Het valt me op dat er een zekere algemeenheid, een zekere gewoonheid is gegroeid over het gedachtengoed dat de mens zal mag beslissen over leven en dood. Ik vraag me af wanneer precies de omslag kwam. Ik kan me herinneren dat er overal in het nieuws discussie bestond over euthanasie. Je mag het zo noemen, ik zal je niet corrigeren, maar het blijft natuurlijk gewoon hulp bij zelfdoding. Bij dieren noemen ze dat dan ‘laten inslapen’ of ‘een spuitje geven’. Het zijn allemaal prachtige eufemismen maar het is en blijft moord. Of doodslag, ook goed.

Een kennis van een kennis had een akelige diagnose en dito prognose gekregen en het eerste wat kennis nr.1 zei was dat hij eraan moest denken dat hij een euthanasieverklaring moest opstellen zodat hij niet onnodig hoefde lijden en dood kon gaan wanneer hij eraan toe was. En dat vertelde ze mij en meteen verschoot ze van kleur want ze realiseerde zich dat ik daar anders over denk. Dat hoeft nou ook weer niet. Ik bedoel het feit dat ik er anders over denk, hoeft geen belemmering te zijn je mening te uiten. Ik oordeel niet zo snel. Wat andere mensen denken moeten ze zelf maar weten. Maar ik denk dat lijden niet zinloos is. Ik denk dat God een plan heeft voor mijn (en ieders) leven en dat hoewel niet altijd zichtbaar, er zeker een reden is voor elk lijden. Op zijn minst geeft lijden een gelegenheid tot groei. Ik denk dat wij zelf niets te zeggen hebben over dood en leven. En dat is ook de eerlijke reden dat ik veganist ben: ik voel me niet (zoveel) beter of hoger op de evolutionaire ladder dat ik vind dat het mijn recht is andere dieren te misbruiken voor mijn genot.

Ik liep met mijn stokoude hond over straat. Hij kan nauwelijks meer lopen en strompelt een paar stapjes en gaat dan uitgebreid staan snuffelen. Hier en daar doet hij een plas. Soms probeert hij zijn achterpoot op te tillen, zoals een reu dat hoort te doen, maar dan valt hij (bijna) om. Verder slaapt hij veel, het liefst in de zon op het dakterras waarvandaan hij dan naar voorbij lopende honden kan blaffen. Of hij ligt in de hangmat. De buurvrouw zag ons lopen en zei: gaat het wel goed met hem? Ach, zeg ik, hij is oud en versleten. Een aflopende zaak. Ik vind het zo mooi dat hij bij jullie gewoon oud mag worden! zegt ze, terwijl ze vol liefde zijn kop aait. Ik vond het een beetje vreemde opmerking. Ik bedoel Reinier woont al bij ons sinds 2011. Ik heb hem op een Zondag uit het asiel gehaald. Omdat ik op geen enkele andere dag kon in verband met examens, hadden ze speciaal voor mij het asiel geopend. Reinier was een vondeling en viel onder de pitbullwet, als hij niet snel uit het asiel gehaald werd, zou hij het niet overleven. Ik had al twee pitbulls heropgevoed en ik durfde het wel aan. Achteraf bleek dat hij echt nog een puppy was van een maand of negen. Hij is dus al elf jaar onze huisgenoot en we hebben van alles met hem meegemaakt. Zo een dier doe je toch niet zomaar weg? Ach, zegt Henk, veel mensen laten hun huisdier inslapen als hij niet meer helemaal gezond is, als hij ouder wordt. Ze willen plezier van hun dier, geen last! Mmmmm, denk ik dan, wel de lusten maar niet de lasten? Ik vind het niet oké. Bovendien vindt Reinier het leven echt nog leuk! Hij gaat graag mee naar de tuin, blaft graag naar andere honden en eet zijn brokjes met smaak.

Twee dagen in de week ben ik bij mijn Moeder. Ze weet de dingen niet zo goed meer. Ze gaat ook achteruit. Afgelopen Zondag kwam ik bij haar en zat ze vol met vragen: waarom zijn we hier? Hoe zijn we hier dan gekomen? Waarom ben ik dan jouw Moeder? Ik praat gewoon met haar alsof ze een klein kind is en leg uit dat ze getrouwd was met mijn Vader en dat ze toen een baby’tje kreeg en dat ik dat was. Daar moet ze verschrikkelijk hard om lachen. Even later zitten we een glaasje sap te drinken en zegt ze: ik ben toch echt nog niet mezelf! Ik zeg: nou dat is toch ook wat! Ben je bijna 91 en nóg niet jezelf! Weer moet ze hard lachen. Ik zou ook kwaad en ongeduldig kunnen worden, maar ik kies ervoor om er zo gewoon mogelijk mee om te gaan. Zoveel mogelijk serieus in te gaan op haar vragen en als het nodig is vierentwintig keer hetzelfde vertellen. Als juf ben ik dat sowieso gewend 😉 Je kunt je afvragen hoe nuttig haar leven nu nog is, of van hoeveel betekenis, maar voor mij is het een enorm waardevolle tijd en ik geniet erg van haar en haar grappige opmerkingen. Soms moet ik een tijdje diep nadenken voor ik begrijp wat ze bedoelt. Bijvoorbeeld heeft ze op haar bureau een foto van mijn oudste broer en een foto van mijn jongste zus met haar twee kinderen. Daar staat ze een hele poos naar te kijken en opeens zegt ze tegen mij: ik heb toch niet al mijn kinderen in zicht. Ik denk wat bedoelt ze nou??? Dan vraag ik: wil je graag foto’s van alle kinderen? Ze knikt langdurig, blij dat ik haar begrijp.

Iedereen die zichzelf belangrijk vindt, zal worden vernederd. Maar iemand die bescheiden is, zal worden geëerd. (…) Als je bij Mij komt, moet je meer van Mij houden dan van je vader en moeder, vrouw en kinderen, broers en zussen. Je moet zelfs meer van Mij houden dan van je eigen leven. Anders kun je niet mijn leerling zijn. Als je niet het kruis draagt  en Mij volgt, kun je geen leerling van Mij zijn. (…) Zo kunnen jullie dus alleen maar mijn leerling zijn, als jullie alles wat jullie hebben, kunnen loslaten. Lucas 14, 11/ 26-27/ 33

In het rapport van de thuiszorg zit voorin Moeders euthanasieverklaring. Mijn broer heeft daar nog aan toegevoegd dat Moeder ook niet meer naar het ziekenhuis wil of geopereerd wil worden. Ik probeer dit blaadje zoveel mogelijk te negeren. En als ik er ben en Moeder valt en breekt iets, dan bel ik toch de ambulance. Lijden mag dan niet zinloos zijn, het is natuurlijk wel zinloos om iemand te laten lijden als dat niet hoeft!

En plotseling is psalm 2 actueler dan ooit. Echt, niets is meer troostrijk dan de psalmen! Voor elke gelegenheid, voor elk gevoel, voor elke dag is een geschikte psalm. Als je ooit een Bijbel openslaat, begin dan met de psalmen.

Waarom gaan de volken tekeer? Ze smeden plannen die toch niet zullen slagen.

De koningen van de aarde maken zich klaar voor de strijd.

Ze sluiten zich bij elkaar aan en komen in opstand tegen de Heer

en tegen de man die Hij heeft gezalfd.

We willen niet dat zij over ons heersen!

We willen niet dat zij ons vertellen wat wel en niet mag!

God in de hemel trekt zich niets van hun plannen aan.

De Heer lacht om hen.

Dan spreekt Hij woedend tegen hen.

Als ze zien hoe kwaad Hij is, worden ze doodsbang.

Deze koning heb Ik Zelf uitgekozen

als koning over mijn heilige berg Sion!

Ik zal jullie vertellen wat de Heer heeft besloten.

Hij heeft tegen mij gezegd:

‘Jij bent mijn zoon. Vanaf vandaag ben Ik je Vader.

Je mag Mij alles vragen.

Ik zal je alle volken geven.

De hele aarde zal van jou zijn.

Je zal streng over hen regeren, als met een ijzeren staf.

Je zal hen vernietigen, zoals je een kruik stukbreekt.’

Wees dus verstandig, koningen en leiders!

Luister naar mij en doe wat ik zeg:

Dien de Heer met diep ontzag.

Wees vol eerbied blij over Hem.

Buig je voor de zoon, zodat hij niet boos op je wordt.

Wacht niet te lang, want straks is het te laat.

Dan zal hij iedereen vernietigen die hem niet gehoorzaamt.

Het is heerlijk voor een mens om op God te vertrouwen!” PSALM 2

Ik houd van insecten. Dat is lang niet altijd zo geweest! Vroeger leed ik aan arachnofobie (een extreme angst voor spinnen) en als iets acht poten had, al was het onzichtbaar klein, begon ik te gillen als een keukenmeid. Nou hebben lang niet alle mensen die aan arachnofobie lijden eenzelfde reactie, hoor. 😀 Niet zo lang geleden kwam ik erachter dat niet alleen mijn oudste zus, maar ook mijn oudste broer aan arachnofobie lijden. Zou het toch erfelijk zijn op één of andere manier? Of aangeleerd….dat kan ook. (Nature vs Nurture) Jaren geleden deed ik eens een EMDR-therapiesessie (https://www.emdr.nl/wat-is-emdr/) voor iets heel anders en sindsdien heb ik geen arachnofobie meer. Vroeger voelde ik een enorme adrenalinekick van angst als ik een spin zag, al was het maar een plaatje, maar tegenwoordig pak ik een spin gewoon op om hem buiten te zetten. Niet altijd, een echt grote spin zoals een bruine waterspin of een trechterspin (aka spouwspin), doe ik in een glaasje met een kaartje eronder of ik roep Henk. Ik ga hier geen plaatjes van de bruine waterspin of de spouwspin zetten want mijn zus leest dit blog ook en die vindt dat dus niet leuk, plaatjes van spinnen. Dus als je wilt weten hoe die eruit zien, moet je zelf even een plaatje zoeken. Weet wel dat het vrouwtje van een bruine waterspin zo groot kan worden als je hand (en ja, die wonen gewoon in Nederland!)

Het is toch mooi hoe het menselijk brein werkt. Ik zeg altijd tegen leerlingen: hersens zijn heel dom, maar gelukkig kun je ze alles leren.

En sinds ik niet meer bang ben voor spinnen, ben ik steeds meer van insecten gaan houden. En omdat ik meer van insecten wilde weten, volgde ik een cursus veldbiologie. Helaas gingen maar twee van de twaalf lessen over insecten, maar ik heb toch een hoop geleerd. En er werden ook meer insectentellers gevraagd. Ik wilde dat wel doen! Dus afgelopen winter is er iemand van de universiteit van Wageningen naar het eiland gekomen om samen met mij routes af te zetten waarlangs ik zou gaan tellen. Ik tel vlinders en dag-actieve nachtvlinders op soort en hommels op aantal. En ik tel libellen. Ook op soort. Dat is écht lastig!!! Alle libellenmeisjes lijken op elkaar en jommetjes moet je echt zoeken. Maar ik vind het ontzettend leuk om te doen. Het telseizoen duurt nog tot 1 oktober. Vlinders tel ik bijna elke dag en libellen één of twee keer in de week (omdat die route verder bij mijn huis vandaan is) Afgelopen seizoen heb ik 37 soorten en 1842 individuen geteld. Best wel iets om even bij stil te staan. Aan het begin van het seizoen wilde ik heel graag een gehakkelde aurelia zien, omdat ik de naam zo mooi vind en gelukkig heb ik er daar ook een paar van geteld.

Van de dag-actieve nachtvlinders is natuurlijk de kolibrivlinder zeer bijzonder, maar die heb ik al jaren geleden voor het eerst gespot hier op het eiland en vind ik dus niet zo heel bijzonder meer. Hoewel het altijd een mooi gezicht is als je ze ziet vliegen. Een vriendin van mij wilde eerst zelfs niet geloven dat het een vlinder was! Hij ziet er dan ook een beetje futuristisch uit. Of als een piepklein vogeltje!

Een andere dag-actieve nachtvlinder die mijn aandacht trok is de lieveling. Ook hier viel ik eerst op de naam, maar er zijn ontzettend veel witte vlinders die ik allemaal heb moeten leren kennen. En gelukkig heb ik de meeste ook gezien afgelopen seizoen. Hopelijk herken ik ze volgend jaar nóg makkelijker en hoef ik niet meer zo te zoeken. Komende winter ga ik vooral veel studie doen naar libellen.

Het heeft mijn leven wel enorm verrijkt. Niet alleen omdat ik nu heel bewust naar insecten zoek op mijn telroutes, maar ik zie en herken overal veel meer vlinders, libellen en andere insecten. Familieleden en vrienden sturen me ineens foto’s van vlinders die ze tegenkomen om te vragen wat het voor soort is.

Soms vind ik het jammer dat ik geen entomoloog ben geworden. Dan denk ik aan een studie biologie en dat zo een studie (waarschijnlijk) gepaard gaat met het ontleden van dode dieren en dan ben ik toch wel blij dat ik muziek heb gekozen als studie. Het punt is natuurlijk altijd dat als je van je hobby je werk maakt, je ineens geen hobby meer hebt! Nu is entomologie mijn hobby geworden, anders was muziek misschien wel mijn hobby gebleven. Misschien…

Ik vind het mooi om te herkennen dat mijn oudste broer en ik best veel op elkaar lijken al verschillen onze levens als dag en nacht. Ik heb hem afgelopen jaar eigenlijk pas echt leren kennen; tien jaar verschil is echt best veel. Hij komt zo min mogelijk buiten en ik zo min mogelijk binnen, grappig. Hij heeft muziek als hobby gehouden en speelt niet onverdienstelijk piano. Ik zie hem nog steeds als mijn grote broer en hij mij als zijn kleine zusje. Toch hebben we een goede verstandhouding op kunnen bouwen in de tijd dat hij voor Moeder zorgde. Nu hij weer terug is naar Los Angelos (waar hij al vele jaren woont) ga ik hem vreselijk missen. Maar ik ben dankbaar, niet alleen voor de tijd die hij met Moeder heeft kunnen doorbrengen, maar ook voor de mogelijkheid ons geboden dichter naar elkaar toe te groeien. Ik voel broederschap en een zekere familieliefde, die ik niet vaak ervaren heb.

Voor alle mensen die niet in NH wonen en voor hen die geen abonnement hebben op het Noord-Hollands dagblad.

Afgelopen Zondag speelde ik orgel in de kerk die ik steeds meer als mijn parochiekerk ga ervaren, al ben ik er slechts invalorganist en woon ik niet binnen de parochiegrenzen. In principe mag je een voorkeursparochie opgeven, maar omdat ik getrouwd ben kan dat alleen als we allebei díe parochie als voorkeur aangeven. De kerk beschouwt ons nu eenmaal als een eenheid en we kunnen niet de een bij de ene en de ander bij de andere parochie horen. Misschien echoot daar nog iets van twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen….ik weet het niet en trouwens daar wilde ik het helemaal niet over hebben.

De tweede lezing van afgelopen Zondag was best een ingewikkelde, maar ik vind het wel een zeer krachtige en overtuigende tekst. Het komt uit de brief (van een onbekend auteur) aan de Hebreeën. Het lijkt erop dat de titel van dit Bijbelboek verzonnen is. In navolging van de brieven aan de Galaten en de brief aan de Romeinen, beide geschreven door Paulus, heeft deze brief hoewel geen afzender toch een geadresseerde gekregen. Nergens staat dat de schrijver zich richt tot de Hebreeën (wat overigens gewoon een andere benaming is voor het Joodse volk om hen te onderscheiden van de andere volkeren bv de Filistijnen. Of was het toch misschien een aanduiding van een (andere, betere) sociale klasse?) Het wordt nergens echt duidelijk gemaakt dus ook hier zijn weer vele interpretaties mogelijk.

Enfin, Zondag wilde ik daar dus al over schrijven maar er kwam weer van alles tussen. Vrijdagochtend ging bij ons de telefoon. Dat is een hele gebeurtenis, want dat gebeurd niet vaak. Het was de tuinbuurvrouw die journalist is. Of ze me mocht interviewen voor de krant. Ze schreef een serie artikelen over cijfers en zocht daar bijzondere mensen bij. Ze was toe aan de laatste, nummer acht en wilde graag mij daarvoor interviewen. Ik stond even stomverbaasd in de spiegel te kijken….ik heb niks met het cijfer acht maar ik zag meteen een lemniscaat voor me. Dus ik vroeg of ik de acht een kwartslag mocht draaien? Dat mocht en het zette direct de sfeer voor het interview. Het artikel heet Evenwicht in oneindigheid en staat aanstaande zaterdag in het Noord-Hollands Dagblad, mét foto 🙂 Volgende week zal ik het op dit blog publiceren, voor de mensen die het NHD niet kunnen bemachtigen.

Denk aan Hem die zoveel heeft doorstaan, zodat je niet verzwakt of onverschillig wordt. Hij heeft verdragen dat slechte mensen vreselijke dingen van Hem zeiden. Maar u hebt nog niet op leven en dood tegen de zonde gestreden. U bent zeker vergeten hoe God u als zijn kinderen moed gegeven heeft. Hij zei: ‘Denk niet licht over de tucht van de Here, mijn zoon. Laat de moed niet zakken als de Here u terechtwijst. Want daaruit blijkt dat Hij van u houdt. Als Hij u slaat, blijkt dat u zijn zoon bent.’ Laat u door God opvoeden, Hij behandelt u als zijn kinderen. Hebt u ooit gehoord van een kind dat niet gestraft werd? Als God u niet terechtwijst, wanneer u het nodig hebt, betekent het dat u niet zijn kind bent. Vroeger, toen wij nog kinderen waren, kregen wij straf van onze natuurlijke vaders en wij hadden respect voor hen. Moeten wij ons dan niet nog veel meer onderwerpen aan de opvoeding van onze geestelijke Vader? Dan pas zullen wij leven. Onze natuurlijke vaders hebben ons een aantal jaren naar hun beste weten opgevoed. Maar God weet pas echt wat goed voor ons is, Hij voedt ons op om ons te laten delen in zijn volmaaktheid. Niemand vindt het prettig terechtgewezen te worden, op het moment zelf worden wij er alleen maar verdrietig van. Maar later zien wij dat het toch goed is geweest, de terechtwijzing heeft ons geholpen mensen te worden die goed doen en vrede brengen. Steek dus de handen uit de mouwen en ga stevig op uw benen staan. Zet bij het lopen uw voeten recht neer, anders verstuikt u uw kreupele voeten en die moeten nu juist genezen. Probeer de vrede met uw medemensen te bewaren en leef als afgezonderd voor de Here, anders zult u Hem nooit zien. Let erop dat niemand van u de genade van God aan zich voorbij laat gaan. Er mag geen verbittering onder u komen, want als dat gebeurt, zullen velen erdoor aangestoken worden en zijn de gevolgen niet te overzien. Hebreeën 12, 3-15

Ik moest denken aan de uitspraak: God snoeit ons niet om ons pijn te doen. Daarmee wordt gezegd dat wat God doet een bedoeling heeft. We weten misschien op dit moment nog niet wat de bedoeling is en het zoeken ernaar kan zeer vermoeiend en frustrerend zijn, maar we mogen niet opgeven. Als Job blijven geloven in Gods barmhartigheid en blijven zoeken naar dat raam dat Hij geopend heeft toen die deur werd gesloten.

Gods handelen is altijd liefde
Ook als wij Hem niet begrijpen.

De evangelielezing die na de lezing uit Hebreeën werd gelezen kwam uit Lucas: Hij reisde verder naar Jeruzalem. Onderweg, in de steden en dorpen, sprak Hij met de mensen. Iemand zei tegen Hem: ‘Here, er komen zeker niet veel mensen in Gods koninkrijk?’ ‘De deur naar de hemel is smal,’ antwoordde Jezus. ‘Doe uw uiterste best er binnen te komen. Want vele mensen zullen het tevergeefs proberen. Nadat de huiseigenaar de deur gesloten heeft, zal het te laat zijn. Dan zult u buiten blijven staan. En als u aanklopt en smeekt: “Here, doe de deur voor ons open,” zal Hij zeggen: “Ik ken u niet.” “Maar we hebben samen met U gegeten en gedronken. U hebt in onze straten gesproken.” En Hij zal antwoorden: “Ik zeg het nog eens: Ik weet niet waar u vandaan komt. Ga weg! U hebt niet willen doen wat God zei.” U zult huilen en knarsetanden als u ziet dat Abraham, Isaak en Jakob en alle profeten in het Koninkrijk van God zijn, maar u zelf niet. Uit alle delen van de wereld zullen mensen plaatsnemen in het Koninkrijk van God. En let op: sommigen die nu vooraan staan, zullen dan met de laatste plaats genoegen moeten nemen.’ Luc. 13, 22-30

Vaak begrijp ik niet waarom bepaalde lezingen bij elkaar zijn gezet, maar deze twee lezingen passen wel uitstekend bij elkaar. De deur naar de hemel, of de weg naar God, het is maar waar je naar zoekt en wat je belangrijker vindt, het is een moeilijke weg en het is een open deur. Het is een groot zoeken en tegelijkertijd een eenvoudig vinden. Ik zie dat verschil vaak als ik met Henk over God praat. Voor hem is dat zo makkelijk en simpel en niks om over na te denken of over te piekeren. Voor mij is het een eeuwig zoeken en vragen. En toch komen we op hetzelfde uit: God is liefde.

Mijn vriend pater T.F. Buitendijk OCarm preekte over deze lezing het volgende:

Gerechtigheid is het belangrijkste woord in de joodse godsdienst, de godsdienst van Jezus. Het is daarom ook een kernwoord voor mensen die Jezus willen volgen. Jezus voegt aan het kernwoord gerechtigheid het woord liefde toe.
Gerechtigheid is de ander zo behandelen dat hij tot zijn recht kan komen.
Liefde is de gezindheid waar mee jij naast de ander gaat staan.
Als wij christen genoemd willen worden, dan moeten we ons tot het uiterste inspannen om uit liefde een medemens tot zijn recht te laten komen.
Ook al zijn gerechtigheid en liefde grondwoorden van ons christelijk geloof, toch moeten we er rekening mee houden dat ook andere godsdiensten of geestelijke stromingen hun mensen aanzetten om deze woorden concreet waar te maken.
De profeet Jesaja zegt : Uit alle volkeren en talen zal God mensen kiezen die zijn hemelse glorie mogen aanschouwen.
We kunnen in de hemel onze randkerkelijke familieleden of buren tegen komen, humanisten en atheïsten, mensen uit de Islam of het Boeddhisme. Ook onder hen zijn er mensen die gedreven door liefde opkomen voor gerechtigheid en vrede.
De enigen die we daar zeker niet zullen zien zijn de mensen die zich beter wanen dan een ander, die menen meer rechten te hebben, die anderen een beter leven ontzeggen. Deze groep wordt in ons land steeds groter.
Gaan er nu velen of weinigen door de nauwe deur naar de hemel?
Jezus zegt ons: Zorg dat jezelf op koers blijft, in het voetspoor van Jezus.
Wat er met de anderen gebeurt, laat dat maar aan de Vader in de hemel over. Alleen God weet hoeveel mensen, kerkelijk en onkerkelijk, links en rechts, christen en niet -christen, godsdienstig of seculier zich gedreven voelen om zich met liefde in te zetten voor de gerechtigheid. En wie er gered worden? God is de Enige die daarover gaat.

De interviewer zei iets tegen mij over naar de hemel gaan en vroeg mij toen met een besmuikt lachje: jij denkt zeker dat ik daar nooit terecht kom? Gelukkig ga ik daar niet over! Ik doe mijn best zelf een beetje zuiver door het leven te gaan en zo min mogelijk mensen (en andere dieren) te beschadigen. Hopelijk is het genoeg om in de hemel te komen, later. Maar ik zou nooit zo pretentieus zijn te denken dat ik meer recht heb op een plek in de hemel dan de ander of de ander de plek in de hemel te ontzeggen. Ieder mens heeft zijn eigen ellende en vreugde en gaat daar op de voor hem beste manier mee om. Sommige mensen worden door pijn en tegenslag enorm akelig tegen de medemens en een ander hoor je niet klagen. Jezus zei tegen zijn leerlingen: “Als je bij Mij wil horen, moet je stoppen met voor jezelf te leven. Je moet elke dag het kruis opnemen en Mij volgen. Lucas 9, 23 En gelukkig krijgen we ook elke dag opnieuw de kans het goede te doen!

Maar wij weten dat God eerlijk zal rechtspreken over álle mensen die zulke dingen doen. Denken jullie soms dat júllie daaraan zullen kunnen ontsnappen? Jullie veroordelen wat andere mensen doen. Maar intussen doen jullie dezelfde dingen als zij! Denken jullie soms dat Gods liefde, vriendelijkheid en geduld zó groot zijn, dat Hij júllie slechtheid wel door de vingers zal zien? Jullie begrijpen niet dat juist Gods liefde jullie leven wil veranderen. Dat jullie juist dankzij Hem willen gaan leven zoals Hij het wil. [ Dus dan ga je niet door met slechte dingen doen. ] Rom. 2, 2-4

Laat het oordelen dus maar aan Hem over. En wees vriendelijk tegen onaardige mensen; zij hebben het het hardst nodig!

Elke ochtend lees ik het evangelie van de dag. Er zijn diverse sites die dat aanbieden. Je kunt je abonneren en dan krijg je elke dag een mailtje met de lezing van de dag. Meeste dagen bid ik uit het brevier, maar sommige dagen niet. De evangelielezing sla ik nooit over. Vandaag was de mooie lezing van de gedaanteverandering of transfiguratie. Of, zoals Henk altijd zegt: dat gedoe op die berg.

Ongeveer acht dagen later nam Jesus Petrus, Johannes en Jakobus met Zich mee, en ging de berg op, om te bidden. En terwijl Hij bad, veranderde het uiterlijk van zijn gelaat, en zijn kleed werd schitterend wit. Zie, twee mannen spraken met Hem; het waren Moses en Elias, die in heerlijkheid waren verschenen, en zijn dood bespraken, die Hij te Jerusalem zou ondergaan. Petrus en zijn gezellen waren intussen door slaap overmand; eerst bij hun ontwaken zagen ze zijn heerlijkheid en de beide mannen, die bij Hem stonden. Toen dezen van Hem weg wilden gaan, sprak Petrus tot Jesus: Meester, het is ons goed, hier te zijn; laat ons drie tenten opslaan, één voor U, één voor Moses en één voor Elias. Hij wist niet goed wat hij zeide. Terwijl hij zo sprak, kwam er een wolk, die hen overschaduwde; en toen de leerlingen hen de wolk zagen ingaan, werden ze bang. En uit de wolk klonk een stem: Deze is mijn uitverkoren Zoon; luistert naar Hem. Terwijl de stem klonk, bevond Zich Jesus alleen. Ze bewaarden het stilzwijgen over wat ze hadden gezien, en vertelden het toen nog aan niemand. Lucas 9, 28-35

Vanochtend las ik deze lezing en ik wilde er meteen over schrijven want Henk noemt dat altijd dat gedoe op die berg en dat vind ik zó grappig! Maar ik heb daar (lang geleden) al eens een blogje over geschreven. Die vind je hier:

https://juniperpiarachel.com/2021/02/28/dat-gedoe-op-die-berg/: Kerkgang en Dubbel

Opeens begreep ik van binnenuit tegen welk probleem dienaars van het Woord aanlopen. Elke drie jaar kom je dezelfde lezing tegen en zie er nog maar weer eens iets zinnigs over te zeggen. Oh misschien even uitleggen: het leesrooster in de kerk loopt over drie jaar waarin afwisselend Marcus, Lucas en Mattheüs wordt gelezen. De evangelist Johannes komt langs op bijzondere dagen en hoogfeesten. Het leesrooster van de protestantse kerk wijkt iets af, maar de Rooms-Katholieke en de Oudkatholieke volgen hetzelfde rooster. Elk derde jaar kom je dus dezelfde lezing tegen. Ik denk dat ik wel elk jaar anders tegen dingen aan kijk. Ouder worden, dingen meemaken, groeien, zoeken, lezen, alles werkt natuurlijk mee om andere dingen op te merken of zelfs helemaal van mening te veranderen. (Sommige mensen zeggen dat veranderen onmogelijk is, maar ik denk daar toch echt anders over! Ik geloof dat verandering en groei zeker mogelijk zijn. Zeker als je jezelf ertoe zet en er bewust mee bezig gaat. Ik denk dat de meeste mensen gewoon te lui zijn om het werk te verrichten. Of misschien te onnozel om te bedenken dat ze verbetering nodig hebben; dat kan ook 😀 )

Ik ben zo verschrikkelijk nieuwsgierig naar de preken en de schrijfsels over de Schrift van mijn opa. Die dominee was in de Nederlands Hervormde kerk, de strenge kant, voor de fusie (PKN) Hij was, als ik de verhalen mag geloven, strikt in het geloof. Hij was lid van de Blauwe Knoop en van de protestantse missie. Mijn Vader moest eigenlijk naar de missie. Hij wilde dat niet en heeft toen gewerkt om zijn studie geneeskunde zelf te kunnen betalen. Hoe anders was zijn leven, en daaraan vast ook mijn leven, geweest als hij wél naar de missie was vertrokken? Maar dat is een overbodige gedachte….

Na het overlijden van mijn opa werd zijn kamer in ons huis leeggemaakt en ik zie nog de dozen in de gang staan met daarin grijze schriften volgeschreven met zijn handschrift. Het waren ongetwijfeld preken en aanverwanten….waar zijn ze gebleven?

Dienaars van het Woord (dominee, diaken, priester, pastoraal werker) zij hebben de taak op zich genomen iedere keer iets nieuws te vertellen over dezelfde lezing. Om een andere draai eraan te geven. Om te denken. Ik denk dat het is als het uitleggen van het omdraaien van akkoorden; als muziekdocent heb ik vele, vele manieren om dat uit te leggen en ik verzin er steeds meer bij. Het is ingewikkelde materie die veel mensen moeilijk onder de knie krijgen. Voor de Schrift geldt hetzelfde. Je gaat dus steeds nieuwe manieren verzinnen om hetzelfde anders uit te leggen. Zoiets.

In mijn leven ben ik altijd dichtbij dienaars van het Woord geweest. Dat begon natuurlijk al toen ik mij als klein meisje verstopte onder het bureau van mijn opa die dominee was. Ik weet daar verder niet zo heel veel meer van, behalve dat ik onder zijn bureau zat en dat hij aan het schrijven of aan het lezen was en dat er (on)regelmatig andere dominees en kerkmusici en theologen (en waarschijnlijk ook familie, maar dat weet ik dus allemaal niet meer!) op bezoek kwamen en dat er veel en langdurig over de Schrift en God werd gesproken. Maar hoe of wanneer opa zijn preken schreef, kan ik niet zeggen.

Later in mijn leven zag ik vele dominees, priesters, paters, diakens, pastoraal werkers preken schrijven. Allemaal op heel verschillende manier. Sommige schreven niks op en schudden de preek zo uit de mouw (Niet nodig hierbij op te merken dat dit meestal lege preken waren; preken die nergens over gingen en geen invloed hadden) Sommige zijn weken van tevoren al bezig met de lezing en denken lang en diep na voor ze een letter op papier zetten. Weer andere schrijven elke zaterdag een preek alsof het geen moeite kost en integreren het (wereld)nieuws moeiteloos of schijnbaar moeiteloos in de preek. Preek, overweging, meditatie, homilie, hoe je het ook noemen wilt. De beste preek is natuurlijk de preek waarmee je begint als je de kerk uitloopt; een omdenken dat je aan het denken zet. Dat zijn de beste.

Het is natuurlijk ook belangrijk dat de preek aansluit bij de mensen in de kerk, niet alleen bij de lezing van de dag. In de gevangenis, waar ik een paar jaar de dienst begeleidde, waren de preken meestal kort en krachtig, vol bloemrijke taal die in de meeste kerken geschuwd zal worden. Maar ja, in een kerkzaal vol crimineeltjes en met achterin de kerk bewakers met pistolen wordt de norm toch een beetje aangepast. Terwijl in de kerk waar elke week dezelfde gemeente zit en dezelfde priester voorgaat er toch een soort wisselwerking ontstaat en de preken soms zelfs wel een vervolgverhaal lijken te zijn. Ik merk dat vooral als ik als invalorganist in dezelfde gemeente op dezelfde bank zit en er een gastdominee komt die dan liederen uitzoekt en een orde van dienst volgt die in die gemeente ongebruikelijk is. Het maakt het vak van organist ook best spannend; iedere keer pas ik me weer aan.

Leo de Grote (gestorven in 461) schreef over deze lezing het volgende:

De heerlijkheid die zich in ons moet openbaren”

In die tijd nam Jezus Petrus, Jakobus en diens broer Johannes met zich mee en bracht hen op een hoge berg en toonde hun zijn stralende heerlijkheid. Want hoewel ze begrepen hadden dat de majesteit van God in Hem was, kenden ze nog niet de macht van het lichaam, waaronder de godheid verborgen bleef. En daarom had Hij letterlijk en uitdrukkelijk beloofd, dat sommigen van de aanwezige leerlingen de dood niet zouden smaken, voordat zij de Mensenzoon zouden zien komen in zijn Rijk (Mt 16,28), dat wil zeggen: in de koninklijke glorie, die … het bijzonder eigene van deze door Hem aangenomen mensheid was…

Met deze gedaanteverandering beoogde Hij zeker op de eerste plaats, dat de ergernis van het kruis uit de harten van de apostelen zou worden weggenomen en dat de vernedering van het vrijwillige lijden het geloof van hèn niet zou schokken, aan wie de adel van zijn verborgen waardigheid geopenbaard was. Maar in niet mindere mate zorgde Hij er ook voor, dat aan de hoop van de Kerk een fundament gegeven werd, zodat heel het lichaam van Christus zich bewust werd, welk een omvorming zijn deel zou worden, en alle ledematen er hun hoop op zouden stellen deelgenoten te worden van die heerlijkheid, welke zich in het Hoofd zo glorievol geopenbaard had.

Hierover had de Heer zelf gezegd, toen Hij sprak over zijn komst in heerlijkheid: Dan zullen de rechtvaardigen schitteren als de zon in het rijk van hun Vader (Mt 13,43), terwijl de zalige apostel Paulus van ditzelfde getuigt, als hij zegt: Want ik ben van mening, dat het lijden van deze tijd niet opweegt tegen de toekomstige heerlijkheid, die in ons geopenbaard zal worden (Rom 8,18). En verder: Gij zijt immers gestorven en uw leven is met Christus verborgen in God. Maar als Christus, uw leven, verschijnen zal, dan zult ook gij met Hem verschijnen in heerlijkheid (Kol 3,3).

Hij beoogt dus dat Jezus op de berg van gedaante veranderde om ons mensen voor te bereiden op Zijn wederkomst in heerlijkheid, maar niet alleen dat. Jezus laat ons door deze transfiguratie zien wie wij werkelijk zijn en hoe we bedoelt zijn te leven. We moeten goed naar Hem kijken en dat Zijn integreren in ons bestaan, in óns zijn. We mogen daar niet in het openbaar over praten totdat we begrijpen wat God ons wil zeggen.

Ik lees nu Prosperity van Charles Fillmore, het 34ste deel van de serie Mind Powers. De theoloog Fillmore integreert de Schrift in het dagelijks leven op ongekende wijze. Ik zou echt ieder willen aanraden eens iets van hem te lezen. Helaas zijn de meeste van zijn schrijfsels niet vertaald in het Nederlands, maar als je Engels, Duits, Spaans en/of Italiaans kunt lezen … https://www.bol.com/nl/nl/s/?searchtext=charles+fillmore of de officiële website van zijn Unity Church https://g.co/kgs/xf3abo

Mijn volgende project wordt het stichten van een Eenheidskerk hier in Nederland. Ik denk daar al een tijdje over na en binnenkort zal ik er meer over vertellen op deze site. Nu ga ik genieten van het mooie weer en fijn gezelschap ❤

Eigenlijk heb ik geen tijd om te schrijven. Afgelopen zaterdag gaf ik een quatre-mainsconcert en volgende week een solorecital; er moet dus muziek gestudeerd en bestudeerd worden! En daarnaast is het spitsuur in de moestuin: jam koken, augurken en kappertjes inmaken, bonen plukken en invriezen, courgettesoep koken. En tussendoor ook nog wieden, water geven en nieuwe plantjes planten. Zoals ik al zei: spitsuur! Maar heel snel even toch een klein blogje over de dingen die ik meemaak en waar ik over nadenk.

Over 34 dagen heb ik jonge egels in de tuin. Tenminste….als gelukt is waar de egeltjes twee nachten geleden druk mee bezig waren 😀 Ik lag rustig in de hangmat. Ik had de egel eten gegeven en inmiddels is ze zo tam dat ze uit mijn hand eet. Echt zó leuk! Ik lag een uurtje te lezen en wilde nét gaan slapen toen ik werd opgeschrikt door een vreemd geluid. Het was Egel, zoveel snapte ik wel op het geluid alleen afgaande maar wat was er aan de hand? Ik lag een tijdje te luisteren of het over zou gaan, maar begon ondertussen al behoorlijk wat ongerustheid op te bouwen. Ze zou toch niet ergens klem zitten? Of ergens onder terechtgekomen waar ze niet meer uit kon? De bezorgdheid kreeg de overhand en ik stapte uit de hangmat, deed het keukenlicht weer aan en ging kijken wat er aan de hand was. Er waren twee egeltjes en ze waren erg druk bezig! De grap is dat egeltjes het heel voorzichtig doen, maar daar heb ik weinig van gemerkt. Ze maakten een hoop kabaal en ze hielden het heel lang vol! Hopelijk komen er baby-egels, want die zijn zo übercute dat me die wel een nachtrust waard zijn.

Iemand schreef dat als ieder mens naar zijn geweten zou handelen (naar zijn ware, natuurlijke aard handelen, geloof ik dat ze het noemde) er geen ellende zou zijn want God heeft de mens met eer en geweten geschapen dus zou ieder mens van nature het goede willen. Ik geloof daar niet zo in. Goed, God heeft ons geschapen naar Zijn beeld en gelijkenis (Gen.1, 27: En God schiep den mens naar Zijn beeld; naar het beeld van God schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij ze. ) maar nergens staat dat we met een geweten zijn geschapen. Sterker nog, ik denk juist van niet! Als God ons met een geweten geschapen had, waren er nooit zoveel oorlogen, was er nooit zoveel ellende geweest. Zoals mijn goede vriend Gerard zegt: God heeft ons geschapen met alles wat we nodig hebben om een eervol en vruchtbaar leven te leiden en met de vrije wil om ermee te doen wat we zelf willen.

Ik vind het nogal logisch (maar theologen zijn het daar vast niet mee eens) want vrije wil en een geweten kunnen elkaar lelijk bijten en als God ons met geweten en zonder vrije wil had geschapen, was onze liefde (voor Hem) niets waard. Een liefde die afgedwongen wordt of ingebakken (in de schepping meegenomen) dat is geen ware liefde. Waarachtige, echte liefde is onverklaarbaar en wordt vrijelijk gegeven. Zelfs als de ontvanger van die liefde er niet op zit te wachten. Iedereen is weleens verliefd geweest op iemand die die verliefdheid niet deelde, iedereen heeft weleens zijn best gedaan met iemand bevriend te raken wiens vriendschap niet beantwoord wordt en toch is die afwijzing geen directe aanleiding om de liefde te laten. Moordenaars en andere slechteriken hebben ook mensen die van hen houden.

Het is ingewikkelde materie. Dan verheug ik me toch liever op de kleine egeltjes. En op de vrienden die van de week bij ons komen eten. En op het volgend recital dat ik ga geven (30 juli) En terwijl ik dit schrijf, beginnen mijn vingers al te jeuken: ik moet piano gaan studeren. Beethoven en Reger. Dus dat ga ik maar doen. Tot een volgende keer! Als toegift een klein stukje van het concert met Mark 16 juli jl. Een fragment van de Cinq piéces pittoresque van Max Reger:

Neem je in acht, mijn zoon, bij al wat je doet en gedraag je als een welopgevoed man. Wat jij niet wilt dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet. Deel je brood met de hongerige en je kleren met de naakte. Besteed al wat je overhebt zonder te aarzelen aan aalmoezen. Prijs onder alle omstandigheden God de Heer en vraag Hem dat je altijd de rechte weg mag bewandelen en dat al wat je onderneemt tot een goed einde geraakt. Tobit 4, 14, 15, 16-19

Ik ben depressief. Ik ben depressief sinds 10 oktober 2019, de dag dat ik ontslagen werd van mijn droombaan. Een depressie ontstaan door gebeurtenissen dus, geen klinische depressie. Sinds die dag vraag ik me af waarom ik precies ben ontslagen en ook of ik het had kunnen voorkomen. Antwoorden zijn er niet. En het meest frustrerende is dat ik met grote zekerheid durf te zeggen dat als de wereld gewoon doorgedraaid was, ik allang weer een andere baan had gevonden en mijn leven, weliswaar anders dan ik in de zomer van 2019 dacht, maar desalniettemin weer op poten had gestaan. Maar door de wereldbrand die woedt sinds maart 2020 heb ik alle hoop verloren. Niet alleen de hoop op een nieuwe baan, maar ook wil de depressie maar niet wijken.

Mensen denken dat iemand met een depressie altijd een slecht humeur heeft, niks doet en nergens toe in staat is. Er zijn inderdaad dagen dat ik zelfs mijn eigen humeur niet kan verdragen, maar evenzovele dagen ben ik best opgewekt. En 9 van de 10 dagen doe ik gewoon dingen. Vaak met frisse tegenzin, maar als ik niks doe voel ik me niet beter, dus kan ik net zo goed iets doen. Veel mensen die mij niet vaak zien of niet goed kennen, weten dan ook van niets. Ze zien mij dingen doen, zoals tuinieren in de moestuin en de oogst uit de moestuin verwerken, met de grijpstuiver over straat gaan, plantjes verzorgen, de hond uitlaten, op mijn Moeder passen, horen me piano en soms zelf orgel studeren, op pad gaan voor mijn vrijwilligerswerk. En ja, ik doe dat allemaal en meestal ook nog met een glimlach op mijn gezicht. Maar mijn zijn is gehuld in diep duister zwart en ik zie geen licht aan het eind van de tunnel. Ik voel me alsof ik al dood ben en toch nog doorloop, zoals een kip nog wat struikelende pasjes neemt als je zijn kop eraf slaat…

’s Morgens lig ik dan in de hangmat naar de vogeltjes te kijken. Want dat is leuker dan televisie en nu het alweer nachtenlang droog is, blijft de tarp opgerold en slaap ik onder de blote hemel. Vogels zijn honkvast. Ik zie steeds dezelfde duiven, kauwen en mussen overvliegen. Soms zie of hoor ik de nachtegaal die in de boom van de buren woont en ik zie ook zwaluwen en meeuwen overvliegen, maar die komen niet bij ons eten halen dus die beschouw ik als voorbijgangers, waar de duiven, mussen en kauwen vaste bewoners zijn van onze tuin en ons dakterras. Er is een kauw die heel voorzichtig aan komt vliegen, eerst landt op de til alvorens in de til te kijken of er voer ligt en dan alleen met z’n kop naar binnen gaat om wat zaadjes te pikken en dan zo snel mogelijk weer wegvliegt. Een andere kauw komt in volle vaart aanvliegen, vouwt vlak voor de ingang van de til zijn vleugels op en zit meteen binnen te eten. Soms gaat dat niet helemaal goed en is de ene kauw binnen terwijl de ander aan komt vliegen en dan ontstaat er herrie. Meestal vliegen ze dan allebei weg en komen ze later een voor een weer terug. Soms komt er een derde kauw zich ertegenaan bemoeien en wordt de ruzie meteen beslecht.

Er is een duif die het dakterras maar eng vindt. Hij landt ’s morgens heel vroeg, meestal als eerste, op de schaal met duivenvoer en begint zoveel mogelijk zaadjes uit de schaal naar beneden te zwiepen met een krachtige beweging van zijn snavel. Dan gaat hij op zijn dooie gemak op het afdakje alles op zitten eten. Blijkbaar is het afdakje minder eng dan het dakterras.

Mussen zijn veel brutaler. Die vliegen gewoon rakelings over mijn hoofd en gaan op de waslijn zitten, vlak boven me. Ik hoor ze eerder dan dat ik ze zie, hun vleugelslag heeft een zeer specifiek geluid. Ze zijn superschattig. Vooral als de kinderen uit het eerste nest komen helpen de kindertjes uit het tweede nest te voeren.

Zwaluwen vliegen hoog boven mijn hoofd en dan weet ik dat het nog even mooi weer blijft. De zwaluwen volgen immers de muggen en waar de muggen vliegen wordt bepaald door de luchtdruk. En de luchtdruk heeft weer alles te maken met hoe de wind waait en de zon schijnt en de regen valt. Het is toch mooi, die natuur. Die heeft God mooi geschapen. In omnibus omnia.

Gister zag ik een meeuw en een duif hoog in de lucht ruzie maken. Na enig gekrakeel vloog de duif de ene en de meeuw de andere kant op. Ik hoorde de meeuw nog lang schreeuwen. De duif landde in de boom van de buren en kwam even later terug om zaadjes te pikken.

En als mensen dan per ongeluk horen dat het niet zo goed met me gaat, komen ze meteen met ongetwijfeld goedbedoelde maar bijzonder irritante adviezen. Waar ik niks aan heb of in ieder geval niks mee kan. En soms rolt een balletje dan een andere kant op. Zo heb ik deze zomer twee concertjes staan en organiseert Nish een scratchdag waar ik als dirigent sta ingeschreven. En natuurlijk is dat leuk. En natuurlijk studeer ik daarvoor en zet ik me 100% in. Want zo ben ik. Andere mensen hoeven er geen last van te hebben dat ik ongelukkig ben.

Maar als ik thuis ben of stil bezig ben in de moestuin, dan stromen de tranen stil over mijn gezicht. Dan voelt mijn lichaam leeg en tegelijkertijd vol met pijn en verdriet en ongeluk. Het is niet makkelijk zo door het leven te gaan. En het ergste is dat ik me ook nog schuldig voel tegenover allereerst Henk natuurlijk, die zo verschrikkelijk zijn best doet het leven aangenaam en zinvol te doen zijn. Maar zeker ook tegenover andere mensen die mij aardig vinden of zelfs van me houden en die heus wel willen helpen, maar die niks kunnen doen. Want er ís namelijk niks aan te doen. Het enige wat ik kan doen is accepteren dat mijn leven er nu zo uit ziet, zo leeg is en zo leeg zal blijven. En hoe ik ook mijn best doe, het valt niet mee. Acceptatie dat mijn leven is afgelopen lang voordat ik zelf behoefte had aan met pensioen gaan. Ik denk dat veel mensen moeite hebben met het accepteren dat hun werkzaam leven achter ze ligt. Hoewel er vast ook mensen zijn die er naar verlangen en er blij mee zijn. Ik had nog nooit nagedacht over niet meer werken. Ik was helemaal niet van plan ooit op te houden met werken, wilde zoals Vierne sterven achter het klavier…https://interlude.hk/louis-vierne-dying-job/ maar nu heb ik niet eens een (vaste) orgelbank…

Doe dan eens iets voor jezelf. Iets wat je fijn vindt, waar je blij van wordt…tsja, als ik wist wat dat was, dan deed ik het vast wel! Ik rommel maar een beetje door op deze manier. Heel lang kan het toch niet meer duren? Een keer zal er toch wel iets gebeuren wat me weer doet opstaan? Ik hoop het maar.

Mijn goede dagen behoren tot het verleden. Mijn verwachtingen zijn niet uitgekomen. Mijn hartenwensen zijn in rook opgegaan. Job 17, 11

Het boek Job heb ik meerdere keren van A tot Z gelezen. Het is één van de meest fascinerende en educatieve boeken uit de Bijbel, als je het mij vraagt. Er zijn heel veel boeken en dissertaties over Job geschreven. Dus als je het interessant vindt meer over Job te lezen, dan is het niet heel moeilijk om er iets over te vinden. Als je helemaal niks weet van of over Job dan is deze wellicht een goede optie: https://youtu.be/u7rA0G9Z6y0 (12 minuten) Het ging mij nu even om bovenstaand citaat: dat is hoe ik me nu alweer een goede twee jaar voel…ongebruikt, ongewenst, overbodig, afgedaan.

Afgelopen dinsdag drong het diep in mijn wezen, in mijn zijn, door dat ik zeer ondankbaar ben. Ik loop maar te klagen dat ik niks te doen heb en mijn ei niet kwijt kan en eenzaam ben, maar ondertussen…ik zal een paar voorbeelden geven uit mijn dagelijks leven om te laten zien dat ik echt veel dankbaarder mag/moet zijn en minder mag klagen.

Vorige week mocht ik weer eens een uitvaart opluisteren met orgelmuziek. De mevrouw in de kist was 99 jaar oud geworden en had tot de laatste dag thuis gewoond. Ze had vijf zoons en een berg klein-, en achterkleinkinderen. De kerk zat vol. Vanaf de koorzolder zag en voelde ik de hechtheid van de familie. En ondanks dat uit de elogie bleek dat ook in deze familie wrijving bestond, voelde ik toch heel sterk de connectie die familie tot familie maakt. Zes grote mannen (vijf zoons plus één) staken de kaarsen aan rondom de kist. Moeder was 99, dus de jongens waren ook 60, 70 jaar oud. Altijd een bijzonder moment. Twee achterkleinkinderen, van die opgeschoten jongens van tien, elf jaar oud ,elk met zeven rozen in de hand, zeiden het gedicht op over de 14 engeltjes en legde bij elke zin twee rozen aan de desbetreffende kant van de kist. Het was een zeer ontroerend gebaar. https://youtu.be/zoZAV9FX6Mc (er staat 16, maar het zijn er echt 14 hoor! Tel maar na)

’s Avonds als ik slapen ga
Volgen mij veertien engeltjes na
Twee aan mijn hoofdeind
Twee aan mijn voeteneind
Twee aan mijn linkerzij
Twee aan mijn rechterzij
Twee die mij dekken
Twee die mij strekken
Twee die mij wijzen
Naar ‘s hemels paradijzen

De cantor zong Ave Maria van Schubert. Hij kan mooi zingen, maar dit keer overtrof hij zichzelf! Ik hoorde mensen in de kerk hardop huilen….toen ik vanuit mijn ooghoek naar beneden keek, zag ik dat één van de familieleden ons aan het filmen was. Achteraf stond ik daar nog even bij stil. Het gebeurd vaak dat ik gefilmd word als ik orgel zit te spelen, vooral bij uitvaarten, bruiloften en doopdiensten. Soms ook op een doordeweekse Zondag. De opnames zie of hoor ik eigenlijk nooit terug. Vreemde gedachte dat een familie keer op keer de video draait van hun huwelijksdag en ik dan elke keer langskom. Ik hoor ze zeggen: och ja, weet je nog die organist? Mijn muziek raakt veel meer mensen dan ik ooit weten kan.

Afgelopen dinsdag speelde muziekvereniging DEK onder mijn leiding een openbare repetitie op boerderij en camping de Hemmer. Ik geloof dat het hele korps aanwezig was! Ons was dan ook echte Tesselse patat beloofd na afloop 😉 Het weer wekte mee, er waren een boel gasten op de camping en ook een flink aantal Texelaars had de Hemmerkooi weten te vinden. Zelfs mijn oude Moeder was er. Alleen al voor het feit dat vriend van de familie Elrike haar meegenomen had, mag ik wel eens wat meer dankbaarheid tonen!

Na afloop van deze openbare repetitie gebeurde er drie, of eigenlijk vier heel bijzondere dingen. Ten eerste zei mijn Moeder tegen me dat ze trots op me was! (Het feit dat ze de volgende dag op mijn vraag of ze het mooi had gevonden volmondig Nee, natuurlijk niet antwoordde, doet hier niets aan af!) Ten tweede kreeg ik van de vereniging een prachtige pot petunia’s. Ik had dat echt niet verwacht (en evenmin verdiend, want ik doe gewoon mijn werk en word daarvoor ook gewoon betaald) en daarvoor was en ben ik dan ook heel dankbaar. Ik heb ze boven mijn hangmat gehangen en ze ruiken ook nog zo lekker.

Ten derde kregen Nish en ik een rondleiding door de persoonlijke moestuinen van de boer (die ook op de vereniging speelt) en mocht ik de varkens en Nish de paarden aaien. In de schuur wonen niet alleen kippen en paarden, ook zwaluwen en mussen. En buiten lopen naast paarden en varkens, ook geiten en ganzen en eenden en andere hoenders. Op een gegeven moment heb ik mezelf gedwongen op de fiets te stappen; liever was ik bij de beestenboel gebleven en had ik mijn hangmat daar tussen de bomen gehangen!

Tot slot nog iets waar ik dankbaarheid voor mag tonen. Na afloop van de openbare repetitie kwam een man uit het publiek naar me toe om me meermalen te complimenteren. Hij was vol lof over mijn directie en de enthousiaste manier waarop ik het korps door de muziek loods. Hij raakte niet uitgesproken over hoe de blazers allemaal tegelijk begonnen en ook eindigde; dat ontbreekt bij de meeste korpsen, zei hij. Zelf was hij ook opgeleid in de muziek (orgel gestudeerd bij de opleiding kerkmuziek toen dat nog geen onderdeel was van het conservatorium) dus hij had enig idee waarover hij sprak en bovendien opgegroeid in Maastricht, heeft hij ongetwijfeld heel veel blaasorkesten gehoord. Zelf denk ik altijd dat ik maar wat doe en ik word altijd een beetje verlegen van complimenten, maar ik probeer ze te accepteren voor wat ze zijn en in dankbaarheid te aanvaarden.

Vanmiddag ga ik repeteren met mijn vriend en collega Mark voor het quatre-mainsconcert dat wij gaan geven op 16 juli. Daar heb ik echt zin in! En ook daarvoor mag ik wel wat meer dankbaarheid tonen. Hij komt vaak op het eiland tegenwoordig omdat hij hier een vriendinnetje heeft. Ik hoop dat het een langdurige relatie blijkt, want voor mij is het heerlijk dat ik hem vaker zie en dat we vaker samen kunnen spelen. Maar iemand geluk toewensen omdat het jou goed uitkomt, is niet een heel slechte gedachte. Toch?!?! En twee weken na het quatre-mainsconcert mag ik in dezelfde zaal een solorecital geven. En door al dat studeren op pianoliteratuur, komt mijn oude liefde voor het instrument weer volop naar voren en vergeet ik alle fanfaremuziek, orgelmuziek en popliedjes die ik met mijn zanggroep doe.

Het is natuurlijk heel dubbel, want ondanks al deze voorbeelden heb ik nog steeds een enorme behoefte mijn eigen ei kwijt te kunnen. En dan regelmatiger dan twee concerten in de zomermaanden. Het is het lot, denk ik, van iedere mens. Altijd zijn er twee kanten van de medaille en het is maar net naar welke kant je kijkt. En hoe makkelijk je naar de andere kant kunt kijken, hoe diep je dat in jezelf voelen kunt. Ik zocht in de Bijbel naar toepasselijke teksten over dankbaarheid en vond de volgende wel toepasselijk. Waarschijnlijk is dankbaarheid ook een emotie die getraind kan worden. Daar ga ik me de komende tijd dan maar eens mee bezig houden.

Maak u nergens zorgen over, maar bid voor alles en vraag God wat u nodig hebt, dankbaar voor alles wat Hij doet. Fil. 4, 6

U zult slaven worden van uw vijanden omdat u God niet hebt gediend uit dankbaarheid voor alles wat Hij u in overvloed heeft gegeven. De HERE zal uw vijanden op u afsturen en u zult hongerig, dorstig, naakt en behoeftig zijn. Een ijzeren juk zal op uw nek worden gelegd totdat u bent vernietigd! Deut. 28, 47-48

Blijf altijd bidden. Verslap daarin niet en toon de Here uw dankbaarheid. Kol. 4, 2

Graag zal ik U offers brengen, ik doe dat uit dankbaarheid aan U. HERE, ik zal uw naam loven en prijzen, want U bent zo goed voor mij. psalm 54, 8

Mijn opa had een geborduurde spreuk boven zijn bureau hangen. Waarschijnlijk had oma die voor hem gemaakt. Er stond:

geen groter woord en meer van kracht, dan Micha zes en dan vers 8!

Hij heeft u bekend gemaakt, o mens! wat goed is; en wat eist de Heer van u, dan recht te doen, en weldadigheid lief te hebben, en ootmoediglijk te wandelen met uw God? Micha 6, 8

Elke ochtend ga ik even met de grijpstuiver langs het huis en over de wanstaltige fietsenstalling die de gemeente naast ons huis heeft laten plaatsen. Top drie van dingen die ik opraap:
1. peuken
2. kauwgom
3. medicijnstrips
Ik weet niet, hoor maar er staat een vuilnisbak twee meter verderop!

Gister waren we met de hond naar de dierenarts. Hij kwam voor de jaarlijkse controle en inenting tegen de ziekte van Weil. Dat is de enige die hij krijgt en dat is omdat hij vaak in de sloot springt. De dierenarts had een coassistent en hij vond het daarom nodig een beetje opschepperig te doen over de band die hij met onze hond heeft. Het staat natuurlijk stoer als je vriendjes bent met een uit de kluiten gewassen pitbull. Reinier is inmiddels een bejaarde hond en heeft helemaal geen behoefte aan herrie of ruzie. Hij ligt het liefst in de zon op een zacht kussen te slapen. Vorig jaar bij zijn jaarlijkse APK, zei de DA plompverloren dat hij dacht dat het wel de laatste keer zou zijn dat hij Reinier zou zien. Maar nee hoor! Reinier leeft nog steeds. Gister zei hij: nou, misschien tot volgend jaar …

Henk wilde niet een grote fles medicijnen kopen, want hij dacht dat Reinier die niet meer op zou maken. Ik denk dan aan twee verhalen:

1. mijn moeder kocht voor mijn vader voor zijn 72ste verjaardag nieuwe motorlaarzen. Die bracht hij de volgende dag terug naar de winkel want, zo zei hij, ik verslijt ze toch niet meer. Hij stierf vijf maanden later, heel plotseling. Had hij toch nog vijf maanden met nieuwe motorlaarzen kunnen rondrijden!
2. Een vriendin van mij haar oma had altijd een hond. Toen haar hond stierf en zij al in de 70 was, heeft ze met veel verdriet in haar hart besloten geen hond meer te nemen. Want, zo zei ze, ik vind het zielig als ik dood ga en de hond aan een nieuwe baas moet wennen. Ze is 111 jaar en 111 dagen oud geworden. Ze had nog wel vier honden kunnen hebben!

Je weet het niet! Je weet het niet. Ik probeer te leven volgens de regel wat gij niet wil dat u geschied, doe dat ook een ander niet. En ook probeer ik zoveel mogelijk in het NU te leven en niet na te denken over de toekomst of te piekeren over het verleden. IK PROBEER DAT! Helaas lukt dat niet altijd. Waar ik heel stellig in geloof en wat ik ook echt probeer over te brengen aan anderen, zeker in deze onzekere tijd waar rechten niet meer vanzelfsprekend zijn en vrijheid bevochten moet worden.

OFFER NOOIT HET HEDEN VOOR EEN TOEKOMST DIE MISSCHIEN NOOIT KOMT.

Oftewel: laat niet een onzekere toekomst bepalen wat je vandaag doet. Ik heb geen idee wat de toekomst mij nog gaat brengen, maar ik kan wel zeggen dat ik bijzonder weinig fiducie heb dat ik ooit nog aan het werk kom of dat er ooit nog professioneel interessante projecten (bij voorkeur ook nog eens goed betaald) op mijn pad komen. Ondanks mijn depressie en donkere gedachten, laat ik dat feit me niet in de weg zitten. Ik zoek dingetjes die ik nuttig vind om te doen en die doe ik. Ik laat me niet weerhouden elke dag een flink stuk uit het brevier te bidden. Ik maak muziek wanneer ik er zin in heb of wanneer het me gevraagd word en ik bereid lessen voor om leerlingen enthousiast te houden en aan het studeren te krijgen.

Ik merk wel dat ik me steeds meer in mezelf terugtrek. Ik ga steeds minder tegen mensen praten. Ik mopper nog wel als het een zooitje is in de wanstaltige fietsenstalling naast ons huis, maar ik ga er niks meer van zeggen en ik laat het ook mijn humeur niet meer verpesten. En dan zeg ik tegen mezelf: alles went! En ik hoop dat het steeds verder in mezelf terugtrekken ook een einde zal betekenen aan onverwachte en onaangename driftbuien en daarmee de automutilatie.

Dromen staat immers vrij 😀