Een half jaar geleden ofzo zag ik een vacature voor eilanddichter. Dat leek me wel wat en dus stuurde ik een sollicitatiebrief. Niet dat ik er iets van verwachtte, maar ik vind het altijd leuk te zoeken buiten mijn vakgebied. Ik ben nu eenmaal een zoeker. En blijkbaar zoek ik niet alleen naar God. Ik zoek ook veel en vaak naar bevestiging. En naar uitdagingen. En, zeker een half jaar geleden, naar betaald werk. Enfin, lang verhaal kort ik werd uitgenodigd op gesprek en het was een heel leuk gesprek! Uiteindelijk hebben ze iemand anders aangenomen. Iemand met meer ervaring, wat niet zo moeilijk was aangezien ik nul ervaring heb met het vak van eilanddichter (wat net iets is als een stadsdichter, alleen dan op een eiland :D)

Zo ben ik tenslotte ook dirigent van de plaatselijke fanfare geworden. Ze zochten iemand om hun muzikale kar te trekken en ik had wel zin in een avondje lekker muziek maken. Niet wetende dat ze mij zó leuk vonden dat ze me meteen na de proefdirectie een jaarcontract aanboden. Binnenkort hebben we ons eerste concert samen en daar verheug ik me zeer op!

Deze fanfare DEK (Door Eigen Kracht) heeft meegewerkt aan de prachtige Silence of the Tides over het waddengebied. Ergens tegen het eind van de film zie je de fanfare op een boerenkar door het land rijden en ondertussen klinkt de mars Prestige. Afgelopen weekend was de film te zien in de bioscoop bij ons op de hoek. De fanfare was ook uitgenodigd en na de film hebben we (ze) in de zaal de mars een keer gespeeld. Het publiek ging spontaan applaudisseren. Het was heel leuk. En de film is prachtig! Een echte aanrader (het stukje waar ze de lammetjes slachten moet je gewoon even je ogen dicht doen; heb ik ook gedaan) Zie hier: https://youtu.be/Y7Tfz_0DfF0 een trailer. Als je de kans krijgt de hele film in de bioscoop te gaan zien: doe het!

Ik stuurde een berichtje naar een vriend om te vertellen hoe leuk het was geweest en hij begon over furore maken. Dat kwam even heel hard binnen….een paar jaar geleden was dat misschien mijn insteek geweest, maar furore maken en belangrijk zijn of lijken….het interesseert me echt helemaal niet meer. Ik ben nu alleen nog maar bezig een beter mens te worden en spiritueel te groeien. Ik zoek niet naar (meer) betaald werk, al is het nog steeds moeilijk om rond te komen. Ik heb geen behoefte aan spullen en kweek mijn eigen groente. Als Henk een sinaasappel voor me meeneemt uit de winkel, ben ik écht heel erg gelukkig. Waarom zou ik het onmogelijke verlangen als een rijpe, mooie, oranje sinaasappel mij als een kind zo blij maakt?!

En zoals ge wilt, dat de mensen u doen, doet het ook aan hen. Als gij bemint die u liefhebben, wat voor verdienste hebt gij dan wel? Want ook de zondaars hebben lief, die hen beminnen. Als gij weldoet aan hen die u weldoen, wat voor verdienste hebt gij dan wel? De zondaars doen dat immers ook. En als gij leent aan hen, van wie gij hoopt iets terug te krijgen, wat voor verdienste hebt gij dan wel? Ook de zondaars lenen aan zondaars, om evenveel terug te krijgen. Neen, hebt uw vijanden lief, doet wel en leent uit, zonder er iets voor terug te hopen; dan zal uw loon groot zijn, en zult gij kinderen zijn van den Allerhoogste. Hij is goedertieren, zelfs voor de ondankbaren en bozen. Weest dus barmhartig, zoals ook uw Vader barmhartig is. Oordeelt niet, en gij zult niet worden geoordeeld. Vonnist niet, en gij zult niet worden gevonnist. Spreekt vrij, en gij zult vrijgesproken worden. Geeft, en u zal worden gegeven: een goede, volgestampte, geschudde en overlopende maat zal u in de schoot worden gestort. Want met de maat, waarmee ge meet, zal ook u worden gemeten. Luc.6, 31-38

De zalige abt Columba Marmion (1858-1923) schreef over deze lezing:

Christus Jezus zal onze vrijgevigheid niet onbeloond laten. Was Hij het niet zelf, de bron van alle genade en waarheid, die zei: “Geef, en u zal gegeven worden” (Lc 6,38)? Hij die aan zijn naaste geeft, ontvangt op zijn beurt van God.

Er zijn zielen die niet vooruitgaan in de liefde van God omdat God gierig is jegens hen; en God is alleen gierig omdat zij zelfzuchtig zijn en zich niet willen geven aan Christus in zijn ledematen. (…) “Dezelfde maat die u voor anderen gebruikt, zal ook voor u gebruikt worden” (Lc 6,38). Dit is het geheim van de geestelijke onvruchtbaarheid van menige ziel; God laat hen die zich omringen met voorzorgsmaatregelen om hun zelfzuchtige rust te bewaren, in hun isolement: door zich af te sluiten van hun naaste, sluiten zulke zielen zich af van God. En daar God de bron is van alle genade, en wij zonder Hem niets kunnen doen voor de eeuwige zaligheid, waarop kan een ziel dan hopen als zij vrijwillig de wegen van de genade afsluit?

God laat zich raken door onze ellende, maar alleen op voorwaarde dat wij zelf gevoelig zijn voor de ellende en noden van onze broeders en zusters. (…) Laten we dus geven zonder voorbehoud; laten we luisteren naar Onze Heer die ons zegt: “Ik, die God ben, heb deze naaste liefgehad, Ik heb mij voor hem overgegeven, Ik roep hem op tot dezelfde eeuwige zaligheid als jullie; waarom zouden we hem niet liefhebben, zo niet in de mate waarin Ik hem heb liefgehad, dan toch minstens zo vurig als jullie kunnen, omwille van Mij en in Mij?

Dat is mijn ambitie deze dagen. Ik wil graag liefde en aandacht schenken aan een ieder en niet alleen aan mijn directe naaste. Gister nog moest ik mezelf in deze ernstig toespreken. Ik was hout aan het zagen (ik jut hout overal waar ik het vind; de schoorsteen moet tenslotte volgende winter ook weer roken!) en er stopte vlakbij een trekker en er stapte iemand uit die nogal ongelukkig liep. Mijn eerste gedachte was dat er deze mens waarschijnlijk wel een steekje los zou zitten. Alsof mank lopen gelijk staat aan stupiditeit. Deze mens begon een gezellig praatje met mij en gaf zijn bewondering aan dat ik al zo vroeg in het voorjaar aan de volgende winter dacht. Gelukkig had ik mijn gedachte niet geuit, want ik schaamde me wel een beetje. Ik wil graag dat men mij ziet zoals ik ben en niet zoals men denkt dat ik ben of zou moeten zijn. Zelf moet ik dus ook naar de mens, mijn naaste kijken zoals ze zijn. Meestal lukt het wel, maar er blijven momenten dat ik in de valkuil van oordelen val. Zolang ik me ervan bewust ben en blijf proberen mezelf te verbeteren, is het overkomelijk.

Vraagt en men zal u geven; zoekt en ge zult vinden; klopt en men zal u opendoen. Want wie vraagt, ontvangt; wie zoekt, vindt, en wie klopt, hem doet men open. Of wie is er onder u, die aan zijn zoon een steen zal geven, als hij om brood vraagt, of een slang, als hij om vis vraagt? Als gij dus, zondige mensen, aan uw kinderen goede gaven weet te schenken, hoeveel te meer zal dan uw Vader, die in de hemelen is, het goede geven aan wie het Hem vragen. Al wat gij dus wilt, dat de mensen u doen, doet het ook hun; want dat is de Wet en de Profeten. Mat. 7, 7-12

Wat gij niet wilt dat u geschied, doe dat ook een ander niet, zei mijn Vader. Hij had veel van dat soort uitspraken die hij vaak genoeg herhaalde zodat nu, bijna een kwart eeuw na zijn dood, niet alleen zijn kinderen maar ook anderen, die uitspraken nog steeds kennen en bezigen. Zo zeg ik vaak dat ritsen zijn uitgevonden door de Duivel om de mensen te leren vloeken. Zelf gebruikte hij liever veiligheidsspelden waarvan hij er dan ook altijd minstens één van in zijn zak had zitten. WH40 voor dingen die vast zitten die los horen te zitten en ductape voor dingen die los zitten die vast moeten zitten. 😀 Maar dit even geheel terzijde.

Johannes Cassianus (360-435), stichter van een monasterium te Marseille schreef over deze lezing het volgende:

Laten wij in menselijke dingen een vergelijking zoeken voor de onvergelijkelijke barmhartigheid van onze Schepper; niet dat wij pretenderen daarin enige gelijkheid van tederheid te vinden, maar op zijn minst een zekere gelijkenis in toegeeflijke vriendelijkheid.

Ik veronderstel een moeder vol liefde en zorg. Zij draagt haar kleine kind lange tijd in haar armen, totdat zij het kind uiteindelijk leert lopen. En in het begin laat ze hem kruipen. Dan richt zij hem op en ondersteunt hem met haar rechterhand, zodat hij leert zijn voeten tegen elkaar te zetten. Weldra laat zij hem een ogenblik in de steek; maar als zij hem ziet wankelen, neemt zij hem vlug op, ondersteunt zijn aarzelende schreden, tilt hem op, als hij gevallen is, of houdt hem in zijn val tegen, of, integendeel, laat hem zachtjes vallen, om hem daarna weer op te tillen. Is hij echter een jonge knaap geworden; dan is hij weldra in de volle kracht van adolescentie en jeugd. Zij laat hem dan lasten dragen of hem werk opdragen dat hem oefent zonder hem te belasten; zij laat hem worstelen met zijn metgezellen.

Hoeveel beter weet onze Vader in de hemel wie Hij in de schoot van zijn genade moet brengen, wie Hij in zijn tegenwoordigheid tot deugdzaamheid moet opleiden, en hem de scheidsrechter van zijn wil laten zijn! En toch helpt Hij hem bij zijn arbeid, luistert naar zijn smeekbeden, schuwt zijn zoeken niet, gaat zelfs zover dat Hij hem zonder zijn medeweten uit het gevaar haalt. Hieruit blijkt duidelijk dat Gods oordelen ondoorgrondelijk zijn, en dat de wijze waarop Hij de mensheid tot verlossing brengt onbegrijpelijk is.

Het is vaak opmerkelijk hoeveel meer diepgang en zingeving de oude theologische teksten hebben in vergelijk met de huidige … voor mij tenminste. Het is een heel geruststellende gedachte dat God altijd en goed voor ons (voor mij) wil en kan zorgen, als we (ik) Hem maar de kans geven dat te doen. Dus geen stoplappen meer bij me dragen, geen zorgen voor de dag van morgen, geen stress of boosheid over dingen die ik toch niet kan veranderen, alleen vertrouwen en geloof. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk en de wijze waarop Hij de mensheid zal verlossen onbegrijpelijk maar dat zegt niets. NIETS. Vertrouwen in Gods goedheid en geloof in Zijn rechtvaardigheid, dat is alles wat ik nodig heb. Het heeft me mijn leven tot nu toe gekost om zover te komen. Maar nu weet ik dat Hij niet loslaat het werk van Zijn handen. Solo Dios Basta.

Prijs de Here! Met mijn hele hart prijs ik de Here te midden van de gelovigen en in de samenkomsten. Alles wat de Here heeft gemaakt, is geweldig groot en wie Hem liefhebben, zullen daar voortdurend over nadenken. Alles wat Hij doet, beschrijft zijn macht en heerlijkheid en majesteit. Hij blijft tot in eeuwigheid de rechtvaardige. Hij wil ook dat wij altijd zijn wonderen in herinnering houden. De Here is vol genade en liefdevol meeleven. Wie ontzag voor Hem hebben, ontvangen voedsel van Hem. Nooit zal Hij zijn verbond vergeten. Hij toonde zijn volk zijn kracht en grote daden, door hun het hele land te geven dat voorheen aan de heidenen toebehoorde. Alles wat Hij doet, bevat waarheid en rechtvaardigheid. Elk woord dat Hij beveelt, is betrouwbaar. Wat Hij zegt, staat voor eeuwig vast. Hij doet het ook en het is altijd getrouw aan de waarheid en volkomen oprecht. Hij heeft zijn volk bevrijd, zijn verbond ligt voor eeuwig vast. Zijn naam is heilig en alle ontzag waard. Het diepe ontzag voor de Here is de eerste voorwaarde om ware wijsheid te verkrijgen. Ieder die ontzag voor de Here heeft, krijgt van Hem verstand en inzicht. De eer van de Here wordt voor eeuwig hoog gehouden. Psalm 111

Adem VREDE in, adem VREUGDE uit.

Deze dag is aan de Heer, uw God gewijd. Gij moogt dus niet treurig zijn en niet wenen. Deze dag is aan onze Heer gewijd. Wees niet bedroefd, maar de vreugde die de Heer u schenkt, zij uw kracht. Neh. 8, 9b.10

Ik ben begonnen met vrijwilligerswerk te doen voor het meetnet. Het meetnet telt vlinders. En vogels en bijen en hommels en libellen en motten en alles in de natuur eigenlijk. Iedereen kan tellen voor het meetnet. Ook toevallige en bijzondere ervaringen in de natuur kun je doorgeven. Dit is heel belangrijk voor al die biologen en entomologen want als er niet zoveel vrijwillige tellers waren, tasten ze in het duister wat betreft aantallen en soorten. Dan kunnen ze wel roepen dat de biodiversiteit achteruit gaat, maar kunnen ze het niet boekstaven. Kunnen ze wel roepen dat geïmporteerde insecten (asielzoekers op het allerkleinste niveau 😉 )de inheemse soorten verdringen, maar kunnen ze het eigenlijk niet zeker weten. Mij kan dat allemaal niet zoveel schelen. Ik ben gewoon graag buiten, ik loop graag eindeloos lange wandeling (bij voorkeur in mijn eentje) en ik wilde graag wat nuttigs doen, het nuttige met het aangename verenigen. Natuurlijk doe ik ook wel wat vrijwilligerswerk voor de kerk, maar dat beperkt zich tot het bidden van de rozenkrans in mei en in oktober. Niet dat ik niet meer zou willen doen, het is niet makkelijk om ertussen te komen.

Gisteren kreeg ik bezoek van Jens, bioloog bij de Vlinderstichting. Hij kwam kijken of de route die ik had bedacht om libellen te tellen inderdaad een geschikte route was. Hij was zeer tevreden over mijn keuze en heeft de route meteen in de statistieken opgenomen. Ook de vlinderroute werd goedgekeurd en opgenomen. De libellenroute moet natuurlijk langs (zoet) water lopen. Ik koos daarvoor het Eijerlandsch kanaal, omdat ik het zo superleuk vind om met het voetveer over het kanaal te gaan 🙂 De vlinderroute is de weg naar onze moestuin en ons hele moestuinencomplex. Ik kon ook nog even de drie poppen en de overwinterende wespenkoningin laten zien. Hij had ook nog een paar zeer goede tips voor de bouw van een nieuw driesterreninsectenhotel. Heerlijk zo een bioloog/entomoloog om me heen de hele ochtend; ik heb weer heel wat geleerd!

We hebben en flinke wandeling langs het kanaal gemaakt. Onderweg kwamen we nog wat slachtoffers tegen van (hoogstwaarschijnlijk) de blauwe Kiekendief, ik vond de ruggengraat en schedel van een haas en verderop de schedel en rugplaat van een vogel. Ach ja, roofvogels moeten tenslotte ook eten. In een ideale wereld speelt de wolf met het lam, maar helaas wonen we (nog) niet in het paradijs …

Want Hij zal altijd rechtvaardig en eerlijk zijn. Dan zullen wolven en schapen bij elkaar leven. Panters en geitjes zullen samen liggen rusten. Kalveren en jonge leeuwen groeien samen op. Een kleine jongen zal ze hoeden. Koeien en beren zullen samen gras eten. Hun jongen zullen samen spelen. Leeuwen zullen net als koeien hooi eten. Baby’s zullen spelen bij het hol van een adder. Kleuters zullen giftige slangen uit hun nest pakken. Niemand zal een ander nog kwaad doen op Gods heilige berg. Want op de hele aarde zal iedereen de Heer kennen. Zoals de zee vol is van water, zo zullen de mensen vol zijn van de Heer. Jesaja 11, 5b-9

Ook heb ik geleerd hoe het verschil te zien tussen een pop van een dagvlinder en een pop van een nachtvlinder. En dat er drie soorten snippen op het eiland wonen; de houtsnip en de watersnip kende ik al wel, maar van het bokje had ik nog nooit gehoord. Het was echt een heerlijke ochtend!

En toen hadden we ’s avonds fanfarerepetitie. De een-na-laatste voor het concert! Ik mag toch niet ontevreden zijn met de vooruitgang in het korps die duidelijk te horen is! En zonder ook maar iets te verliezen van de saamhorigheid en gezelligheid die oh zo belangrijk is voor het behoud van de vereniging. Was vorige week nog het halve korps op vakantie, gister miste ik slechts twee leden. Ik had een uitgebreide mail verstuurd met aantekeningen per muziekstuk, wat er nog verbeterd kan (moet) worden, wat goed gaat en waar ze op moeten letten. De leden vonden dat allemaal heel fijn en ik moet zeggen: het was duidelijk te horen dat werkelijk iedereen had gestudeerd op zijn partij. Ik ben een tevreden dirigent 🙂 Wel vroegen ze zich af wat ik bedoelde met “gordijntje” Ik moest er erg om lachen. Slagwerkinstrumenten hebben allemaal ingewikkelde namen, meestal uit het Spaans of Portugees overgenomen. Met het gordijntje bedoel ik de chimes. En zo is de dag als een cirkel: in de ochtend leer ik iets over mijn hobby en in de avond leer ik iets aan anderen over hun hobby. Laat ons de dag vieren en elke dag zo, als het aan mij ligt.

De eerste week van de Vasten is voor mij dus zoals het hoort: Wanneer gij vast, trekt dan geen somber gezicht zoals de huichelaars; want ze verwringen hun gelaat, opdat de mensen hun vasten zouden zien. Voorwaar, Ik zeg u: Ze hebben hun loon al ontvangen. Maar als gij vast, zalf dan uw hoofd en was uw gezicht, opdat de mensen uw vasten niet merken, maar uw Vader, die in het verborgen is; en uw Vader, die in het verborgen ziet, zal het u vergelden. Matt 6, 16-18

Toen Hij weer verderging, kwam er een man aanrennen. Hij viel voor Jezus op de knieën en zei: ‘Goede Meester, wat moet ik doen om het eeuwige leven te krijgen?’ ‘Waarom noemt u Mij goed?’ vroeg Jezus. ‘Alleen God is toch goed? U kent de geboden: U mag niemand doodslaan. U mag geen overspel plegen. U mag niet stelen. U mag anderen niet vals beschuldigen. Heb eerbied voor uw vader en moeder.’ ‘Daar heb ik mij altijd aan gehouden,’ zei de man. Het was duidelijk zichtbaar dat Jezus genegenheid had voor deze man. Hij keek hem aan en zei: ‘Er is één ding dat u niet hebt gedaan. Ga naar huis, verkoop alles wat u hebt en geef het geld aan de armen. Kom dan terug en volg Mij. Dan zult u rijk zijn in de hemel.’ Het gezicht van de man betrok. Verdrietig ging hij weg, want hij was erg rijk. Jezus keerde Zich om en zei tegen zijn leerlingen: ‘Wat is het voor rijke mensen moeilijk om in het Koninkrijk van God te komen.’ De leerlingen waren hoogst verbaasd. Daarom zei Jezus: ‘Ja, het is verschrikkelijk moeilijk om in het Koninkrijk van God te komen. Het is gemakkelijker voor een kameel om door het oog van een naald te kruipen, dan voor een rijke om het Koninkrijk van God binnen te gaan.’ De leerlingen wisten niet meer wat zij ervan moesten denken. ‘Maar wie kan er dan ooit gered worden?’ vroegen zij. Jezus keek hen aan en zei: ‘Menselijk gezien, niemand! Maar bij God is alles mogelijk.’ Marcus 10, 17-27

Wat bedoeld Jezus hier precies met rijk zijn? Zou hij echt bedoelen dat als je veel bezittingen, veel geld hebt dat het dan moeilijker is om in de hemel te komen? Ik denk het wel. En niet in de laatste plaats omdat Hij ergens anders heel duidelijk spreekt over het dienen van twee heren of eigenlijk de onmogelijkheid daarvan:

U kunt niet twee heren dienen. Want u zult de ene haten en de andere liefhebben, of omgekeerd. Zo kunt u ook niet God dienen en tegelijk uw hart op het geld zetten. Ik geef u deze raad: maak u geen zorgen over eten, drinken en kleren. Uw leven is belangrijker dan het voedsel! En uw lichaam is belangrijker dan kleding! Let eens op de vogels. Die maken zich geen zorgen over wat zij moeten eten. Zij hoeven niet te zaaien of te oogsten of te bewaren, want God geeft hun wat zij nodig hebben. U bent voor Hem toch meer waard dan de vogels! Al die zorgen maken uw leven geen dag langer. Mat.6, 24-27

Al die zorgen maken uw leven geen dag langer. Ik zou zelfs nog verder willen gaan: al die zorgen maken uw leven beduidend korter! Niets is slechter voor de gezondheid dan stress en zorgen.

Rijke mensen hebben een moeilijkere weg te bewandelen, zegt Jezus. Het is voor hen moeilijker om in de hemel te komen. Ik denk dat het klopt. Als ik om me heen kijk, dan is het duidelijk dat mensen die veel hebben steeds meer willen hebben, steeds hebzuchtiger worden en steeds minder willen delen. Terwijl mensen die niks hebben, dat kleine beetje dat ze hebben alsnog willen delen. Ik deel ook altijd alles. Ik heb niet zo veel (geld of bezittingen) maar ik ben ook vrijwel nergens aan gehecht; als iemand iets wat ik heb beter kan gebruiken of liever wil hebben, dan geef ik het zonder problemen weg. Ik denk dat het komt omdat als je weinig hebt, je weet wat het is om niks te hebben en dan gun je een ander meer dan je zelf hebt.

Een kameel door het oog van de naald moet je overigens niet letterlijk nemen, zoals in de uitgelichte afbeelding in het kunstwerk van Willard Wigan. Het oog van de naald was een klein deurtje in de grote stadspoort waar men doorheen ging wanneer de stadspoort eigenlijk al gesloten was. Een kameel kon wellicht nét door dat kleine deurtje; een karavaan of een grote groep mensen niet. Dat was ook niet de bedoeling. De stadspoorten waren er voor de veiligheid. ’s Nachts ging ie dicht en werd ie bewaakt, zodat er geen dieven en moordenaars binnen de stadsmuren konden komen. Tenzij ze er natuurlijk overdag al waren binnengekomen en gebleven…Je kunt je beschermen tegen kwaad, maar helemaal 100% veilig ben je nooit.

Daarom vind ik het ook zo raar en onbegrijpelijk dat mensen de hele dag naar het nieuws luisteren. Afgezien van het feit dat je nooit zeker kunt weten of wat je hoort wel de waarheid is, is het overduidelijk dat de media er vooral op uit is om mensen bang te maken en te houden. (Want bange mensen zijn gehoorzame mensen.) Maar zeg nou zelf: hoe wordt je leven beter als je van minuut tot minuut precies weet (of denkt te weten) wat er aan de andere kant van de wereld gebeurd? Ik denk het toch niet! Ik houd me liever bezig met de vogeltjes in de tuin, de plantjes op de moestuin en het onderhouden van een goede relatie met Henk. Goed zorgen voor de hond en af en toe met veel liefde en geduld op mijn Moeder passen. Muziek maken en andere mensen leren hoe ze (zelfstandig) muziek kunnen maken. Al deze dingen die zo klein lijken op wereldschaal, zijn zoveel belangrijker voor de kwaliteit van mijn leven dan de toestand in de wereld.

Misschien wordt een mens hebzuchtig van veel bezittingen of misschien wil een mens veel hebben omdat hij hebzuchtig is….ik weet het niet. Ik heb wat ik nodig heb en ik heb weinig behoefte aan meer….dankzij de moestuin ben ik in staat te delen van mijn rijkdom en dat doe ik ook graag. In de loop der jaren heb ik geleerd dat ik mensen blijer maak met zelfgemaakte soep dan met verse groente, maar gelukkig houd ik ook erg van koken.

Van de buitenkant af gezien lijkt mijn leven misschien leeg, maar ik ervaar dat het voller en rijker is en met de dag meer dan toen ik nog (veel) geld verdiende, regelmatig op een podium stond en een groot netwerk om me heen had.

Wat gaan we eten? Dat is de vraag!

In die dagen, toen er weer een grote schare bijeen was, en deze niet te eten had, riep Hij zijn leerlingen, en zeide tot hen: Ik heb medelijden met de schare; want reeds drie dagen zijn ze bij Mij, en ze hebben niets te eten. Zo Ik ze hongerig naar huis laat gaan. zullen ze onderweg bezwijken; want sommigen van hen zijn van verre gekomen. Zijn leerlingen antwoordden Hem: Hoe zou men ze hier, in een woestijn, genoeg brood kunnen geven? Hij vroeg hun: Hoeveel broden hebt gij? Ze zeiden: Zeven. Toen beval Hij de schare, zich neer te zetten op de grond. Hij nam de zeven broden, sprak een dankzegging uit, brak ze, en gaf ze aan zijn leerlingen, om ze hun aan te bieden. En ze reikten ze uit aan het volk. Ook hadden ze enkele visjes; Hij sprak er de zegen over uit, en beval ook deze aan te bieden. Ze aten, en werden verzadigd; en ze zamelden de overgeschoten brokken bijeen: zeven korven vol. Er waren daar ongeveer vier duizend mannen. Toen liet Hij ze gaan. Marcus 8, 1-9

Zelf eet ik veganistisch. Dat wil zeggen dat ik niks eet dat van of door dieren gemaakt is. Deze keuze heeft een lange geschiedenis in mijn leven, maar dat is nu niet zo belangrijk. Het feit dat ik daar vrij streng over ben (voor mezelf) vloeit voort uit een vaste overtuiging dat ieder levend wezen intrinsieke waarde heeft. Ik schreef er al eerder over. Vanuit dezelfde emotie ben ik zwaar gekant tegen euthanasie, zelfmoord en abortus. Maar ook dat is hier en nu niet van belang. Behalve dan dit: er is een tijd in mijn leven geweest dat ik er liever niet wilde zijn en op een langzame manier zelfmoord probeerde te plegen; door niet of nauwelijks te eten. Toen ik nog maar 43 kilo woog, kwam ik toch bij de hulpverlening terecht en leerde ik opnieuw eten. De psychiater leerde me dat als ik geen zin heb in eten, ik gewoon moet bedenken dat eten noodzakelijk is. Of zoals mijn Moeder altijd zei als ik ergens geen zin in had: dan maak je maar zin!

Eten is belangrijk om in leven te blijven. Iedereen heeft zo zijn voorkeur en afkeur. De een is allergisch of overgevoelig voor wat de ander graag eet. Ik eet graag precies andersom dan de meeste mensen. Ik ontbijt het liefst met gebakken aardappelen of rösti met sla, tomaat, augurk en/of witlof. Net wat ik aan groente in huis heb. Ik haal dan wortel, rode biet en/of appel door de sapcentrifuge met een stuk gember en een stuk kurkuma. Als lunch eet ik meestal warm eten. Ik ben begonnen met tussen de middag koken nadat Henk zijn eerste hartinfarct had, omdat het minder zwaar voor het hart schijnt voor het hart. Ik weet niet of dat zo is, maar het bevalt ons prima. Tegen de avond kook ik dan graag een bak havermout met vruchten. Een gerecht waar de meeste mensen liever mee ontbijten, maar mij bevalt het prima deze volgorde en deze manier van eten.

En het liefste maak ik alles zelf, from scratch zoals de Engelsen zeggen. Dan weet ik tenminste zeker dat er niks in zit wat ik niet wil eten. Een grote favoriet op het moment zijn mijn seitanworstjes. Hier volgt het recept.

SEITANWORSTJES

INGREDIËNTEN: 150 gram tarwegluten, 2 eetlepels gistvlokken, 1 kleine prei (of 1 ui), 2 teentjes knoflook, 3 eetlepels ketjap manis, 2 eetlepels miso, margarine om in te bakken, 60 ml aquafaba (of lauw water), 1 theelepel komijnpoeder, 1 theelepel kerriepoeder, bakpapier, grote pan met vergiet of stoompan. Snijd de prei (ui) klein en fruit deze in wat margarine. Voeg de miso en de ketjap toe en roer goed door. Laat een minuut of vijf aangaren. Meng alle droge ingrediënten en voeg het preimengsel toe. Voeg aquafaba toe tot er een stevig, kneedbaar mengsel ontstaat. Hoe langer je kneed, hoe steviger de worstjes worden. Deel het deeg in zessen en kneed er mooie worstjes van. Draai deze worstjes individueel in een bakpapiertje en rol dicht als een toffee. Leg de worstjes in het vergiet en stoom 45 minuten. Als de worstjes zijn afgekoeld, kun je ze eventueel nog even bakken in de koekenpan. Deze worstjes zijn heerlijk bij stamppotten, maar aan plakjes gesneden smaken ze ook fantastisch op een boterham. Eet smakelijk!

Vandaag (14 februari 2022) zijn Henk en ik 15 jaar getrouwd. We zijn speciaal op Valentijnsdag getrouwd zodat we de datum makkelijk kunnen onthouden. Dat zeggen we tenminste altijd. De waarheid is iets anders. We wilden eigenlijk gewoon op Zondag naar de kerk gaan en getrouwd thuis komen. We hadden daarvoor Zondag 11 februari 2007 voor uitgezocht. Maar onze pastoor ging dwarsliggen; hij wilde ons niet trouwen op een Zondag. Hij deed het voorkomen alsof dat niet mocht of niet kon, pas veel later kwam ik erachter dat het gewoon zijn persoonlijke voorkeur was. Een andere priester had hoogstwaarschijnlijk ons verzoek zonder morren ingewilligd. Enfin, we hebben toen gekozen voor 14 februari. Sint Valentijn overigens naar wie deze feestdag is vernoemd, is voor de kerk helemaal geen heilige meer sinds hij tijdens het Tweede Vaticaans Concilie met vele van zijn soortgenoten van de heiligenkalender werd geschrapt. Net als andere zeer populaire heiligen die volgens de kerk geen heiligen meer zijn als Sint Nicolaas, sint Caecilia en sint Antonius wordt zijn sterfdag nog steeds over de hele wereld gevierd. Luister hier https://ps-af.facebook.com/igniswebmagazine/videos/wie-was-sint-valentijn/491791695075286/ naar het verhaal achter de heilige.

Vanochtend dacht ik aan die tijd voor ons trouwen. En aan de tijd voordat we echt samen waren. Ik was helemaal niet van plan ooit nog aan een relatie te beginnen. Sterker nog, ik was vast van plan na mijn eindexamen (master piano aan het conservatorium van Maastricht) in te treden bij de Benedictinessen in Jouarre https://abbayejouarre.org/ of bij de zusters van de Liefde in Tilburg https://www.zustersvanliefdetilburg.nl/. Maar Henk leerde mij kennen bij de BigBangTexel waar ik (tijdelijk) de pianopartij voor mijn rekening nam en zette alles op alles om mij te veroveren en na twee jaar is hem dat uiteindelijk gelukt. Begrijp me niet verkeerd: ik heb daar geen spijt van. Maar het is wel tekenend voor hoe mijn leven verloopt …

Toen ik vijf jaar oud was, ging ik op pianoles. Dat was niet omdat ik dat zo graag wilde, maar omdat onze buurvrouw mij en haar dochter op les deed. Dit deed ze omdat wij elke dag urenlang achter de piano zaten en zij ervan overtuigd was dat we muzikaal talent hadden wat ontwikkeld moest worden. (Het bleek dat ze gelijk had, zowel ik als betreffende vriendin zijn professioneel musicus geworden) Toen ik een jaar of zeven was, wilde ik liever operazangeres worden. Mijn Moeder vertelde me onomwonden dat ik niet kon zingen en ik geloofde dat dus bleef ik piano spelen; kon ik in ieder geval zangers begeleiden! Na een verplichtte cursus AMV (=Algemene Muzikale Vorming) mocht ik naar de muziekschool toen ik acht of negen was. Ondertussen had ik nog steeds privé pianoles maar de juf die AMV gaf vond ik zó leuk dat ik ook naar de muziekschool ging om bij haar les te hebben. Naast AMV gaf ze ook trompetles dus ging ik trompet spelen. Weer een keuze die me toeviel, niet een keuze die ik vanuit mezelf maakte.

Toen ik tien of elf was, ging ik met een invalpianojuf mee naar het conservatorium en zij nam me mee naar concerten en overtuigde mijn ouders ervan dat ik musicus zou moeten worden. Ik wilde dat ook heel graag, maar ik wilde het liefst in een orkest spelen en dus doorgaan met trompet en stoppen met piano. Dát vond mijn Moeder niet goed. Dus ben ik braaf doorgegaan met pianoles en ben uiteindelijk ook piano gaan studeren. Nogmaals: geen spijt, maar ook geen duidelijke persoonlijke keuze.

En toen ik ging zingen in het plaatselijk parochiekoor werd me opeens gevraagd achter het orgel plaats te nemen onder het motto van: als je piano kunt spelen, kun je ook orgel spelen. Zo kwam ik in de kerkmuziek terecht. Opnieuw: geen persoonlijke keuze! Ik wilde de opleiding bij de bisschop gaan doen (die duurt maar twee jaar) maar daar werd ik niet aangenomen omdat ik met mijn conservatoriumachtergrond de groep zou frustreren. Ga maar naar het conservatorium, werd er gezegd en dat heb ik toen gedaan. Ziet u al een patroon? Ik ging kerkmuziek studeren met als hoofdvak orgel. Halverwege deze studie bleek dat mijn talent voor dirigeren groter was dan voor orgel spelen en veranderde ik op aanraden van mijn studiementor mijn hoofdvak naar koordirectie. Een jaar na mijn masterexamen kerkmuziek deed ik alsnog een bachelorexamen orgel dus ook dat is uiteindelijk weer goed afgelopen. En orgel spelen is echt het allerleukste wat ik ooit geleerd heb. Dus ook in deze situatie weer: geen persoonlijke keuze, maar ook geen spijt!

Ik heb al heel lang geen vaste orgelbank meer, geen een koor meer onder mijn stok, slechts een handjevol leerlingen en mijn laatste concert is bijna twee jaar geleden. Toch blijft muziek een hoofdrol spelen in mijn leven. Invalbeurten bij diverse kerken, uitvaarten spelen en natuurlijk muziek maken voor mijn Moeder. Inmiddels ben ik oud genoeg om te weten dat het niks uit maakt. Muziek is muziek en of je nou piano, orgel of trompet speelt, een koor of een korps of een orkest dirigeert, het gaat alleen om de muziek en wat ik met de muziek doe/kan doen en hoe ik “mijn” zangers of muzikanten kan laten genieten van het harde werk dat muziek vraagt, van muziek maken! Sinds september 2021 heb ik de rol van dirigent van de plaatselijke fanfare op me genomen en dat is echt ontzettend leuk. In maart hebben we ons eerste concert samen en daar verheug ik me zeer op. Ook in de rol ben ik gevallen, maar mijn goede voornemen was beter naar de Geest luisteren en ik denk overal in mijn leven de Geest te zien. De Geest die mij steeds opnieuw doet opstaan als ik denk niet meer verder te kunnen. De Geest die mij telkens opnieuw begeesterd muziek te maken. De Geest die mij voort doet gaan en leidt.

Ik kreeg van Henk 16 gerbera’s (mijn lievelingsbloemen) ; één voor elk getrouwd jaar en één voor het komende. Wellicht heb ik weinig keuze in de dingen die me overkomen, het blijft altijd mijn vrije keuze hoe om te gaan met de dingen die me overkomen. Ik had iedere keer mijn kont tegen de krib kunnen gooien en mijn eigen zin doorzetten, of wat ik op dat moment dacht wat mijn eigen zin was, maar door mee te gaan met de stroming heb ik toch maar mooi overal op de wereld concerten mogen geven, diverse stukken in première doen gaan, heel veel mooie muziek mogen maken op prachtige plekken en achter de meest fantastische orgels. En wie weet hoeveel leerlingen ik heb mogen inspireren?! Door mee te gaan in de stroming heb ik wel vier conservatoriumdiploma’s aan de muur hangen en ben ik inmiddels 15 jaar gelukkig getrouwd. Wie weet wat de Geest nog voor mij in petto heeft? Ik ben benieuwd! En ondertussen werk ik aan mijn angermanagement. Ook dat zal uiteindelijk wel ergens goed voor blijken te zijn.

Hoe kwam ik eigenlijk te denken over doodzonde? Nou, ik las het boek The book against God van James Wood. Waar het over gaat, doet er verder niet zo toe. In dat boek komt de vraag over wat doodzonde is voor. De schrijver memoreert aan een bisschop in Durham die bepaalde mensen tegen de haren instreek en die namen twee mannen aan om het vuile werk voor hen op te knappen en als loon mochten ze de gewaden van de bisschop houden. Dat was natuurlijk best een goed loon want bisschopsgewaden zitten vol brokaat en gouddraad en is misschien wel versierd geweest met parels of edelstenen. De schrijver verbindt de daad aan doodzonde door te zeggen dat de dood letterlijk voor de zonde heeft betaald. Immers de vermoordde bisschop heeft zijn moordenaars zélf betaald met het gewaad van zijn lijf. Ik vond het een opmerkelijk verhaal. En begon na te denken over doodzonde. Helaas kan ik betreffend verhaal nergens vinden. Er zijn diverse bisschoppen in Durham geweest die middels moord of onder verdachte omstandigheden om het leven zijn gekomen maar het verhaal van de beloning heb ik nergens kunnen vinden. (als iemand het ergens heeft of weet te vinden, houd ik mij aanbevolen!)

En toen ik dan eenmaal in de schrijfmodus zat, vergat ik helemaal hoe ik eigenlijk op de gedachte was gekomen. Gelukkig ging de uitleg van de lezing van de dag over zonden en zo kwam ik dan weer op het originele punt terug. Vreemd genoeg had de lezing van de dag weer nauwelijks iets met zonden te maken. De Geest neemt soms een rare omweg.

Heer God, mijn Beminde, als Gij U nog mijn zonden herinnert en daarom datgene niet doet waarom ik U voortdurend vraag, voltrek dan daarin uw wil, mijn God. Dat immers verlang ik het meest. wees goed en vol mededogen, en Gij zult in mij zonden gekend worden. En als Gij nu wacht op uw werken om terwille daarvan mijn bede in te willigen, geeft Gij mij dan die werken en volvoert Gij ze in mij. Zo ook het lijden dat Gij zoudt willen aanvaarden. Moge dit geschieden. en als Gij nu niet op mijn werken wacht, waarop wacht Gij dan, mij zeer milde Heer? Waarom talmt Gij? Als hetgeen ik U vraag in uw Zoon uiteindelijk toch gave om niet en mededogen moet zijn, neem dan mijn onbeduidende bijdrage. Gij wilt die toch. Schenk mij toch dat goed. Gij wilt immers evenzeer.

Want wie zal zich kunnen ontdoen van die povere wijze van handelen en zijn begrensdheid, als Gij hem niet opheft tot U in zuiverheid van liefde, mijn God? Hoe zal zich tot U kunnen opheffen de mens, die geboren en geschapen is in deze laagvlakte, als Gij hem niet omhoogtrekt, mijn Heer, met dezelfde hand waarmee Gij hem hebt gemaakt? Gij zult toch niet ontnemen, mijn God, wat Gij me eens hebt gegeven in uw enige Zoon Jezus Christus, in Wie Gij mij gegeven hebt alles wat ik maar verlang? Ik zal mij er daarom om verheugen, dat Gij niet zult talmen als ik van mijn kant blijf wachten.

Waarom stelt ge uit en wacht ge? Ge kunt immers God nu al beminnen met uw hart? (…) Acht u niet minderwaardig en let niet op de kruimels die van de tafel van uw Vader vallen. Trek naar buiten en beroem u op uw glorie. Verschuil u daarin en wees blij, en gij zult verkrijgen wat uw hart verlangt.

Nog maar eens het rijtje hoofdzondes:

1. Superbia (hoogmoed – hovaardigheid – ijdelheid)
2. Avaritia (hebzucht – gierigheid)
3. Luxuria (onkuisheid – lust – wellust)
4. Invidia (nijd – jaloezie – afgunst)
5. Gula (onmatigheid – gulzigheid – vraatzucht)
6. Ira (woede – toorn – wraak – gramschap)
7. Acedia (gemakzucht – traagheid – luiheid – vadsigheid)

Ik vind de moeilijkste zonde om mij van af te keren de woede. Ik kan heel slecht tegen onrechtvaardigheid en ik ben zeer gevoelig voor arrogant gedrag. Ik kan er slecht tegen als mensen zichzelf beter en groter en meer vinden dan ik (of dan wie dan ook) Ik denk dat ieder mens, zelfs ieder levend wezen zijn eigen intrinsieke waarde heeft. Deze waarde komt voort uit het feit dat ieder mens, ieder levend wezen eerst en vooral een gedachte van God was. Het woord van Jahweh werd tot mij gericht: Voordat Ik u in de moederschoot vormde, kende Ik u; Eer ge geboren werdt, heiligde Ik u, En bestemde Ik u tot profeet voor de volken! Jer.1, 4-5 En als ik dan die woede laat stromen, kan ik m moeilijk weer loslaten. Dat is wel echt een groot probleem voor mij. Ik kan wel goed ophouden ergens over na te denken wat me in de weg zit, maar dat is natuurlijk nauwelijks een oplossing. Dit probleem, de woede, komt dan ook steeds bij mij terug. Het is zaak dat ik ooit mijn innerlijke woede dusdanig de kop indruk dat ik er daadwerkelijk van bevrijd ben.

Ik hoop zo dat het me eens zal lukken. Dat er werkelijk verbetering mogelijk is…….ik heb er eerlijk gezegd een hard hoofd in. Ik ben bang dat sommige dingen in dit leven niet tot een oplossing zullen komen, hoe graag ik het ook wil en hoe hard ik er ook voor werk. Maar voor wie in God geloofd, zal de hoop nooit sterven. Wie Jahweh vreest, is niet beangst En niet versaagd, want Hij zelf is zijn hoop. Jezus Sirach 34, 14 Al wie in de Heer gelooft, gaat met opgeheven hoofd!

Zo blijven bestaan Geloof, hoop en liefde, Drie in getal; Maar de grootste daarvan is de liefde. I Kor. 13, 13

Er was eens een rooms-katholieke man die een moord had gepleegd. Hij ging naar zijn biechtvader om te biechten, penitentie en absolutie te ontvangen. Zijn biechtvader echter had er nogal moeite mee en stuurde hem naar een collega, een Dominicaan. De Dominicaan hoorde zijn verhaal aan en zuchtte onder de verantwoordelijkheid. Hij kon niet tot een besluit komen en stuurde de man naar een pater Jezuïet. In de gedachte dat als een Jezuïet het niet kan, het onmogelijk is. De man deed opnieuw zijn verhaal en de pater leunde achterover, zijn vingertoppen tegen elkaar in een nadenkende houding en sloot een moment zijn ogen. Toen keek hij de man aan en zei: als je het nou nóg een paar keer doet, is het een dagelijkse zonde en die kan ik je wel vergeven.

Het is een oud grapje. Niet erg valide meer omdat het sacrament van de biecht een ondergeschoven kindje is geworden in de kerk. Het is erg moeilijk überhaupt een biechtvader te vinden, laat staan dat je kunt kiezen uit verschillende biechtvaders van verschillende ordes, maar het zegt wel iets over de zonden. Wat is precies een doodzonde?

In de volksmond is iets al vrij snel een doodzonde. Zo vind ik het doodzonde dat ons buurhuis gesloopt is, er een wanstaltige fietsenstalling voor in de plaats is gekomen, terwijl er ook leuke buren hadden kunnen wonen. Maar dat is natuurlijk mijn mening en niet een zonde. Wat zegt het katechismus van de katholieke kerk over doodzonde? In het kort (1874): Het weloverwogen, dat wil zeggen willens en wetens, kiezen voor iets dat ernstig indruist tegen de goddelijke wet en de uiteindelijke bestemming van de mens, dat is doodzonde. Deze vernietigt in ons de liefde, en zonder liefde is de eeuwige zaligheid niet mogelijk. Zonder berouw leidt ze tot de eeuwige dood.

Het is dus van belang dat men wéét dat wat men doet zondig is, een doodzonde is. Om van een doodzonde te kunnen spreken, moeten drie voorwaarden tegelijk vervuld zijn: elke zonde die een zwaarwegende materie tot object heeft en die begaan wordt met volle kennis en weloverwogen toestemming, is een doodzonde. (Katechismus 1857) Onvrijwillige onwetendheid kan de toerekenbaarheid van een zware fout verminderen of zelfs wegnemen. Een zonde uit slechtheid, door een bewuste keuze voor het kwaad, is de zwaarste zonde. (Katechismus 1860)

Toch kunnen ook die doodzonden vergeven worden. Als er maar sprake is van berouw, oprecht berouw. En natuurlijk het vaste voornemen het niet nóg eens te doen. Persoonlijk vind ik dat altijd het lastigst bij een biecht. Ik heb berouw van mijn zonde, maar ik vind het moeilijk me voor te stellen dat ik het nooit meer zal doen. Tenslotte héb ik het gedaan en als ik het een keer gedaan heb, kan ik het vast nog eens doen. Dan kan ik me wel vast voornemen het te laten, maar wie kan dat garanderen? Ik niet. Toch probeer ik Job als voorbeeld te nemen.

Maar hij sprak: Naakt kwam ik uit de schoot van mijn moeder; Naakt keer ik er terug! Het was Jahweh, die gaf; het was Jahweh, die nam: De Naam van Jahweh zij gezegend! Dus ondanks dit alles heeft Job niet gezondigd, en geen onvertogen woord tot God gericht. Maar hij sprak tot haar: Ge praat als een dwaas! Zouden we wel het goede van God willen aannemen, maar het kwade niet? Dus ondanks dit alles heeft Job zelfs niet met zijn lippen gezondigd. Job 1, 21-22; 2, 10

En als dat nog niet voldoende is mij van de zonde af te houden, dan is er altijd nog Jesaja:

Die verre zijt, hoort wat Ik doe, Beseft, die nabij zijt, mijn kracht! En op Sion zullen de zondaars sidderen, De godvergetenen rillen: “Wie onzer kan ‘t houden bij het verslindende vuur, Wie onzer kan ‘t houden bij de eeuwige gloed!” Maar die in gerechtigheid wandelt, niet veinst bij zijn spreken, Afgeperste winsten versmaadt, zijn handen dichtknijpt voor omkoperij; Die zijn oren stopt, om geen moordplan te horen, Zijn ogen sluit, om geen misdaad te zien: Zo een zal op de hoogten wonen, De burcht op de rotsen zijn toevlucht zijn; Brood zal hem worden gereikt, Water hem nimmer ontbreken. Dan zullen uw ogen den Koning in zijn glorie aanschouwen, En een land van onmetelijke omvang zien. Jes. 33, 13-16

Maar eigenlijk zou natuurlijk het woord van Jezus zelf voldoende moeten zijn: Maar Jesus boog Zich voorover, en schreef met de vinger op de grond. En toen ze aanhielden met vragen, richtte Hij Zich op, en sprak tot hen: Wie van u zonder zonde is, werpe de eerste steen op haar! Weer boog Hij Zich voorover, en schreef op de grond. Toen ze dit hoorden, gingen ze heen, de een na den ander, maar de oudsten het eerst; en Jesus bleef alleen, de vrouw nog steeds in de kring. Nu richtte Jesus Zich op, en sprak tot haar: Vrouw, waar zijn ze gebleven? Heeft niemand u veroordeeld? Ze zeide: Niemand, Heer. En Jesus sprak: Ook Ik veroordeel u niet; ga heen, en zondig voortaan niet meer. Joh. 8, 6-11

Hij riep de schare weer naar Zich toe, en sprak tot hen: Hoort allen naar Mij, en verstaat het goed! Niets kan den mens verontreinigen, wat van buitenaf in hem binnenkomt; maar wat er uitgaat van den mens, dat verontreinigt den mens. Zo iemand oren heeft om te horen, hij hore! Toen Hij nu van het volk was weggegaan en thuis was gekomen, vroegen zijn leerlingen Hem naar de zin der parabel. En Hij sprak tot hen: Zijt ook gij nog zonder begrip? Begrijpt gij dan niet, dat niets den mens kan verontreinigen, wat van buitenaf in hem binnenkomt? Want het komt niet in zijn hart, maar in de buik, en het gaat weer uit op zekere plaats. Hij verklaarde dus alle spijzen voor rein. En Hij ging voort: Wat er uitgaat van den mens, dat verontreinigt den mens. Want van binnenaf, uit het hart der mensen, komen de slechte gedachten voort, ontucht, diefstal, moord, echtbreuk, gierigheid, boosaardigheid, bedrog, wellust, afgunst, godslastering, hoogmoed, lichtzinnigheid. Al die boze dingen komen van binnenaf, en verontreinigen den mens. Marcus 7, 14-23

Het belangrijkste is dus in de liefde te blijven. Alle kwaad komt van binnenuit en komt voort uit het verlies van liefde. Liefde voor God, liefde voor de naaste en ook liefde voor jezelf. Vanuit en in liefde kan alles vergeven worden. Vanuit en in liefde kan alles beter zijn. Het belangrijkste gebod is deze: heb God lief boven alles en je naaste als jezelf. (Mat. 22, 37-39)

Wie is een beter mens: diegene die geen neiging voelt tot het kwaad of diegene die de neiging tot het kwaad durft overwinnen? Daar loop ik nu al de hele week over na te denken …

Mijn beste vriend pater Tom Buitendijk OCarm zei me dat het hem moeilijker leek niet toe te geven aan (de neiging tot) het kwaad, maar dat de mens die geen neiging voelt tot het kwaad of een heilige of een slappeling is…hoogstwaarschijnlijk het laatste. Wat is dan het beste? Zo zuiver mogelijk door het leven gaan en neigingen tot het kwaad omvormen tot deugden. Ik ben het roerend met hem eens, echter … makkelijker gezegd dan gedaan!

We hebben nieuwe buren gekregen. Dat moet ik even nuanceren. Het huis van buurvrouw Wil is verkocht. Dit huis ligt een gesloopt pand, een straatbreedte en twee woonhuizen van ons huis. Er komt een ouder echtpaar te wonen. Deze mensen vonden het nodig het huis eerst grondig te verbouwen. Het kavel is best groot voor midden in het dorp, maar in plaats van de ruimte te gebruiken, hebben ze het huis uitgebreid tot op de erfgrens met de buurvrouw (blij dat ik daar niet woon!) Ze hebben hiervoor geen vergunning aangevraagd en er was derhalve ook geen gelegenheid bezwaar aan te tekenen. Bovendien hebben ze een stuk van de achterliggende parkeerplaats gekregen, terwijl de gemeente voortdurend klaagt dat er te weinig parkeerplaatsen zijn en we vorig jaar harde actie hebben moeten voeren om onze bewonersvergunning te kunnen behouden. Saillant detail dat de bewoners aan die kant van de straat geen recht hebben op een bewonersvergunning. Al met al een zeer onterecht en onrechtvaardig verhaal. Maar goed, ik maak me nooit zo druk over wat andere mensen wel of niet hebben. Zelf heb ik niet zoveel nodig en verbaas me vaak over waar mensen denken niet zonder te kunnen, maar onrechtvaardigheid! Daar kan ik wel slecht tegen.

Enfin, ze wonen er nog niet eens want de verbouwing is nog niet klaar, maar ze hebben wel al met alle buren ruzie gezocht. Inclusief Henk. En geloof me, met Henk krijg je niet makkelijk ruzie! Dat stoort me mateloos. Dat je dan blijkbaar meer dan genoeg geld hebt om een duur huis te kopen en te verbouwen, de gemeente steekpenningen kan betalen om zonder vergunning te kunnen (ver)bouwen en jezelf een onrechtmatige parkeerplek toe te eigenen en dan wel de buren in jouw nieuwe woonomgeving aanspreken omdat ze zich volgens jou niet aan de regels houden. Dat stoort mij en dan moet ik mezelf bedwingen om geen kattenkwaad uit te gaan halen. Geen gevaarlijke of écht slechte dingen maar pesterijtjes op het niveau van een aardappel in de uitlaat of een schepje suiker in de benzinetank. Begrijp me niet verkeerd: ik zou dat nooit doen! Maar ik denk er wel aan. Vandaar mijn preoccupatie met de gedachte welk mens in principe béter is …

Op een dag riep Jezus de twaalf bij Zich. Hij stuurde hen er twee aan twee op uit en gaf hun macht om boze geesten te verjagen. Ze mochten niets meenemen voor onderweg, behalve een stok. Geen brood, geen tas en geen geld. Zelfs niet een extra paar sandalen of schone kleren. ‘Als je in een dorp komt,’ zei Hij, ‘zoek dan een huis waar je kunt logeren. Blijf daar tot je weer verdergaat. Maar het kan zijn dat in sommige dorpen niemand je wil binnenlaten en niemand naar je luistert. Ga dan weg en schud het stof van je voeten als een getuigenis tegen hen. Dan moeten zij het zelf maar weten.’ De leerlingen gingen eropuit. Aan allen die zij ontmoetten, vertelden zij dat zij de zonde de rug moesten toekeren. Uit veel mensen verjoegen zij boze geesten. Zij zalfden veel zieken met olie en maakten hen gezond. Marcus 6, 7-13

Hoe minder je hebt, hoe meer je kunt geven. Het lijkt tegenstrijdig, maar toch is het waar. Als je hecht aan zaken, aan geld, raak je eraan verslaafd. Er is alleen nog maar meer en meer en meer. Andere mensen zie je niet (meer), hun noden gaan aan je voorbij. Als je niets hebt, kun je verder kijken. Ben je lichter en meer open. Het is ook aan dit fenomeen te danken dat de rijken steeds rijker worden en het verschil tussen rijk en arm groter en groter.

Ik had het er met Pavel over (mijn geestelijk begeleider) en hij zei dat ik het beste voor ze kan bidden. Bid voor je vijanden, zoals Jezus ons dat voorgedaan heeft. Nu zijn deze mensen niet mijn vijand, maar ik begrijp wat hij bedoeld. Ik moet hen vergeven voor hun wangedrag, want ze weten niet beter. In hun verslaving aan het grote geld en de daarbij komende macht zijn ze vergeten hoe medemens te zijn. Zoals pater Piet Hoornaert OCarm het schreef in zijn preek over deze lezing: In dàt verlangen dat dus ook Jezus drijft, ligt de betekenis van zijn hebreeuwse naam: “Jeshua, God zal redden”. Hij sprak met dit gezag. Als de officiële instanties Hem afwezen en met doodsbedreigingen op Hem af kwamen, is Hij dat innerlijk gezag trouw gebleven tot op het kruis. Ook daar nog, heeft Hij met datzelfde gezag durven zeggen: “Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen.” God de Vader wilde aan dat verlangen van Jezus gehoor geven en niet straffen, maar juist vergeven.
 
Wanneer we geraakt worden door woorden of situaties die ons ter harte moeten gaan, dan is God rakelings nabij, of dat ons uitkomt of niet. De Duitse mysticus Eckhart zei zevenhonderd jaar geleden al: “Wie God alleen denkt te vinden in de kerk en tijdens zijn vrome gebeden, en niet in zijn werkschuur of bij het haardvuur, heeft er nog niet zoveel van begrepen.” In onze tijd moeten we hetzelfde enigszins anders zeggen: “Wie God denkt alléén te vinden in de kerk en in zijn vrome gebeden, maar niet óók in de medemens, die op zoek naar de zin van zijn leven of naar hulp; óók niet in een medemens die angstig is of gekwetst door pesterijen, onrecht of laster, of óók Gód zelfs niet weet te vinden in de geschondenheid van deze wereld, heeft er nog niet veel zoveel van begrepen”. *einde citaat*

En als het me allemaal te moeilijk valt dan roep ik de aartsengel Michaël aan. Wie is als God tenslotte? We zijn geschapen naar Zijn beeld en gelijkenis, maar onze eigen vrije wil komt soms (nogal eens) in de knoop met onze goede inborst.

En dan is er ook nog iets met erfzonde …

Voor muziekbegeleiding: met de gittiet. Een psalm van David. Jahweh, onze Heer, Hoe heerlijk is uw Naam over heel de aarde! Laat mij uw glorie bezingen hoog aan de hemel: Uit de mond van kind en zuigeling stemt Gij U een loflied aan, Om uw vijand te verstommen, Uw tegenstanders en haters. Als ik de hemelen zie, het werk uwer vingers, De maan en de sterren, die Gij een plaats hebt bereid: Wat is dan een mens, dat Gij hem zoudt gedenken, Een mensenkind, dat Gij acht op hem slaat? Toch hebt Gij hem haast tot een godheid gemaakt, Hem met glorie en luister gekroond. Gij hebt hem gesteld over het werk uwer handen, En alles aan zijn voeten gelegd: Al de schapen en runderen, En de beesten in het wild; De vogels in de lucht en de vissen in zee, Al wat de paden der zeeën bewandelt. Jahweh, onze Heer, Hoe heerlijk is uw Naam over heel de aarde! psalm 8

niet omdat je Hem nodig hebt, maar omdat Hij het waard is gevonden te worden.

‘Trek de wereld in,’ zei Hij tegen hen, ‘en vertel aan de hele schepping het goede nieuws over Mij. Wie het geloven en gedoopt worden, zullen gered worden. Maar wie het niet geloven, zullen worden gestraft. De mensen die het geloven, zullen hieraan te herkennen zijn: zij zullen in mijn naam boze geesten verjagen, zij zullen in nieuwe talen spreken, zij zullen slangen kunnen vastpakken, en als zij iets giftigs drinken, zal hun dat geen kwaad doen, zij zullen zieke mensen de handen opleggen en genezen.’ Marcus 16, 15-18

Eigenlijk hoef je God helemaal niet te zoeken. Hij is. Hij is er. Het enige wat je hoeft te doen, is Hem toelaten in je leven. Vandaag vieren we de bekering van Paulus. Hij was bekend als Saulus en een groot christenvervolger. In de Handelingen der apostelen lezen we hoe Jezus Saulus toespreekt en bekeert.

Toen hij in de buurt van Damascus kwam, flitste er plotseling een licht vanuit de hemel dat hem omstraalde. Hij viel op de grond en hoorde een stem: ‘Saul, Saul, waarom vervolgt u Mij?’ ‘Wie bent U, Here?’ vroeg Saulus. ‘Ik ben Jezus,’ zei de stem, ‘die u zo fanatiek vervolgt. Sta op en ga de stad in. Daar zal u gezegd worden wat u moet doen.’ Hand. 9, 3-6 Het hele verhaal over de bekering van Saul, kun je lezen in hoofdstuk 9 van de Handelingen der Apostelen. Maar je kunt ook even dit filmpje kijken: https://youtu.be/f52YyAB8Wt8

Saulus zocht God niet. Jezus vond hem. Dat kan ook natuurlijk. Op drie plaatsen in de Bijbel verteld Paulus zelf over zijn bekering:

Ben ik dan niet vrij? Ben ik geen apostel? Heb ik onze Here Jezus soms niet gezien? Heeft de Here mij soms niet gebruikt om u tot geloof in Hem te brengen? Al zeggen anderen dat ik geen apostel ben, u kunt dat niet zeggen. U bent zelf het levende bewijs: de Here heeft zijn stempel op u gezet. I Kor. 9, 1-2

En als allerlaatste heb ik Hem ook gezien, ik, een onwaardige. Ik ben de minste van alle apostelen en zou niet eens apostel mogen worden genoemd, omdat ik de gemeente van God vervolgd heb. Maar wat ik ben, ben ik omdat God zo goed voor mij is geweest. En dat was niet tevergeefs, want ik heb harder gewerkt dan de andere apostelen. Toch heb ik dat niet zelf gedaan, maar God deed het door zijn genade. En het gaat niet om hen of mij. Waar het om gaat, is dat wij allemaal hetzelfde goede nieuws hebben gebracht en dat u het hebt aangenomen. I Kor. 15, 8-11

Maar toen vond God dat de tijd gekomen was dat zijn Zoon in mij kwam wonen. Al voor mijn geboorte had Hij dat in zijn genadige goedheid besloten. Hij wilde dat ik het goede nieuws van zijn Zoon bij de andere volken bekend zou maken. Ik ben er niet onmiddellijk met iemand anders over gaan praten, zelfs niet in Jeruzalem met hen die al vóór mij apostel waren. Nee, ik vertrok naar Arabië en keerde daarna naar Damascus terug. Pas drie jaar later ging ik naar Jeruzalem om met Petrus kennis te maken en ik logeerde twee weken bij hem. De enige andere apostel die ik toen ontmoet heb, was Jakobus, de broer van onze Here. Denk niet dat ik lieg. God weet dat ik de waarheid spreek. Gal. 1, 15-20

Zo radicaal als Saul maken weinig mensen mee. Natuurlijk zijn er mensen (zoals ik) die zich pas op volwassen leeftijd laten dopen, maar over het algemeen zijn Christenen mensen die als baby gedoopt zijn en min of meer gewoon het voorbeeld van hun ouders en kerkgemeenschap gevolgd zijn. Er zijn dan, zoals ik het zie, drie wegen mogelijk: a. je blijft in de gemeenschap waarin je bent grootgebracht, denkt niet al te diep of ernstig na over geloof of zelfs maar God en drijft mee met de stroom. b. je gaat je bij het opgroeien van alles afvragen, zoekt antwoorden binnen en buiten de gemeenschap, accepteert het geloof van jouw gemeenschap als zijnde het jouwe en blijft of c. hetzelfde verhaal als b maar met een andere afloop, namelijk geen acceptatie en het verlaten van de gemeenschap. Ieder mens zoekt naar verbinding, een mens alleen is niks gedaan. Dus de meeste mensen die de gemeenschap waarin ze zijn opgegroeid verlaten, zoeken een andere gemeenschap met wie ze meer verbinding voelen. Niet omdat je Hem nodig hebt, want feitelijk heb je de verbinding nodig. Zonder die verbinding is een mens niet veel waard. Het is heus en echt mogelijk om verbinding te voelen met een gemeenschap zonder God daarin te betrekken. Er zijn meer dan genoeg goeie mensen die in verbinding staan met elkaar en zichzelf en die om het hardst roepen atheïst te zijn. (Als je écht atheïst bent, gebruik je dat woord natuurlijk niet, maar dat geheel terzijde) Ik noem deze mensen Christen-zonder-God. Henk zegt dat het voor God niet uitmaakt of je wel of niet in Hem gelooft; Hij kijkt naar het hart en de goedheid daarvan. Ik denk dat dat gedeeltelijk waar is. God maakt geen onderscheid in geloof, maar wel in goedheid. Zover kan ik dat met hem eens zijn, maar volgens mij maakt het God wel degelijk uit of je Hem looft en eert. Zeker als je dat doet met muziek….God houdt van muziek. 😀 Maar alle gekheid op een stokje: ik denk dat God wel degelijk kijkt naar hoe Hij gediend wordt. Lees Job er maar eens op na!

Omdat Hij het waard is gevonden te worden. Zeker. Het leven wordt zoveel mooier als je God toelaat. Het wordt dan mogelijk in de allerkleinste dingen schoonheid te ervaren. In de allerkleinste medeschepselen Gods aanwezigheid te zien. Gevuld te worden met liefde voor de schepping en die liefde ook te delen met medeschepselen, of ze nou huid, haren en/of veren hebben. Ik zie het in mijn cursus veldbiologie: elk dier, elke plant, ieder levend wezen waar het over gaat vervult mij met ontzag voor God en liefde voor Zijn schepping. Ik zeg niet dat je die liefde niet kunt ervaren als je niet in God gelooft, maar Zijn Aanwezigheid maakt alles mooier en elke ervaring dieper. Hij is het waard gevonden te worden.

Dat hoeft niet zo radicaal als het bij Paulus gebeurde. Het hoeft zelfs niet groots. Iedere keer dat je je van Hem afkeert omdat je niet gelooft dat Hij wat dan ook maar voor je doet, zul je ervaren dat juist degene van wie je je afkeert, de enige is die er voor je is in je tijd van nood. Hij zal je dragen. Hij zal je helpen. Hij geeft je kracht om door te gaan en weer op te staan. En iedere keer dat je dat beseft, is beklering. Iedere keer dat je zegt: God, waar ben Je? Ik heb U nodig! Iedere keer dat je je omdraait naar Hem toe, iedere keer zal Hij je oppakken, troosten, vasthouden. Nooit zal Hij je Zijn rug toekeren, hoe vaak je dat ook met Hem doet.

Pslam 8: Voor muziekbegeleiding: met de gittiet. Een psalm van David. Jahweh, onze Heer, Hoe heerlijk is uw Naam over heel de aarde! Laat mij uw glorie bezingen hoog aan de hemel: Uit de mond van kind en zuigeling stemt Gij U een loflied aan, Om uw vijand te verstommen, Uw tegenstanders en haters. Als ik de hemelen zie, het werk uwer vingers, De maan en de sterren, die Gij een plaats hebt bereid: Wat is dan een mens, dat Gij hem zoudt gedenken, Een mensenkind, dat Gij acht op hem slaat? Toch hebt Gij hem haast tot een godheid gemaakt, Hem met glorie en luister gekroond. Gij hebt hem gesteld over het werk uwer handen, En alles aan zijn voeten gelegd: Al de schapen en runderen, En de beesten in het wild; De vogels in de lucht en de vissen in zee, Al wat de paden der zeeën bewandelt. Jahweh, onze Heer, Hoe heerlijk is uw Naam over heel de aarde!