als je er zelf van overtuigd bent dat het de juiste actie is. Het staat misschien loodrecht op het gehoorzaamheidsprincipe van de kerk, maar op de een of andere manier zijn die twee doctrines voor mij niet onverenigbaar. Ik wil gehoorzaam zijn aan Zijn Woord en daar kies ik zelf voor.

Toen ik in 2004 werd gedoopt, was dat een heel bewuste keuze. Ik had toen al vraagtekens en bedenkingen bij sommige aspecten van de (RK)kerk, maar ik heb nimmer getwijfeld aan het bestaan van God. Evenmin aan Zijn liefde voor mij. En voor ieder levend wezen. Ik wilde gewoon graag gedoopt worden; het doopsel van begeerte* was voor mij niet genoeg. En ik wilde kunnen zeggen dat ik Christen ben, zonder uit te hoeven leggen dat ik weliswaar niet gedoopt bij geen enkele kerk hoorde maar wel Jezus in mijn hart heb. Nu kan ik gewoon zeggen dat ik Rooms-Katholiek ben en klaar. Ik hoef verder niks uit te leggen en de meeste mensen voelen ook geen behoefte in discussie te gaan. Wat ik dan op zich wel weer jammer vind, want ik praat graag over God en vooral over hoe de verschillende geloven/religies eigenlijk allemaal hetzelfde zijn en gebaseerd op hetzelfde principe, op dezelfde wet: Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Wat is het allereerste gebod? Jesus antwoordde hem: Het eerste is: Hoor Israël; de Heer, onze God, is de énige Heer; gij zult den Heer uw God beminnen met heel uw hart, met heel uw ziel, met heel uw verstand en met heel uw kracht. Het tweede is dit: Gij zult uw naaste beminnen als uzelf. Groter dan deze geboden is er geen. Marc. 12, 28-31

Ik maak me de laatste tijd wel veel zorgen over de wereld. Het lijkt erop dat al Gods geboden met voeten worden getreden. Niet alleen door het gewone volk, maar juist ook door de mensen naar wie we op zouden moeten kijken als naar een voorbeeld; de overheid, de clerus, diegene die de top van de samenleving vormen. Ik wil het niet hebben over alle misstanden en ellende die ik zie gebeuren. Ik sluit me er zo goed mogelijk voor af. Het verontrust me, maakt me onrustig en overprikkelt en af en toe zelfs depressief. De waarheid is in de gewone pers ver te zoeken; er wordt vooral propaganda verspreid. Mocht je iets dichter bij de werkelijke stand van zaken komen, kun je beter deze pagina bezoeken: https://startpagina.mediacollectief.nl/

In de Bijbel staan een aantal verhalen over de slechtheid van de mensheid en hoe God tot een (radicale) oplossing komt. Bijvoorbeeld in het boek Genesis, hoofdstuk 6 waar de mensen talrijk waren geworden en God niet meer volgen. Zo erg tegen God is de mens op dat punt dat Hij spijt zegt te hebben dat Hij ons geschapen heeft. Toen de mensen talrijk begonnen te worden op de oppervlakte der aarde, en hun dochters werden geboren, zagen de zonen Gods, hoe schoon de dochters der mensen waren, en zij namen zich zoveel vrouwen, als zij maar wilden. Toen sprak Jahweh: Mijn geest zal niet voor altijd bij de mensen blijven, omdat ze bedorven zijn, en enkel vlees; hun tijd zal nog maar honderd twintig jaar duren. (…) Toen Jahweh dan zag, hoe groot op aarde het bederf onder de mensen was geworden, en zij enkel maar zonnen op slechte dingen, berouwde het Jahweh, dat Hij den mens op aarde gemaakt had, en kreeg Hij er spijt van. En Jahweh sprak: Ik zal den mens, dien Ik geschapen heb, van de aarde verdelgen; zowel den mens als de viervoetige dieren, de kruipende dieren en de vogels in de lucht; want het spijt Mij, dat Ik ze gemaakt heb. (…) Want Ik ga de zondvloed-wateren over de aarde brengen, om alle schepselen met een levende geest onder de hemel te verdelgen; al wat op aarde is zal sterven. Maar met u zal Ik mijn verbond sluiten: Gij moet de ark binnengaan: gij zelf en uw zonen, uw vrouw en de vrouwen uwer zonen met u. Ook moet ge van alle levende wezens een paar in de ark brengen, om ze met u in het leven te behouden; mannetje en wijfje moeten het zijn. En van alle verschillende soorten van vogels, van alle soorten van beesten, van alle soorten van dieren, die kruipen over de aarde; van alles zal er een paar tot u komen om in het leven te blijven. Ge moet u ook van alle eetbare spijzen voorzien, en die meenemen, om u en hun tot voedsel te dienen. Noë deed het; hij deed al wat God hem gebood. Gen. 6, 1-3, 5-8, 17-28

Natuurlijk: de zondvloed! Wie kent het verhaal niet? Meestal wordt dan verhaald van de ark die Noach bouwde en de dieren die gewillig twee aan twee binnen kwamen en hoe de duif na zoveel dagen regen op pad ging om te kijken of er alweer aarde was en terugkwam met een olijftak (en zo is de olijftak symbool van de vrede geworden) en hoe God een regenboog om de aarde spande als teken van verbond. Een verbond tussen God en de mensen, dat Hij nooit zal verbreken. De mens is niet zo standvastig. Steeds opnieuw blijkt dat we God in de steek laten.

Toen kwam de zondvloed over de aarde, veertig dagen lang. De wateren stegen, en droegen de ark, zodat zij zich van de aarde verhief. Nog bleef het water wassen en stijgen op aarde, en de ark dreef op het water voort. Hoger en hoger klommen de wateren op aarde, zodat zelfs de hoogste bergen, die onder heel de hemel zijn, werden bedekt. Vijftien ellen steeg het water boven de bergen, zodat ze helemaal bedolven werden. Alle schepselen kwamen om, alles wat zich op de aarde beweegt: vogels, tamme en wilde dieren met al wat over de aarde kruipt; en eveneens alle mensen. Alles stierf, wat op het droge leefde met levensadem in zijn neus. Al wat op aarde bestond, werd verzwolgen; mens, viervoetige dieren, kruipende dieren en vogels in de lucht werden van de aarde verdelgd. Noë alleen, en wat met hem in de ark was, bleef over. De wateren hielden de aarde honderd vijftig dagen bedekt. Gen. 7, 17-24

En dan de steden Sodom en Gomorra. Ze zijn nog steeds legendarisch en worden nog steeds gebruikt om een goddeloze, zondige situatie aan te duiden. Ze werden verwoest, ondanks Abrahams pogingen de mensen te redden. Hoeveel rechtvaardige mensen zijn er nodig om Gods toorn te bedaren? Daarom sprak Jahweh: Luid schreit het wraakgeroep over Sodoma en Gomorra, en hun zonde is buitengewoon zwaar. Ik wil er heen, om te zien, of zij zich werkelijk zo gedragen, als het wraakgeroep klinkt, dat tot Mij is doorgedrongen; Ik wil Mij ervan op de hoogte stellen. Gen. 18, 21-22 En Hij stelde zich op de hoogte en wat Hij zag, beviel Hem niet. En hij verwoestte de steden en alle levende wezens die er woonden. Toen de zon over de aarde was opgegaan, en Lot te Sóar was aangekomen, liet Jahweh zwavel en vuur van Jahweh uit de hemel regenen over Sodoma en Gomorra. Hij vernietigde die steden en de hele streek tot de grond toe, met al de bewoners van die steden en al wat op de akkers stond. Gen. 19, 23-25

Ik zou willen dat God nog steeds zo overduidelijk aanwezig was in de wereld. Ik zou wensen dat Hij ging onderhandelen als met Abraham. Dat Hij de wereld zou reinigen van alle slechtheid. Van alle haat en nijd. Van alle onvrede en oorlog. Er zijn profeten (ja, in deze tijd) die denken dat de voleinding der tijden nabij is. Dat Jezus zeer binnenkort terugkeert op aarde. Dat het laatste Bijbelboek, Apocalyps, bewaarheid wordt.

De openbaring van Jesus Christus, die God Hem gaf, om aan zijn dienaars te tonen, wat weldra geschieden moet; en die Hij door het zenden van zijn engel bekend heeft gemaakt aan zijn dienaar Johannes. Deze betuigt het woord van God en de getuigenis van Jesus Christus: al wat hij zag. Zalig hij, die de woorden voorleest der Profetie; ook zij die ze horen, en die bovendien onderhouden, wat daarin geschreven staat. Want de tijd is nabij! (…) Ik ken uw werken, uw zwoegen en uw geduld; en Ik weet, dat ge de bozen niet kunt verdragen. Ge hebt hen, die zich apostelen noemen, —maar ze zijn het niet—op de proef gesteld, en ze leugenaars bevonden. Ook bezit ge geduld, en veel hebt ge uitgestaan terwille van mijn Naam, zonder moede te worden. Maar Ik heb tégen u, dat ge uw eerste liefde verloren hebt. Denk er eens aan, van welke hoogte ge zijt neergestort; bekeer u, en doe de werken van weleer. Zo niet, dan kom Ik op u af; Ik zal uw luchter van zijn plaats verwijderen, zo ge u niet bekeert. Dit echter hebt ge vóór, dat ge de werken der Nikolaieten haat, die ook Ik haat. Wie oren heeft, die hore wat de Geest zegt tot de kerken: Wie overwint, zal Ik doen eten van de boom des levens, die staat in het Paradijs van God. (…) Bekeer u dus! Zo niet, dan kom Ik schielijk op u af; en Ik zal strijd tegen hen voeren met het zwaard van mijn mond. Wie oren heeft, die hore wat de Geest zegt tot de kerken: Wie overwint, zal Ik van het verborgen manna geven; en Ik zal hem schenken een witte steen, en op die steen zal een nieuwe naam staan geschreven, die niemand kent, dan die hem krijgt. Apokalyps 1, 1-3//2, 16-17

Ik ben geen ziener. Ik ben geen profeet. Ik ben slechts een eenvoudig musicus met heel veel stenen in mijn maag en heel veel zorgen in mijn hoofd. Niet voor mezelf of voor mijn naaste omgeving. Tot nu toe lukt het aardig het hoofd boven water te houden. Maar voor de wereld, voor de mensheid. Zolang ik er maar voor zorg dat ik zo min mogelijk hoor of lees over de toestand in de wereld, want die baart me ernstig zorgen. Ik volg mijn eigen weg, zoals ik altijd heb gedaan en bid heel veel. Niet alleen ben ik vrij trouw aan het brevier, mijn hartgebed is hartstochtelijk en tussendoor doe ik nogal wat schietgebedjes. Het contact met God is op dit moment in mijn leven meer tegenwoordig dan contact met mensen. Ook al vanwege de verdeeldheid die er heerst over diverse zware onderwerpen (oorlog, ziekte, regering) vermijd ik gesprekken die over iets anders gaan dan het weer of muziek. Zelfbehoud. Ik zie om me heen veel mensen God ontkennen. Ik zie in de wereld dingen gebeuren waarvan ik me niet kan voorstellen dat ze onderdeel zijn van Gods plan. Ik zie de mensheid als geheel steeds verder en verder afdwalen van hun Schepper en daarmee alle morele en ethische overwinningen overboord gooien. Zoals in Genesis 6 geschreven: De Heer zag dat de mensen op de aarde erg slecht waren. Alles wat ze bedachten en deden was slecht. Daarom had de Heer er spijt van dat Hij de mensen had gemaakt. Hij had veel verdriet over wat ze deden. Daarom besloot Hij: “Ik zal de mensen die Ik heb gemaakt allemaal doden. En niet alleen de mensen, maar ook alle dieren. Want Ik heb er spijt van dat Ik hen heb gemaakt. Gen. 6, 5-7. Ik ben bang dat God op het moment ook niet zo erg blij is met Zijn idee een mens te scheppen naar Zijn Beeld en Gelijkenis. Niet nu er zoveel mensen zijn die zelf voor god willen spelen.

• doopsel van begeerte: Voor de geloofsleerlingen die sterven voordat zij doopsel ontvangen hebben, geldt dat hun uitdrukkelijk verlangen om het doopsel te ontvangen, het berouw over hun zonden en hun liefde, hun het heil verzekert dat zij niet door middel van het sacrament hebben kunnen verkrijgen. Katechismus van de Katholieke kerk 1259

Geld maakt niet gelukkig. Deze uitdrukking zegt niks over geld of bezit en alles over geluk. Geld, bezit, spullen, het zijn zaken die een mens in de loop van zijn leven verzameld. De één hecht er wat meer waarde aan dan de ander. Een rijkaard kan zich niet of nauwelijks voorstellen hoe het leven moet zijn als er geen geld is te doen wat en wanneer. Terwijl een arme zich lekker kan maken aan dromen wat er allemaal mogelijk is als er maar geld zou zijn…

Weest niet hebzuchtig van aard, en stelt u tevreden met wat ge bezit; want Hij heeft gezegd: Ik zal u niet begeven, Zo zeggen we met goede moed: “De Heer is mijn Helper; ik heb niets te vrezen; Wat kan een mens mij nog doen? Hebr.13, 5-6

Zelf droom ik van een camper, een mobile home waarmee ik met mijn meest geliefden (Henk en Reinier) kan reizen en wonen tegelijkertijd. Ergens blijven als het zo uit komt. Verder trekken zodra de verveling toeslaat. Zoiets. Maar aangezien ik tot de armen behoor, zal het wel bij dromen blijven. Dromen staat vrij en kost niks, dus laat me lekker! Echter ging dit verhaal niet die kant op.

Geluk is niet iets wat verkocht wordt. En dat is waarom geld niet gelukkig maakt. Geluk zit in kleine dingen. In het vermogen te genieten van kleine dingen. In de kunst van het zien. Het zien van de kleine dingen. Welke kleine dingen? Wat zijn die kleine dingen? Voor mij in ieder geval:

• vogeltjes die zingen in de morgen
• werken in de moestuin
• eten uit eigen moestuin
• muziek maken
• een lekker kopje thee (in de zon)
• een stevige vrijpartij
• knuffelen met de hond
• mijn Moeder aan het lachen maken
• iets voor iemand doen
• een opgeruimd huis
• vers brood (en vooral de geur ervan!)
• de nieuwe Donald Duck 😀

Sommige van die kleine dingen blijken bij nader inzien best grote dingen te (kunnen) zijn. Geld of bezit heeft er in ieder geval niets mee te maken. Er zijn talloze varianten op de uitspraak Geld maakt niet gelukkig….(maar gelukkig maken ze geld) (maar ik huil liever in een Ferrari dan in een bus) (vooral het geld dat je niet hebt) (maar het is wel makkelijk als je het hebt) enzovoort enzovoort

Verzamelt u geen schatten op aarde, waar roest en worm ze verteren, en waar dieven ze opgraven en stelen. Maar verzamelt u schatten in de hemel, waar roest noch worm ze verteren, en waar geen dieven ze opgraven en stelen. Want waar uw schat is, daar is ook uw hart. Mat. 6, 19-21

Geld maakt niet gelukkig, maar geen geld maakt ook niet gelukkig. Dat is eigenlijk het punt wat ik wilde maken. Niet geld of bezit of het ontbreken daarvan kan een mens gelukkig maken. Verder kan bijna alles een mens gelukkig maken. René Froger zong het al in 1988: https://youtu.be/6h_cqckR7Kc

Zij, die echter rijk willen worden, vallen in bekoring en strik, en in vele dwaze en schandelijke begeerten, welke de mensen neerstorten in ondergang en verderf. Want de wortel van alle kwaad is de geldzucht. Door hieraan toe te geven, zijn sommigen afgedwaald van het geloof, en hebben zich veel stekende pijnen bereid. Man Gods, gij moet u daarvoor wachten! Streef liever naar gerechtigheid, godsvrucht, geloof, liefde, geduld en zachtmoedigheid. I Tim. 6, 9-11

Geld is de wortel van al het kwaad. Zouden we in een wereld met ruilhandel beter af zijn? Zouden we zonder geld minder gewelddadig naar elkaar zijn? Ik heb hierop geen antwoord. Ik zie wel om me heen dat het voor veel rijke mensen heel moeilijk is empathie te tonen en dat de meeste rijke mensen God zijn vergeten of verguizen. In zoverre klopt de tekst van Timotheüs dus. Ik streef naar godsvrucht, geloof, liefde, geduld en zachtmoedigheid en vind dat veel belangrijker dan streven naar geld …

Op het moment van schrijven heersen er minstens 56 gewapende conflicten in de wereld. Ik schrijf minstens omdat de laatste cijfers stammen uit 2020. Het is blijkbaar onwenselijk op dit moment te weten hoeveel oorlog er is in de wereld omdat we enkel en alleen aandacht mogen besteden aan het conflict in de Oekraïne. Terwijl in de Oekraïne al meer dan zeven jaar een burgeroorlog woedt, daar nooit iets over in het nieuws te vinden was tot onlangs. Op dit moment is het evident dat Oekraïne aandacht mag krijgen terwijl gewapende conflicten van alle tijden zijn en overal op de wereld worden uitgevochten. Van Afghanistan tot en met Zuid-Soedan lopen onschuldige burgers het gevaar hun leven te verliezen in een gewapende strijd. En wat ik nog wel het allerergste vind is dat de meeste van die oorlogen burgeroorlogen zijn. Divide et empera. De overheid, de elite, de regering, hoe je de bovenste laag van de bevolking ook noemen wilt, heeft er baat bij dat mensen onderling knokken. Zo vullen zij hun zakken.

Het is vandaag Palmzondag, het begin van de Goede Week. Aanstaande donderdag vieren we met Witte Donderdag de instelling van de eucharistie en het priesterschap, daags erna Goede Vrijdag, gedenken we in twee sobere vieringen de kruisdood van Jezus. ’s Middags om 15.00 bidden we de Kruisweg en ’s avonds is er een viering die Kruisverering genoemd wordt. Altijd een beetje verwarrend moment als de Redder gestorven is en Zijn volgelingen (wij Christenen) Zijn gebroken Lichaam met bloemen, zang en gebeden vereren. Toch is elk jaar weer het verraad op Witte Donderdag voor mij het meest emotionele moment.

Terwijl Hij nog sprak, zie daar kwam een bende aan; en één van de twaalf, Judas genaamd, ging voor hen uit, en trad op Jesus toe, om Hem te kussen. Jesus zei hem: Judas, verraadt ge den Mensenzoon met een kus? Luc. 22, 47-48

Maar het was niet alleen Judas die de Heer verried. Ook Petrus maakte zich schuldig aan zich verstoppen achter een leugen om straf te ontkomen.

Toen namen ze Hem gevangen, en voerden Hem weg naar het huis van den hogepriester, terwijl Petrus van verre bleef volgen. Toen ze nu op de binnenhof vuur hadden ontstoken, en er omheen waren gaan zitten, nam ook Petrus onder hen plaats. Een der dienstmeisjes zag hem in het licht zitten; ze keek hem aan, en zeide: Ook deze hier was bij Hem. Maar hij loochende het, en sprak: Vrouw, ik ken Hem niet. Kort daarop zag hem iemand anders, en zeide: Ook gij zijt een van hen. Maar Petrus sprak: Neen man; dat ben ik niet. Ongeveer een uur later verzekerde een ander: Ja toch; ook deze hier was met Hem; want ook hij is een Galileër. Petrus sprak: Man, ik begrijp niet, wat ge zegt. Op hetzelfde ogenblik, terwijl hij nog sprak, kraaide een haan. En de Heer keerde Zich om, en zag Petrus aan. Toen dacht Petrus aan het woord van den Heer, en hoe Hij hem had gezegd: Eer de haan kraait, zult ge Mij driemaal verloochenen. En hij ging naar buiten, en weende bitter. Luc. 22, 54-62

Dat komt, ik ben nogal goedgelovig. Misschien zelfs wel ronduit naïef. Ik geloof zó steevast in het goede van de mens dat ik iedere keer weer opnieuw bedrogen uitkom. Ondanks dat ik probeer zo min mogelijk ruimte in te nemen, heb ik steeds weer het gevoel dat ik te veel ben.

Maar dat is slechts één kant van de zaak. Ik kan, als ik overtuigd ben van mijn zaak, ook bijzonder standvastig zijn. Het liefst houd ik overal mijn mond over en laat de mensheid zelf maar uitzoeken en denken wat ze wil, maar als ik eenmaal een besluit heb genomen, een positie heb ingenomen, kom ik daar niet zo snel meer van af. Ik probeer ondanks mijn eigen standvastig geloof, open te blijven staan voor andere meningen en gedachten, zonder die van mezelf in te hoeven leveren. Ik denk dat dit de beste manier is om te leven. Je moet ergens houvast hebben om zo open te staan voor andermans mening dat je kunt luisteren zonder direct te oordelen en dat je kunt blijven vasthouden aan je eigen mening zonder van buitenaf zó beïnvloedt te worden dat je andermans mening aanneemt zonder kritisch nadenken. Openstaan, standvastig zijn, anderen de ruimte gunnen, mijn eigen grenzen zorgvuldig bewaken. Dat zijn de steekwoorden, míjn steekwoorden.

Vorige week donderdag speelde ik een uitvaart in de kerk in Den Helder. De mevrouw in de kist was 99 jaar oud geworden. Ze was al vijftien jaar weduwe en ze had geen kinderen. Toch zaten er zo’n 80 mensen in de kerk. Niet alleen grijze hoofden zag ik vanaf de koorzolder, ook een aantal jonge(re) mensen vonden het de moeite waard de requiemmis bij te wonen. Dan heb je het toch goed gedaan! dacht ik bij mezelf. Ik miste net de boot dus ik bleef even koffie drinken met de priester en de koordirigent. Het was al met al een bijzondere en prettige ervaring en ik liep dan ook welgemoed de boot van half vijf op. De loopbrug de boot op is smal, maar niet zo smal dat je niet met twee naast elkaar kunt lopen. Punt is dat veel mensen te lui zijn om twee trappen (extra) te nemen wanneer ze links van de steiger hun auto of fiets hebben geparkeerd. Speciaal voor deze mensen is er een brug aangelegd over het autodek heen, dus je hoeft ook niet te wachten tot de stroom auto’s is opgelost. Je kunt gewoon doorlopen, maar zoals gezegd de meeste mensen zijn daar te lui voor. En dus lopen ze links de boot af in plaats van rechts (zoals uitdrukkelijk gevraagd wordt) En zelfs dat is geen enkel probleem zolang iedereen maar rechts blijft houden, kan tegemoetkomend loopverkeer elkaar zonder probleem passeren. Er was een man echter die vond dat ik daar niet mocht lopen en hij plantte met grote kracht zijn elleboog in mijn borstbeen. Ik viel bijna flauw van de pijn en kon geen adem meer halen. De dader zei niets en liep gewoon door. Misschien had hij een slechte dag of had hij met iemand ruzie en uitte hij zijn frustratie volkomen toevallig op mij af. Of was het toch een gerichte actie tegen mij? Duidelijk is dat hij het expres deed. De bemanning was er snel bij en hielp mij, maar de dader was gevlogen. Dit incident is nu tien dagen geleden en afgelopen nacht werd ik twee keer wakker van de pijn.

Dat is nou het resultaat van mijn gedrag. Openstaan voor anderen, anderen ruimte gunnen, mijn eigen grenzen voortdurend aanpassen om toch vooral niet anderen voor het hoofd te stoten…mijn eigen grenzen worden schaamteloos geschonden en overtreden. Ik lijd aan mijn eigen goede gedrag en overontwikkeld geweten.

Dan denk ik dat ik misschien beter af ben als ik net zo slecht word. Als ik ook maar gewoon kwaadaardig rond ga lopen en iedereen voor zijn bek sla die me in de weg loopt. En dan lig ik daarover na te denken in de hangmat met mijn hond naast me die diep ligt te slapen en kreunt en keft in zijn dromen. En dan hoor ik de eenzame kraai in de boom bij de buren die elke ochtend komt roepen om zijn of haar partner die verloren is gelopen. En dan kan ik niet anders dan bidden voor die eenzame kraai en vragen om nog een paar goede jaren met mijn hond (hij is al heel oud!) Ik ben bang dat echt oprecht slecht zijn niet in mij zit. Ik zal een andere manier moeten vinden om mijn grenzen te bewaken. Want eerlijk gezegd ben ik er wel een beetje klaar mee dat die voortdurend overtreden worden!

Maar hoe dan? Zonder geweld grenzen bewaken lijkt onmogelijk. Gaan al die 56 gewapende conflicten in de wereld niet ook over het bewaken van grenzen? Zou het niet kunnen zijn dat we, als mensheid, totaal doorgeslagen zijn in het bewaken van mijn en dijn? Ondertussen worden overal in de wereld armen steeds armer en rijken steeds rijker. Dat is toch niet wat Jezus ons leert? Dat is toch niet waar het in het leven om gaat? Zou de wereld er mooier uit zien als meer mensen, als iedereen een goed ontwikkeld geweten had? Zou er minder agressie en geweld zijn wanneer mensen niet alleen ruimte namen, maar ook wat ruimte over zouden hebben voor de ander? Wat is waarheid?

Ik heb geen zin in slachtoffer zijn of spelen, maar het is me duidelijk dat ik sterker en beter mijn grenzen moet gaan bewaken, omdat ik op dit moment slachtoffer bén. Slachtoffer van mijn eigen zijn die duidelijk weinig ruimte krijgt in deze wereld….Ik moet leren mijn ruimte te nemen!

Het waren drukke dagen en ik kwam steeds maar niet toe aan schrijven. Wel heb ik af en toe blogjes van andere mensen gelezen. En dan valt het me op dat ik de meeste verhalen maar half lees. Ik vroeg me af waarom. Vooral omdat ik een notoire lezer ben. Vorig jaar heb ik 83 boeken gelezen en ook dit jaar lig ik aardig op schema (al 15 boeken gelezen) Ik denk dat het komt omdat ik vind dat een blog vooral kort en krachtig moet zijn, het liefst een beetje opgesmukt met plaatjes. Ik lees ze dan terwijl ik wacht tot de aardappels koken of ik mijn tosti uit het ijzer kan halen. Voor ellenlange tekstblokken kan ik dan geen geduld opbrengen, hoe interessant het verhaal ook is.

Om het goede voorbeeld te geven 😉 een kort verhaal met een hoop plaatjes:

Mijn Domus huisorgel was kapot en de orgelreparateur kwam. Geen leuk gezicht het orgel ontmanteld te zien, maar superblij dat alles het weer doet.

Ik was met Henk en Reinier naar het strand. We lopen dan altijd door de duinen terug naar de auto, maar we waren ons niet bewust dat het pad dat wij altijd nemen afgesloten was vanwege het broedseizoen. We vonden het er al zo lekker rustig 😀 Ik liep op blote voeten en zonder jas, niet wetend dat het een week later zou sneeuwen!

Ik was met Nish en Marrigje en Jannie en mijn Moeder naar het strand. Dat wil zeggen, we wilden eigenlijk naar de boerderij waar je lammetjes kunt knuffelen, maar die was al dicht. Wel hebben we nog even naar de kippen kunnen kijken. Moeder houdt heel veel van kippen (als gezelschap, niet om te eten!)

En toen zijn we in een strandpaviljoen koffie gaan drinken. We hadden erg veel plezier samen.

En het allerbeste deze afgelopen maand was wel het concert met “mijn” muziekvereniging D(oor)E(igen)K(racht) Het was ongelooflijk fijn weer eens in het openbaar muziek te maken. En de recensie in de Texelse Courant heeft wonderen gedaan voor mijn zelfvertrouwen.

Naast al deze noemenswaardige dingen heb ik ook nog orgel gespeeld bij diverse uitvaarten en vieringen en heb ik muziek opgenomen voor de gebedsapp BiddenOnderweg, kwam mijn petekind logeren en heb ik twee nachten onder een besneeuwde tarp geslapen. Henk heeft een prachtige duiventil gebouwd en sinds kort zitten er ook daadwerkelijk duiven in.

Een blogje vol wetenswaardigheden, totaal onbelangrijk maar wel leuk om te lezen terwijl je wacht tot de aardappels koken….of de tosti klaar is. Een volgende keer schrijf ik weer hoogdravende teksten over het leven en God enzo….nu even helemaal geen zin in!

De meeste tuinders zijn mooiweertuinders. Aan het einde van de zomer, het begin van de herfst gooien ze hun schoffel neer (soms letterlijk) en verdwijnen dan van het toneel tot eind maart, begin april de zon zich weer laat zien. Wij gaan het jaar rond zeker zes dagen in de week naar de tuin en als gevolg daarvan was ik in januari al klaar met spitten. Daardoor had ik deze week tijd een nieuw insectenhotel te bouwen. Mijn vorige bouwwerk is alweer een jaar of drie oud. In de tussentijd hebben we nog een stuk grond erbij genomen en is de notarisappelboom zo groot gegroeid dat ik een nieuw insectenhotel wel passend vond. Ik was daarvoor al een paar weken materiaal aan het verzamelen en aan het bedenken hoe en wat en precies waar ik het nieuwe hotel zou plaatsen.

Ik had een kratje, een steen met gaatjes en een stukje rioolbuis gevonden op de bouwplaats naast het moestuinencomplex en een berg zonnebloemstelen van vorig jaar en nog wat ander vulmateriaal op de gezamenlijke composthoop. Henneptouw, de grondboor en een zaag haalde ik allemaal uit onze gereedschapskist. In de gereedschapskist overigens zitten nog vier poppen van (waarschijnlijk) het groot koolwitje. De wespenkoningin is op 10 maart uitgevlogen. Ineens was ze weg! Ik hoop dat ik het uitkomen van de poppen niet mis. Ik hoop dat ik er een filmpje van kan maken…

Eerst maakte ik een fundament, altijd een goed idee. Volgens Gods genade, mij geschonken, heb ik als een wijs bouwmeester het fundament gelegd, en een ander bouwt er op. Maar iedereen moet toezien, hoe hij daarop bouwt. 1 Kor.3, 10 Ik plaatste twee palen waaraan ik het krat vastmaakte met henneptouw. Aan de ene kant legde ik de steen met gaatjes, aan de andere kant het stuk buis (waarop Henk een stop had geplaats. Kosten dezes 1€) Achterlangs het kratje maakte ik een soort slotgracht omgord met paaltjes gemaakt van bramen (met flinke stekels dus!) en in de slotgracht geen water maar houtsnippers. Als er van de zomer veel water komt, kan het tenminste ergens heen. Ik gebruikte de aarde die ik daar had weggehaald om steen, krat en buis te verstevigen.

Vervolgens vulde ik het krat met takken en takjes, aarde en wortels. Heerlijk voor kevertjes en torretjes om te schuilen voor regen en wind, voor spinnetjes om een web te bouwen (en kevers en torren te vangen) en ook duizendpoten, mieren en luizen maken gebruik van deze schuilplaats. In de buis stopte ik holle stengels van bamboe, zonnebloemen en vlier voor metselbijtjes. Zij leggen het liefst eitjes in zo een hol buisje. Deze buisjes mogen niet te kort zijn want de eerste eitjes die een metselbijtje legt zijn altijd mannelijk en in een kort buisje komen er dus alleen mannetjesbijtjes en juist de vrouwtjes hebben we hard nodig! Gekochte insectenhuizen zijn voor metselbijtjes dus eigenlijk per definitie ongeschikt.

Ik was ondertussen ook voor meetnet vlinders en hommels aan het tellen. Ik heb de eerste Kleine Vos al gezien (en geteld.) Ik rende (uiterst voorzichtig natuurlijk) achter hem aan met de camera, maar kon hem niet te pakken krijgen, maar ik schoot wel twee prachtige plaatjes van een veldhommel.

Henk heeft ondertussen de border gewied. Reinier heeft een gat gegraven en in de zon liggen slapen. Ik heb ook de witlofkuil leeggemaakt en de laatste winterwortels geoogst. Tuinbonen, prei, zomerwortels, raapstelen, radijzen en spinazie is alweer gezaaid. De komende weken eten we de laatste sperzieboontjes en snijbiet uit de vriezer, de laatste prei van het land en hopelijk is het dan weer tijd voor spinazie en raapsteeltjes. Ik kan haast niet wachten!

Henk heeft in onze houtopslag achter huis ook een egelhuisje gebouwd en net als bij dit vijfsterreninsectenhotel weer je nooit wie er in komt wonen. Dat vind ik wel een beetje jammer. Maar we hebben ook ruimte voor negen mussenfamilies en de duiventil is bijna klaar. En die laten zich wel zien! De egel hoor ik vaker dan dat ik hem zie; aan het lege bordje ’s morgens kan ik in ieder geval zien dat hij geweest is. Soms zitten er ’s avonds allemaal slakken op dat bord en dan weet ik dat de egel eerder de slakken dan het dure egelvoer op gaat eten…..ach ja, zo gaat dat. We wonen nu eenmaal nog steeds niet in het paradijs zoals Jesaja dat voor zich zag. Als we maar blijven proberen, blijven leren en blijven zoeken ….wie weet, lukt het ooit.

Dan zullen wolf en lam eendrachtig grazen, De leeuw vreet hooi als het rund, De slang zal zich voeden met stof: Ze zullen geen kwaad of onheil stichten Op heel mijn heilige berg, Spreekt Jahweh! Jes. 65, 25