Luister naar wat Ik heb gedaan, of u ver weg of dichtbij woont, erken mijn macht! De zondaars onder mijn volk beven van angst. ‘Wie van ons,’ schreeuwen zij, ‘kan leven in de nabijheid van dit allesverterende, eeuwige vuur?’ Ik zal u vertellen wie hier kan leven: allen die eerlijk en rechtvaardig zijn, die geen winst willen maken door bedrog, die zich niet laten omkopen, die weigeren te luisteren naar hen die moorden beramen en die het kwaad niet kunnen aanzien. Dergelijke mensen zullen worden verhoogd. De rotsen van de bergen zullen hun veilige schuilplaats zijn, zij zullen voedsel krijgen en water naar behoefte. Uw ogen zullen de koning zien in al zijn glorie en zijn uitgestrekte land aanschouwen. U zult terugdenken aan die tijd van onderdrukking, toen de Assyrische aanvoerders buiten uw muren de torens telden en schatten hoeveel de gevallen stad hun zou opleveren. Maar zij zullen binnenkort allemaal weg zijn. Deze harde, gewelddadige mensen met hun onverstaanbare taal zullen verdwijnen. In plaats daarvan zult u een vreedzaam Jeruzalem zien, een plaats waar God wordt aanbeden, een rustige en veilige stad, als een tent die stevig vaststaat. Daar zal de Here ons zijn macht tonen en daar stromen brede rivieren waarop geen vijandelijke schepen te zien zijn. Want de Here is onze rechter, onze wetgever en koning. Hij zal ons redden. Jesaja 33, 13-22

Ik zocht naar plaatjes van Jesaja, gewoon omdat ik het leuk vind mijn blog te versieren met toepasselijke plaatjes. Ineens viel het me op dat vrijwel alle afbeeldingen van Jesaja een oude man met een baard laten zien. Een snelle zoektocht bevestigde mijn gedachte dat een dergelijk archetype voor een vrouwelijke profeet niet bestaat. Blijkbaar gaat er iets vertrouwenwekkends uit van een oude man met een baard. God wordt meestal ook als zodanig geportretteerd; een oude man met een baard op een wolk. Enfin, dat was iets wat me zo te binnen schoot, niet waarover ik wilde schrijven vandaag 😀

Zelf heb ik heel veel moeite met vertrouwen. Aan de ene kant ben ik van nature een beetje naïef en té goed van vertrouwen. Ik laat zelden iets van mezelf zien, maar alles wat je kunt zien is echt. Ik ben niet in staat net te doen alsof en daarom doe ik meestal maar gewoon niet. Ik zal het even uitleggen: ik voel me niet in staat om aardig te doen tegen iemand die ik niet aardig vind (of waar ik om andere reden een aversie tegen heb) dus deze mensen negeer ik zo goed en zo kwaad als het gaat. Mensen die ik wel aardig vind, of tegen wie ik in ieder geval niks heb, groet ik altijd vriendelijk en als ik niet een al te slechte dag heb, ben ik zelfs nog wel in staat een praatje te maken over de moestuin of muziek of het weer. Veel verder gaat mijn repertoire koetjes en kalfjes niet. En vaak heb ik tijdens het gesprek al spijt dat ik tijd gestoken heb in het gesprek, omdat degene met wie ik spreek zo iemand is die alleen stil is tot ie zelf weer wat kan zeggen of omdat het onderwerp me totaal niet interesseert.

Aan de andere kant vertrouw ik helemaal niemand. Ik ben té vaak beschadigd door mensen die beweerde mijn vriend te zijn en vervolgens een mes in de rug staken. Het is een lastige evenwichtsbalk waar ik me op beweeg …

Al dat wantrouwen komt voort uit zelfhaat. Ik probeer elke dag opnieuw een beter mens te zijn/worden. Ik probeer me niet te ergeren, niet te oordelen, rustig en kalm te blijven maar het lukt me niet. En dat uit zich dan weer in zelfhaat en automutilatie. Waardoor mijn haat alleen maar groeit. Het is een lastige evenwichtsbalk waarop ik probeer te staan …

Ik denk dat ik in mijn hart kan leven in de omgeving van het allesverterende vuur. Ik denk dat ik een rechtvaardig en oprecht mens ben. Ik denk dat ik eerlijk ben en niet uit op winst door bedrog. Ik weet zeker dat ik niet luister naar moordenaars. En ik heb ook erg veel moeite met wegkijken van kwaad. Meer dan eens heb ik mezelf in de problemen gewerkt omdat ik op kwam voor iemand die, in mijn ogen, onrechtvaardig behandeld werd. Het is ook een feit dat ik (tot nog toe) nergens gebrek aan heb, ondanks dat ik al jaren zonder inkomen zit. Ik heb groente en fruit uit de moestuin; daar werken we dan nog voor, maar ik krijg ook van alles mijn kant opgeschoven door aardige, vriendelijke en betrouwbare mensen en meestal precies op het moment dat ik het nodig heb. Daar hoor je me dan ook niet over. God zorgt echt voor mij, zoals je op diverse plaatsen in de Bijbel kunt lezen. bv in Psalm 62: God zorgt voor mijn redding en redt ook mijn eer. Hij is mijn sterke rots. Alleen bij God kan ik altijd schuilen. Hij beschermt mij. Lucas 12: Wees dus in de eerste plaats bezig met het Koninkrijk van God, dan zorgt Hij wel dat je die andere dingen ook krijgt. Mattheus 6: Als God zo goed zorgt voor de bloemen, die vandaag in het veld staan en morgen weg zijn, zal Hij dan niet nog veel beter voor u zorgen? Wat hebt u toch weinig vertrouwen in Hem! I Petrus: Geef al uw zorgen en problemen over aan God, want Hij houdt van u en zorgt voor u. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Vrijwel in elk boek van de Bijbel wordt het genoemd: vertrouw op God en Hij zal voor u zorgen.

Het is jammer dat ik ondanks al Zijn goede zorgen nog steeds zo dwars en eenzaam en depressief ben … of dat Hij me zo gemaakt heeft en niet anders. Ik zou zo graag gewoon willen zijn, net als andere mensen. Gewoon door het leven gaan zonder de ellende te zien, zonder me druk te maken over van alles en nog wat en iedereen, vol vertrouwen dat anderen het beste met mij en de wereld voor hebben en vooral, vooral, zoveel vertrouwen te hebben dat ik me niet voortdurend hoef af te vragen of … wat … hoe … maar dat mijn vertrouwen in de wereld een gegeven zou zijn, zoals ik vermoed dat het bij andere mensen werkt. Zou ik dan minder eenzaam zijn? Zou ik dan minder vervuld zijn van zelfhaat? Zou ik dan meer open durven zijn en niet altijd al mijn gevoel overal onder verstoppen? Ik weet het niet. Ik vraag het me serieus af. Ik haal weer eens extra diep en extra bewust adem en zoek de stilte die ik zo verschrikkelijk hard nodig heb en waar in deze wereld zo belachelijk weinig van te vinden is.

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Ogen die door de zon heen kijken
Zoekend naar de plek waar ik woon
Ben jij beeldspraak voor iemand
Die aardig is, of onmetelijk ver,
Die niet staat en niet valt
En niet voelt als ik,
Niet koud en hooghartig

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Hier is de plek waar ik woon
Een stoel op het water,
Een raam waarlangs het opklarend weer
Of het vallende duister voorbij vaart
Heb je geroepen hier ben ik

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Ik zou een woord willen spreken
Dat waar en van mij is
Dat draagt wie ik ben,
Dat het houdt,
Ik zou een woord willen spreken
Dat rechtop staat als mens die mij aankijkt en zegt
Ik ben jouw zuiverste zelf,
Vrees niet, versta mij, ik ben, ik ben

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Ben jij de enige voor wiens ogen
Niet is verborgen van mijn naaktheid
Kan jij het hebben,
Als niemand anders,
Dat ik geen licht geef, niet warm ben,
Dat ik niet mooi ben, niet veel
Dat geen bron ontspringt
In mijn diepte
Dat ik alleen dit gezicht heb,
Geen ander.
Ben ik door jou, zonder schaamte,
Gezien, genomen,
Oor niemand minder?
Zou dat niet veel teveel waar zijn?
Zou dat niet veel teveel waar zijn?

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Huub Oosterhuis

Als introvert mens met HSP is het leven niet altijd even gemakkelijk. Ik schreef er al eerder over. De wereld past zich nooit aan mij. Ik moet me altijd aanpassen aan de wereld. Sterker nog, over het algemeen wordt ik geacht aangepast te zijn. Ik ben geneigd alle sores binnen te houden en natuurlijk gaat dat een keer mis en barst ik als een vulkaan open. Niemand begrijpt dan waar die agressie en woede vandaan komt, omdat ik al dagen, weken of zelfs maanden met die narigheid in mijn lijf rondloop, alle stress inslik en met niemand bespreek waar ik zo van overstuur van ben. Logisch dus dat er mensen zijn die denken dat ik een verschrikkelijk en akelig mens ben, een heks, omdat ze me alleen gezien/gehoord hebben in overstuurde staat. Normaal gesproken ben ik best gezellig en grappig en prettig om bij in de buurt te zijn. Al was het alleen maar omdat ik echt heel goed kan koken en bakken en muziek maken ook. Maar ja, daar komen ze dus nooit achter, omdat ik me zo slecht kan uiten.

Een week of wat geleden was ik weer eens totaal doorgedraaid. Hoe en wat doet voor dit verhaal niet ter zake. Op zich viel het nog mee, want ik had mezelf niet beschadigd, maar het feit dat het uitblijven van automutilatie valt onder het kopje “valt best mee” is natuurlijk tekenend voor mijn huidige staat van zijn. Ik doe echt mijn best om overeind te blijven, maar soms lukt het niet. Na deze paniekaanval nam ik mij voor om “gewoon” meer te uiten hoe ik me voel. Misschien dat ik, als ik tegen mijn introverte natuur in mezelf meer uit, minder snel een paniekaanval krijg. Dat dacht ik. En ik nam me voor om dit ook echt te gaan proberen.

Die gelegenheid deed zich direct diezelfde avond al voor toen een lid van de fanfare in de pauze heel oprecht aan me vroeg hoe het met me gaat. Ik viel echt even stil, want mijn instinct, mijn eerste gedachte was eroverheen praten en net doen alsof er niks aan de hand was. Maar ik herinnerde mij mijn voornemen (die ik tenslotte pas die ochtend had geformuleerd) en probeerde te vertellen dat het niet zo goed met mij gaat. Ik bedoel, het gaat niet slecht en er zijn zelfs (heel) goede dagen, maar over het algemeen kan ik toch niet zeggen dat het goed gaat want er zijn nog steeds meer moeizame dagen dan fijne en meer stress dan goed is voor een mens. Hij was echt heel aardig en we hadden een kort gesprekje over waarom sommige dingen zo moeilijk zijn en toen was de pauze voorbij. Ik had zeker twee dagen nodig om van dit gesprek bij te komen. Het voelde helemaal niet goed en ondanks dat mijn gesprekspartner heel vriendelijk en begrijpend reageerde, voelde ik me toch verschrikkelijk opgelaten dat ik zoiets intiems zomaar met zomaar iemand had gedeeld.

Maar ik besloot dat ik na één keer proberen niet mocht opgeven dus daags erna knoopte ik een gesprekje aan met de parochie-assistente. Na het rozenkrans bidden, had ze voor mijn gebedsgroepje een kopje koffie klaar staan en na het koffie drinken hielp ik even met opruimen en raakte we aan de praat. Natuurlijk in de keuken want op de een of andere manier is dat in elk huis, elk gebouw dat ik betreed van meet af aan mijn favoriete ruimte en de plek waar ik me het makkelijkst en het veiligst voel. Het was echt een mooi gesprek en ik voel de gedeelde liefde nu nog als ik eraan terug denk, maar ook van dit gesprek was ik van slag. Gewoon door het feit dat ik zulke persoonlijke dingen heb gedeeld.

Het voelt moeizaam mijn gevoel te delen. Ik voel me té kwetsbaar en té open, té zichtbaar. Ik weet niet of ik nog met mijn experiment door ga…..ik ga er nog even over nadenken. Open is voor mij te heftig en dicht is niet goed voor mijn mentale en geestelijke gezondheid, dus ik denk er nu over een halfopen beleid te gaan volgen. Ik heb nog geen idee hoe ik dat in moet vullen, maar wat er vanochtend gebeurde geeft wel een aardig beeld, denk ik.

Vanochtend lag ik prinsheerlijk in mijn hangmat toen ik opeens door een keihard radiogeluid werd opgeschrikt. De schilders die het huis van onze overbuurvrouw aan het schilderen zijn, hadden waarschijnlijk niet onthouden dat ik de vorige keer dat ze er waren ook al een aantal had gevraagd of ze in vredesnaam de radio uit of op zijn minst zacht wilde zetten. Of het kan ze geen moer schelen, dat kan natuurlijk ook. In elk geval ging ik opnieuw naar ze toe om te vragen of het zachter mocht. Ze stonden me vrolijk uit te lachen en begonnen mijn piano spelen te beledigen. (alsof zelf muziek maken ook maar op enigerlei wijze te vergelijken is met radiogeluid, afgezien nog van het feit dat ik hier woon en zij alleen maar aan het werk zijn in dienst van de overbuurvrouw) Open ging niet, want mijn boosheid sloeg direct om in een paniekaanval, die op zijn beurt weer zorgde voor hyperventilatie (en dat is heel moeilijk rustig praten, kan ik je vertellen) Dicht ging ook niet want ik voelde het hete magma al achter in mijn keel, een uitbarsting zat er aan te komen! Henk zei: bel de buurvrouw. En dat heb ik toen gedaan. Ik legde uit wat er aan de hand was en ze zei: “zijn ze nou helemaal belazerd! Komt in orde, hoor meisje! Binnen een half uur is het geregeld.” En dat was ook zo. Halfopen.

Halfopen. Weten bij wie ik mijn kwetsbaarheid neer kan leggen zodat er een oplossing komt en geen uitbarsting. Zoiets. Ik ga dit nieuwe beleid uitbreiden en uitproberen. Ik ben benieuwd hoe het verder zal gaan. Of ik in staat ben zelf met zo een oplossing te komen. Dat ik durf te reageren op een halfopen manier, door iemand de hete kolen voor me uit het vuur te laten halen bijvoorbeeld. Dat ik in staat ben een halfopen manier die me wordt voorgesteld door iemand anders, te accepteren en die weg te volgen. In ieder geval zit er (weer) een beetje beweging in mijn groei….

Moeten is dwang en huilen is kindergezang.

Mijn Moeder bezigde deze uitspraak nogal eens. De laatste paar dagen probeer ik me te herinneren in welke omstandigheden deze uitspraak tevoorschijn kwam, maar ik weet het niet meer zo goed. Ik zocht de betekenis van deze uitspraak, waarvan ik niet eens zeker wist of het een gezegde was of iets wat mijn Moeder zelf bedacht. Het blijkt inderdaad een bestaande uitdrukking. Het wil zoveel zeggen als: ik wil het wel doen, maar niet als het verplicht is. Dat klinkt inderdaad als iets wat bij ons thuis een nuttig commentaar zou kunnen zijn. Ons werd geleerd zelf na te denken en niet klakkeloos wie dan ook maar te volgen of te geloven. Een anti-autoritaire opvoeding…Niet doen wat een ander zegt omdat een ander het zegt, hoeveel autoriteit diegene ook heeft; doe pas iets als je er zelf van overtuigd bent dat het de juiste actie is. Het staat misschien loodrecht op het gehoorzaamheidsprincipe van de kerk, maar op de een of andere manier zijn die twee doctrines voor mij niet onverenigbaar. Ik wil gehoorzaam zijn aan Zijn Woord en daar kies ik zelf voor.

Toen ik in 2004 werd gedoopt, was dat een heel bewuste keuze. Ik had toen al vraagtekens en bedenkingen bij sommige aspecten van de (RK)kerk, maar ik heb nimmer getwijfeld aan het bestaan van God. Evenmin aan Zijn liefde voor mij. En voor ieder levend wezen. Ik wilde gewoon graag gedoopt worden; het doopsel van begeerte* was voor mij niet genoeg. En ik wilde kunnen zeggen dat ik Christen ben, zonder uit te hoeven leggen dat ik weliswaar niet gedoopt bij geen enkele kerk hoorde maar wel Jezus in mijn hart heb. Nu kan ik gewoon zeggen dat ik Rooms-Katholiek ben en klaar. Ik hoef verder niks uit te leggen en de meeste mensen voelen ook geen behoefte in discussie te gaan. Wat ik dan op zich wel weer jammer vind, want ik praat graag over God en vooral over hoe de verschillende geloven/religies eigenlijk allemaal hetzelfde zijn en gebaseerd op hetzelfde principe, op dezelfde wet: Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Wat is het allereerste gebod? Jesus antwoordde hem: Het eerste is: Hoor Israël; de Heer, onze God, is de énige Heer; gij zult den Heer uw God beminnen met heel uw hart, met heel uw ziel, met heel uw verstand en met heel uw kracht. Het tweede is dit: Gij zult uw naaste beminnen als uzelf. Groter dan deze geboden is er geen. Marc. 12, 28-31

Ik maak me de laatste tijd wel veel zorgen over de wereld. Het lijkt erop dat al Gods geboden met voeten worden getreden. Niet alleen door het gewone volk, maar juist ook door de mensen naar wie we op zouden moeten kijken als naar een voorbeeld; de overheid, de clerus, diegene die de top van de samenleving vormen. Ik wil het niet hebben over alle misstanden en ellende die ik zie gebeuren. Ik sluit me er zo goed mogelijk voor af. Het verontrust me, maakt me onrustig en overprikkelt en af en toe zelfs depressief. De waarheid is in de gewone pers ver te zoeken; er wordt vooral propaganda verspreid. Mocht je iets dichter bij de werkelijke stand van zaken komen, kun je beter deze pagina bezoeken: https://startpagina.mediacollectief.nl/

In de Bijbel staan een aantal verhalen over de slechtheid van de mensheid en hoe God tot een (radicale) oplossing komt. Bijvoorbeeld in het boek Genesis, hoofdstuk 6 waar de mensen talrijk waren geworden en God niet meer volgen. Zo erg tegen God is de mens op dat punt dat Hij spijt zegt te hebben dat Hij ons geschapen heeft. Toen de mensen talrijk begonnen te worden op de oppervlakte der aarde, en hun dochters werden geboren, zagen de zonen Gods, hoe schoon de dochters der mensen waren, en zij namen zich zoveel vrouwen, als zij maar wilden. Toen sprak Jahweh: Mijn geest zal niet voor altijd bij de mensen blijven, omdat ze bedorven zijn, en enkel vlees; hun tijd zal nog maar honderd twintig jaar duren. (…) Toen Jahweh dan zag, hoe groot op aarde het bederf onder de mensen was geworden, en zij enkel maar zonnen op slechte dingen, berouwde het Jahweh, dat Hij den mens op aarde gemaakt had, en kreeg Hij er spijt van. En Jahweh sprak: Ik zal den mens, dien Ik geschapen heb, van de aarde verdelgen; zowel den mens als de viervoetige dieren, de kruipende dieren en de vogels in de lucht; want het spijt Mij, dat Ik ze gemaakt heb. (…) Want Ik ga de zondvloed-wateren over de aarde brengen, om alle schepselen met een levende geest onder de hemel te verdelgen; al wat op aarde is zal sterven. Maar met u zal Ik mijn verbond sluiten: Gij moet de ark binnengaan: gij zelf en uw zonen, uw vrouw en de vrouwen uwer zonen met u. Ook moet ge van alle levende wezens een paar in de ark brengen, om ze met u in het leven te behouden; mannetje en wijfje moeten het zijn. En van alle verschillende soorten van vogels, van alle soorten van beesten, van alle soorten van dieren, die kruipen over de aarde; van alles zal er een paar tot u komen om in het leven te blijven. Ge moet u ook van alle eetbare spijzen voorzien, en die meenemen, om u en hun tot voedsel te dienen. Noë deed het; hij deed al wat God hem gebood. Gen. 6, 1-3, 5-8, 17-28

Natuurlijk: de zondvloed! Wie kent het verhaal niet? Meestal wordt dan verhaald van de ark die Noach bouwde en de dieren die gewillig twee aan twee binnen kwamen en hoe de duif na zoveel dagen regen op pad ging om te kijken of er alweer aarde was en terugkwam met een olijftak (en zo is de olijftak symbool van de vrede geworden) en hoe God een regenboog om de aarde spande als teken van verbond. Een verbond tussen God en de mensen, dat Hij nooit zal verbreken. De mens is niet zo standvastig. Steeds opnieuw blijkt dat we God in de steek laten.

Toen kwam de zondvloed over de aarde, veertig dagen lang. De wateren stegen, en droegen de ark, zodat zij zich van de aarde verhief. Nog bleef het water wassen en stijgen op aarde, en de ark dreef op het water voort. Hoger en hoger klommen de wateren op aarde, zodat zelfs de hoogste bergen, die onder heel de hemel zijn, werden bedekt. Vijftien ellen steeg het water boven de bergen, zodat ze helemaal bedolven werden. Alle schepselen kwamen om, alles wat zich op de aarde beweegt: vogels, tamme en wilde dieren met al wat over de aarde kruipt; en eveneens alle mensen. Alles stierf, wat op het droge leefde met levensadem in zijn neus. Al wat op aarde bestond, werd verzwolgen; mens, viervoetige dieren, kruipende dieren en vogels in de lucht werden van de aarde verdelgd. Noë alleen, en wat met hem in de ark was, bleef over. De wateren hielden de aarde honderd vijftig dagen bedekt. Gen. 7, 17-24

En dan de steden Sodom en Gomorra. Ze zijn nog steeds legendarisch en worden nog steeds gebruikt om een goddeloze, zondige situatie aan te duiden. Ze werden verwoest, ondanks Abrahams pogingen de mensen te redden. Hoeveel rechtvaardige mensen zijn er nodig om Gods toorn te bedaren? Daarom sprak Jahweh: Luid schreit het wraakgeroep over Sodoma en Gomorra, en hun zonde is buitengewoon zwaar. Ik wil er heen, om te zien, of zij zich werkelijk zo gedragen, als het wraakgeroep klinkt, dat tot Mij is doorgedrongen; Ik wil Mij ervan op de hoogte stellen. Gen. 18, 21-22 En Hij stelde zich op de hoogte en wat Hij zag, beviel Hem niet. En hij verwoestte de steden en alle levende wezens die er woonden. Toen de zon over de aarde was opgegaan, en Lot te Sóar was aangekomen, liet Jahweh zwavel en vuur van Jahweh uit de hemel regenen over Sodoma en Gomorra. Hij vernietigde die steden en de hele streek tot de grond toe, met al de bewoners van die steden en al wat op de akkers stond. Gen. 19, 23-25

Ik zou willen dat God nog steeds zo overduidelijk aanwezig was in de wereld. Ik zou wensen dat Hij ging onderhandelen als met Abraham. Dat Hij de wereld zou reinigen van alle slechtheid. Van alle haat en nijd. Van alle onvrede en oorlog. Er zijn profeten (ja, in deze tijd) die denken dat de voleinding der tijden nabij is. Dat Jezus zeer binnenkort terugkeert op aarde. Dat het laatste Bijbelboek, Apocalyps, bewaarheid wordt.

De openbaring van Jesus Christus, die God Hem gaf, om aan zijn dienaars te tonen, wat weldra geschieden moet; en die Hij door het zenden van zijn engel bekend heeft gemaakt aan zijn dienaar Johannes. Deze betuigt het woord van God en de getuigenis van Jesus Christus: al wat hij zag. Zalig hij, die de woorden voorleest der Profetie; ook zij die ze horen, en die bovendien onderhouden, wat daarin geschreven staat. Want de tijd is nabij! (…) Ik ken uw werken, uw zwoegen en uw geduld; en Ik weet, dat ge de bozen niet kunt verdragen. Ge hebt hen, die zich apostelen noemen, —maar ze zijn het niet—op de proef gesteld, en ze leugenaars bevonden. Ook bezit ge geduld, en veel hebt ge uitgestaan terwille van mijn Naam, zonder moede te worden. Maar Ik heb tégen u, dat ge uw eerste liefde verloren hebt. Denk er eens aan, van welke hoogte ge zijt neergestort; bekeer u, en doe de werken van weleer. Zo niet, dan kom Ik op u af; Ik zal uw luchter van zijn plaats verwijderen, zo ge u niet bekeert. Dit echter hebt ge vóór, dat ge de werken der Nikolaieten haat, die ook Ik haat. Wie oren heeft, die hore wat de Geest zegt tot de kerken: Wie overwint, zal Ik doen eten van de boom des levens, die staat in het Paradijs van God. (…) Bekeer u dus! Zo niet, dan kom Ik schielijk op u af; en Ik zal strijd tegen hen voeren met het zwaard van mijn mond. Wie oren heeft, die hore wat de Geest zegt tot de kerken: Wie overwint, zal Ik van het verborgen manna geven; en Ik zal hem schenken een witte steen, en op die steen zal een nieuwe naam staan geschreven, die niemand kent, dan die hem krijgt. Apokalyps 1, 1-3//2, 16-17

Ik ben geen ziener. Ik ben geen profeet. Ik ben slechts een eenvoudig musicus met heel veel stenen in mijn maag en heel veel zorgen in mijn hoofd. Niet voor mezelf of voor mijn naaste omgeving. Tot nu toe lukt het aardig het hoofd boven water te houden. Maar voor de wereld, voor de mensheid. Zolang ik er maar voor zorg dat ik zo min mogelijk hoor of lees over de toestand in de wereld, want die baart me ernstig zorgen. Ik volg mijn eigen weg, zoals ik altijd heb gedaan en bid heel veel. Niet alleen ben ik vrij trouw aan het brevier, mijn hartgebed is hartstochtelijk en tussendoor doe ik nogal wat schietgebedjes. Het contact met God is op dit moment in mijn leven meer tegenwoordig dan contact met mensen. Ook al vanwege de verdeeldheid die er heerst over diverse zware onderwerpen (oorlog, ziekte, regering) vermijd ik gesprekken die over iets anders gaan dan het weer of muziek. Zelfbehoud. Ik zie om me heen veel mensen God ontkennen. Ik zie in de wereld dingen gebeuren waarvan ik me niet kan voorstellen dat ze onderdeel zijn van Gods plan. Ik zie de mensheid als geheel steeds verder en verder afdwalen van hun Schepper en daarmee alle morele en ethische overwinningen overboord gooien. Zoals in Genesis 6 geschreven: De Heer zag dat de mensen op de aarde erg slecht waren. Alles wat ze bedachten en deden was slecht. Daarom had de Heer er spijt van dat Hij de mensen had gemaakt. Hij had veel verdriet over wat ze deden. Daarom besloot Hij: “Ik zal de mensen die Ik heb gemaakt allemaal doden. En niet alleen de mensen, maar ook alle dieren. Want Ik heb er spijt van dat Ik hen heb gemaakt. Gen. 6, 5-7. Ik ben bang dat God op het moment ook niet zo erg blij is met Zijn idee een mens te scheppen naar Zijn Beeld en Gelijkenis. Niet nu er zoveel mensen zijn die zelf voor god willen spelen.

• doopsel van begeerte: Voor de geloofsleerlingen die sterven voordat zij doopsel ontvangen hebben, geldt dat hun uitdrukkelijk verlangen om het doopsel te ontvangen, het berouw over hun zonden en hun liefde, hun het heil verzekert dat zij niet door middel van het sacrament hebben kunnen verkrijgen. Katechismus van de Katholieke kerk 1259

Geld maakt niet gelukkig. Deze uitdrukking zegt niks over geld of bezit en alles over geluk. Geld, bezit, spullen, het zijn zaken die een mens in de loop van zijn leven verzameld. De één hecht er wat meer waarde aan dan de ander. Een rijkaard kan zich niet of nauwelijks voorstellen hoe het leven moet zijn als er geen geld is te doen wat en wanneer. Terwijl een arme zich lekker kan maken aan dromen wat er allemaal mogelijk is als er maar geld zou zijn…

Weest niet hebzuchtig van aard, en stelt u tevreden met wat ge bezit; want Hij heeft gezegd: Ik zal u niet begeven, Zo zeggen we met goede moed: “De Heer is mijn Helper; ik heb niets te vrezen; Wat kan een mens mij nog doen? Hebr.13, 5-6

Zelf droom ik van een camper, een mobile home waarmee ik met mijn meest geliefden (Henk en Reinier) kan reizen en wonen tegelijkertijd. Ergens blijven als het zo uit komt. Verder trekken zodra de verveling toeslaat. Zoiets. Maar aangezien ik tot de armen behoor, zal het wel bij dromen blijven. Dromen staat vrij en kost niks, dus laat me lekker! Echter ging dit verhaal niet die kant op.

Geluk is niet iets wat verkocht wordt. En dat is waarom geld niet gelukkig maakt. Geluk zit in kleine dingen. In het vermogen te genieten van kleine dingen. In de kunst van het zien. Het zien van de kleine dingen. Welke kleine dingen? Wat zijn die kleine dingen? Voor mij in ieder geval:

• vogeltjes die zingen in de morgen
• werken in de moestuin
• eten uit eigen moestuin
• muziek maken
• een lekker kopje thee (in de zon)
• een stevige vrijpartij
• knuffelen met de hond
• mijn Moeder aan het lachen maken
• iets voor iemand doen
• een opgeruimd huis
• vers brood (en vooral de geur ervan!)
• de nieuwe Donald Duck 😀

Sommige van die kleine dingen blijken bij nader inzien best grote dingen te (kunnen) zijn. Geld of bezit heeft er in ieder geval niets mee te maken. Er zijn talloze varianten op de uitspraak Geld maakt niet gelukkig….(maar gelukkig maken ze geld) (maar ik huil liever in een Ferrari dan in een bus) (vooral het geld dat je niet hebt) (maar het is wel makkelijk als je het hebt) enzovoort enzovoort

Verzamelt u geen schatten op aarde, waar roest en worm ze verteren, en waar dieven ze opgraven en stelen. Maar verzamelt u schatten in de hemel, waar roest noch worm ze verteren, en waar geen dieven ze opgraven en stelen. Want waar uw schat is, daar is ook uw hart. Mat. 6, 19-21

Geld maakt niet gelukkig, maar geen geld maakt ook niet gelukkig. Dat is eigenlijk het punt wat ik wilde maken. Niet geld of bezit of het ontbreken daarvan kan een mens gelukkig maken. Verder kan bijna alles een mens gelukkig maken. René Froger zong het al in 1988: https://youtu.be/6h_cqckR7Kc

Zij, die echter rijk willen worden, vallen in bekoring en strik, en in vele dwaze en schandelijke begeerten, welke de mensen neerstorten in ondergang en verderf. Want de wortel van alle kwaad is de geldzucht. Door hieraan toe te geven, zijn sommigen afgedwaald van het geloof, en hebben zich veel stekende pijnen bereid. Man Gods, gij moet u daarvoor wachten! Streef liever naar gerechtigheid, godsvrucht, geloof, liefde, geduld en zachtmoedigheid. I Tim. 6, 9-11

Geld is de wortel van al het kwaad. Zouden we in een wereld met ruilhandel beter af zijn? Zouden we zonder geld minder gewelddadig naar elkaar zijn? Ik heb hierop geen antwoord. Ik zie wel om me heen dat het voor veel rijke mensen heel moeilijk is empathie te tonen en dat de meeste rijke mensen God zijn vergeten of verguizen. In zoverre klopt de tekst van Timotheüs dus. Ik streef naar godsvrucht, geloof, liefde, geduld en zachtmoedigheid en vind dat veel belangrijker dan streven naar geld …

Op het moment van schrijven heersen er minstens 56 gewapende conflicten in de wereld. Ik schrijf minstens omdat de laatste cijfers stammen uit 2020. Het is blijkbaar onwenselijk op dit moment te weten hoeveel oorlog er is in de wereld omdat we enkel en alleen aandacht mogen besteden aan het conflict in de Oekraïne. Terwijl in de Oekraïne al meer dan zeven jaar een burgeroorlog woedt, daar nooit iets over in het nieuws te vinden was tot onlangs. Op dit moment is het evident dat Oekraïne aandacht mag krijgen terwijl gewapende conflicten van alle tijden zijn en overal op de wereld worden uitgevochten. Van Afghanistan tot en met Zuid-Soedan lopen onschuldige burgers het gevaar hun leven te verliezen in een gewapende strijd. En wat ik nog wel het allerergste vind is dat de meeste van die oorlogen burgeroorlogen zijn. Divide et empera. De overheid, de elite, de regering, hoe je de bovenste laag van de bevolking ook noemen wilt, heeft er baat bij dat mensen onderling knokken. Zo vullen zij hun zakken.

Het is vandaag Palmzondag, het begin van de Goede Week. Aanstaande donderdag vieren we met Witte Donderdag de instelling van de eucharistie en het priesterschap, daags erna Goede Vrijdag, gedenken we in twee sobere vieringen de kruisdood van Jezus. ’s Middags om 15.00 bidden we de Kruisweg en ’s avonds is er een viering die Kruisverering genoemd wordt. Altijd een beetje verwarrend moment als de Redder gestorven is en Zijn volgelingen (wij Christenen) Zijn gebroken Lichaam met bloemen, zang en gebeden vereren. Toch is elk jaar weer het verraad op Witte Donderdag voor mij het meest emotionele moment.

Terwijl Hij nog sprak, zie daar kwam een bende aan; en één van de twaalf, Judas genaamd, ging voor hen uit, en trad op Jesus toe, om Hem te kussen. Jesus zei hem: Judas, verraadt ge den Mensenzoon met een kus? Luc. 22, 47-48

Maar het was niet alleen Judas die de Heer verried. Ook Petrus maakte zich schuldig aan zich verstoppen achter een leugen om straf te ontkomen.

Toen namen ze Hem gevangen, en voerden Hem weg naar het huis van den hogepriester, terwijl Petrus van verre bleef volgen. Toen ze nu op de binnenhof vuur hadden ontstoken, en er omheen waren gaan zitten, nam ook Petrus onder hen plaats. Een der dienstmeisjes zag hem in het licht zitten; ze keek hem aan, en zeide: Ook deze hier was bij Hem. Maar hij loochende het, en sprak: Vrouw, ik ken Hem niet. Kort daarop zag hem iemand anders, en zeide: Ook gij zijt een van hen. Maar Petrus sprak: Neen man; dat ben ik niet. Ongeveer een uur later verzekerde een ander: Ja toch; ook deze hier was met Hem; want ook hij is een Galileër. Petrus sprak: Man, ik begrijp niet, wat ge zegt. Op hetzelfde ogenblik, terwijl hij nog sprak, kraaide een haan. En de Heer keerde Zich om, en zag Petrus aan. Toen dacht Petrus aan het woord van den Heer, en hoe Hij hem had gezegd: Eer de haan kraait, zult ge Mij driemaal verloochenen. En hij ging naar buiten, en weende bitter. Luc. 22, 54-62

Dat komt, ik ben nogal goedgelovig. Misschien zelfs wel ronduit naïef. Ik geloof zó steevast in het goede van de mens dat ik iedere keer weer opnieuw bedrogen uitkom. Ondanks dat ik probeer zo min mogelijk ruimte in te nemen, heb ik steeds weer het gevoel dat ik te veel ben.

Maar dat is slechts één kant van de zaak. Ik kan, als ik overtuigd ben van mijn zaak, ook bijzonder standvastig zijn. Het liefst houd ik overal mijn mond over en laat de mensheid zelf maar uitzoeken en denken wat ze wil, maar als ik eenmaal een besluit heb genomen, een positie heb ingenomen, kom ik daar niet zo snel meer van af. Ik probeer ondanks mijn eigen standvastig geloof, open te blijven staan voor andere meningen en gedachten, zonder die van mezelf in te hoeven leveren. Ik denk dat dit de beste manier is om te leven. Je moet ergens houvast hebben om zo open te staan voor andermans mening dat je kunt luisteren zonder direct te oordelen en dat je kunt blijven vasthouden aan je eigen mening zonder van buitenaf zó beïnvloedt te worden dat je andermans mening aanneemt zonder kritisch nadenken. Openstaan, standvastig zijn, anderen de ruimte gunnen, mijn eigen grenzen zorgvuldig bewaken. Dat zijn de steekwoorden, míjn steekwoorden.

Vorige week donderdag speelde ik een uitvaart in de kerk in Den Helder. De mevrouw in de kist was 99 jaar oud geworden. Ze was al vijftien jaar weduwe en ze had geen kinderen. Toch zaten er zo’n 80 mensen in de kerk. Niet alleen grijze hoofden zag ik vanaf de koorzolder, ook een aantal jonge(re) mensen vonden het de moeite waard de requiemmis bij te wonen. Dan heb je het toch goed gedaan! dacht ik bij mezelf. Ik miste net de boot dus ik bleef even koffie drinken met de priester en de koordirigent. Het was al met al een bijzondere en prettige ervaring en ik liep dan ook welgemoed de boot van half vijf op. De loopbrug de boot op is smal, maar niet zo smal dat je niet met twee naast elkaar kunt lopen. Punt is dat veel mensen te lui zijn om twee trappen (extra) te nemen wanneer ze links van de steiger hun auto of fiets hebben geparkeerd. Speciaal voor deze mensen is er een brug aangelegd over het autodek heen, dus je hoeft ook niet te wachten tot de stroom auto’s is opgelost. Je kunt gewoon doorlopen, maar zoals gezegd de meeste mensen zijn daar te lui voor. En dus lopen ze links de boot af in plaats van rechts (zoals uitdrukkelijk gevraagd wordt) En zelfs dat is geen enkel probleem zolang iedereen maar rechts blijft houden, kan tegemoetkomend loopverkeer elkaar zonder probleem passeren. Er was een man echter die vond dat ik daar niet mocht lopen en hij plantte met grote kracht zijn elleboog in mijn borstbeen. Ik viel bijna flauw van de pijn en kon geen adem meer halen. De dader zei niets en liep gewoon door. Misschien had hij een slechte dag of had hij met iemand ruzie en uitte hij zijn frustratie volkomen toevallig op mij af. Of was het toch een gerichte actie tegen mij? Duidelijk is dat hij het expres deed. De bemanning was er snel bij en hielp mij, maar de dader was gevlogen. Dit incident is nu tien dagen geleden en afgelopen nacht werd ik twee keer wakker van de pijn.

Dat is nou het resultaat van mijn gedrag. Openstaan voor anderen, anderen ruimte gunnen, mijn eigen grenzen voortdurend aanpassen om toch vooral niet anderen voor het hoofd te stoten…mijn eigen grenzen worden schaamteloos geschonden en overtreden. Ik lijd aan mijn eigen goede gedrag en overontwikkeld geweten.

Dan denk ik dat ik misschien beter af ben als ik net zo slecht word. Als ik ook maar gewoon kwaadaardig rond ga lopen en iedereen voor zijn bek sla die me in de weg loopt. En dan lig ik daarover na te denken in de hangmat met mijn hond naast me die diep ligt te slapen en kreunt en keft in zijn dromen. En dan hoor ik de eenzame kraai in de boom bij de buren die elke ochtend komt roepen om zijn of haar partner die verloren is gelopen. En dan kan ik niet anders dan bidden voor die eenzame kraai en vragen om nog een paar goede jaren met mijn hond (hij is al heel oud!) Ik ben bang dat echt oprecht slecht zijn niet in mij zit. Ik zal een andere manier moeten vinden om mijn grenzen te bewaken. Want eerlijk gezegd ben ik er wel een beetje klaar mee dat die voortdurend overtreden worden!

Maar hoe dan? Zonder geweld grenzen bewaken lijkt onmogelijk. Gaan al die 56 gewapende conflicten in de wereld niet ook over het bewaken van grenzen? Zou het niet kunnen zijn dat we, als mensheid, totaal doorgeslagen zijn in het bewaken van mijn en dijn? Ondertussen worden overal in de wereld armen steeds armer en rijken steeds rijker. Dat is toch niet wat Jezus ons leert? Dat is toch niet waar het in het leven om gaat? Zou de wereld er mooier uit zien als meer mensen, als iedereen een goed ontwikkeld geweten had? Zou er minder agressie en geweld zijn wanneer mensen niet alleen ruimte namen, maar ook wat ruimte over zouden hebben voor de ander? Wat is waarheid?

Ik heb geen zin in slachtoffer zijn of spelen, maar het is me duidelijk dat ik sterker en beter mijn grenzen moet gaan bewaken, omdat ik op dit moment slachtoffer bén. Slachtoffer van mijn eigen zijn die duidelijk weinig ruimte krijgt in deze wereld….Ik moet leren mijn ruimte te nemen!

Het waren drukke dagen en ik kwam steeds maar niet toe aan schrijven. Wel heb ik af en toe blogjes van andere mensen gelezen. En dan valt het me op dat ik de meeste verhalen maar half lees. Ik vroeg me af waarom. Vooral omdat ik een notoire lezer ben. Vorig jaar heb ik 83 boeken gelezen en ook dit jaar lig ik aardig op schema (al 15 boeken gelezen) Ik denk dat het komt omdat ik vind dat een blog vooral kort en krachtig moet zijn, het liefst een beetje opgesmukt met plaatjes. Ik lees ze dan terwijl ik wacht tot de aardappels koken of ik mijn tosti uit het ijzer kan halen. Voor ellenlange tekstblokken kan ik dan geen geduld opbrengen, hoe interessant het verhaal ook is.

Om het goede voorbeeld te geven 😉 een kort verhaal met een hoop plaatjes:

Mijn Domus huisorgel was kapot en de orgelreparateur kwam. Geen leuk gezicht het orgel ontmanteld te zien, maar superblij dat alles het weer doet.

Ik was met Henk en Reinier naar het strand. We lopen dan altijd door de duinen terug naar de auto, maar we waren ons niet bewust dat het pad dat wij altijd nemen afgesloten was vanwege het broedseizoen. We vonden het er al zo lekker rustig 😀 Ik liep op blote voeten en zonder jas, niet wetend dat het een week later zou sneeuwen!

Ik was met Nish en Marrigje en Jannie en mijn Moeder naar het strand. Dat wil zeggen, we wilden eigenlijk naar de boerderij waar je lammetjes kunt knuffelen, maar die was al dicht. Wel hebben we nog even naar de kippen kunnen kijken. Moeder houdt heel veel van kippen (als gezelschap, niet om te eten!)

En toen zijn we in een strandpaviljoen koffie gaan drinken. We hadden erg veel plezier samen.

En het allerbeste deze afgelopen maand was wel het concert met “mijn” muziekvereniging D(oor)E(igen)K(racht) Het was ongelooflijk fijn weer eens in het openbaar muziek te maken. En de recensie in de Texelse Courant heeft wonderen gedaan voor mijn zelfvertrouwen.

Naast al deze noemenswaardige dingen heb ik ook nog orgel gespeeld bij diverse uitvaarten en vieringen en heb ik muziek opgenomen voor de gebedsapp BiddenOnderweg, kwam mijn petekind logeren en heb ik twee nachten onder een besneeuwde tarp geslapen. Henk heeft een prachtige duiventil gebouwd en sinds kort zitten er ook daadwerkelijk duiven in.

Een blogje vol wetenswaardigheden, totaal onbelangrijk maar wel leuk om te lezen terwijl je wacht tot de aardappels koken….of de tosti klaar is. Een volgende keer schrijf ik weer hoogdravende teksten over het leven en God enzo….nu even helemaal geen zin in!

De meeste tuinders zijn mooiweertuinders. Aan het einde van de zomer, het begin van de herfst gooien ze hun schoffel neer (soms letterlijk) en verdwijnen dan van het toneel tot eind maart, begin april de zon zich weer laat zien. Wij gaan het jaar rond zeker zes dagen in de week naar de tuin en als gevolg daarvan was ik in januari al klaar met spitten. Daardoor had ik deze week tijd een nieuw insectenhotel te bouwen. Mijn vorige bouwwerk is alweer een jaar of drie oud. In de tussentijd hebben we nog een stuk grond erbij genomen en is de notarisappelboom zo groot gegroeid dat ik een nieuw insectenhotel wel passend vond. Ik was daarvoor al een paar weken materiaal aan het verzamelen en aan het bedenken hoe en wat en precies waar ik het nieuwe hotel zou plaatsen.

Ik had een kratje, een steen met gaatjes en een stukje rioolbuis gevonden op de bouwplaats naast het moestuinencomplex en een berg zonnebloemstelen van vorig jaar en nog wat ander vulmateriaal op de gezamenlijke composthoop. Henneptouw, de grondboor en een zaag haalde ik allemaal uit onze gereedschapskist. In de gereedschapskist overigens zitten nog vier poppen van (waarschijnlijk) het groot koolwitje. De wespenkoningin is op 10 maart uitgevlogen. Ineens was ze weg! Ik hoop dat ik het uitkomen van de poppen niet mis. Ik hoop dat ik er een filmpje van kan maken…

Eerst maakte ik een fundament, altijd een goed idee. Volgens Gods genade, mij geschonken, heb ik als een wijs bouwmeester het fundament gelegd, en een ander bouwt er op. Maar iedereen moet toezien, hoe hij daarop bouwt. 1 Kor.3, 10 Ik plaatste twee palen waaraan ik het krat vastmaakte met henneptouw. Aan de ene kant legde ik de steen met gaatjes, aan de andere kant het stuk buis (waarop Henk een stop had geplaats. Kosten dezes 1€) Achterlangs het kratje maakte ik een soort slotgracht omgord met paaltjes gemaakt van bramen (met flinke stekels dus!) en in de slotgracht geen water maar houtsnippers. Als er van de zomer veel water komt, kan het tenminste ergens heen. Ik gebruikte de aarde die ik daar had weggehaald om steen, krat en buis te verstevigen.

Vervolgens vulde ik het krat met takken en takjes, aarde en wortels. Heerlijk voor kevertjes en torretjes om te schuilen voor regen en wind, voor spinnetjes om een web te bouwen (en kevers en torren te vangen) en ook duizendpoten, mieren en luizen maken gebruik van deze schuilplaats. In de buis stopte ik holle stengels van bamboe, zonnebloemen en vlier voor metselbijtjes. Zij leggen het liefst eitjes in zo een hol buisje. Deze buisjes mogen niet te kort zijn want de eerste eitjes die een metselbijtje legt zijn altijd mannelijk en in een kort buisje komen er dus alleen mannetjesbijtjes en juist de vrouwtjes hebben we hard nodig! Gekochte insectenhuizen zijn voor metselbijtjes dus eigenlijk per definitie ongeschikt.

Ik was ondertussen ook voor meetnet vlinders en hommels aan het tellen. Ik heb de eerste Kleine Vos al gezien (en geteld.) Ik rende (uiterst voorzichtig natuurlijk) achter hem aan met de camera, maar kon hem niet te pakken krijgen, maar ik schoot wel twee prachtige plaatjes van een veldhommel.

Henk heeft ondertussen de border gewied. Reinier heeft een gat gegraven en in de zon liggen slapen. Ik heb ook de witlofkuil leeggemaakt en de laatste winterwortels geoogst. Tuinbonen, prei, zomerwortels, raapstelen, radijzen en spinazie is alweer gezaaid. De komende weken eten we de laatste sperzieboontjes en snijbiet uit de vriezer, de laatste prei van het land en hopelijk is het dan weer tijd voor spinazie en raapsteeltjes. Ik kan haast niet wachten!

Henk heeft in onze houtopslag achter huis ook een egelhuisje gebouwd en net als bij dit vijfsterreninsectenhotel weer je nooit wie er in komt wonen. Dat vind ik wel een beetje jammer. Maar we hebben ook ruimte voor negen mussenfamilies en de duiventil is bijna klaar. En die laten zich wel zien! De egel hoor ik vaker dan dat ik hem zie; aan het lege bordje ’s morgens kan ik in ieder geval zien dat hij geweest is. Soms zitten er ’s avonds allemaal slakken op dat bord en dan weet ik dat de egel eerder de slakken dan het dure egelvoer op gaat eten…..ach ja, zo gaat dat. We wonen nu eenmaal nog steeds niet in het paradijs zoals Jesaja dat voor zich zag. Als we maar blijven proberen, blijven leren en blijven zoeken ….wie weet, lukt het ooit.

Dan zullen wolf en lam eendrachtig grazen, De leeuw vreet hooi als het rund, De slang zal zich voeden met stof: Ze zullen geen kwaad of onheil stichten Op heel mijn heilige berg, Spreekt Jahweh! Jes. 65, 25

Een half jaar geleden ofzo zag ik een vacature voor eilanddichter. Dat leek me wel wat en dus stuurde ik een sollicitatiebrief. Niet dat ik er iets van verwachtte, maar ik vind het altijd leuk te zoeken buiten mijn vakgebied. Ik ben nu eenmaal een zoeker. En blijkbaar zoek ik niet alleen naar God. Ik zoek ook veel en vaak naar bevestiging. En naar uitdagingen. En, zeker een half jaar geleden, naar betaald werk. Enfin, lang verhaal kort ik werd uitgenodigd op gesprek en het was een heel leuk gesprek! Uiteindelijk hebben ze iemand anders aangenomen. Iemand met meer ervaring, wat niet zo moeilijk was aangezien ik nul ervaring heb met het vak van eilanddichter (wat net iets is als een stadsdichter, alleen dan op een eiland :D)

Zo ben ik tenslotte ook dirigent van de plaatselijke fanfare geworden. Ze zochten iemand om hun muzikale kar te trekken en ik had wel zin in een avondje lekker muziek maken. Niet wetende dat ze mij zó leuk vonden dat ze me meteen na de proefdirectie een jaarcontract aanboden. Binnenkort hebben we ons eerste concert samen en daar verheug ik me zeer op!

Deze fanfare DEK (Door Eigen Kracht) heeft meegewerkt aan de prachtige Silence of the Tides over het waddengebied. Ergens tegen het eind van de film zie je de fanfare op een boerenkar door het land rijden en ondertussen klinkt de mars Prestige. Afgelopen weekend was de film te zien in de bioscoop bij ons op de hoek. De fanfare was ook uitgenodigd en na de film hebben we (ze) in de zaal de mars een keer gespeeld. Het publiek ging spontaan applaudisseren. Het was heel leuk. En de film is prachtig! Een echte aanrader (het stukje waar ze de lammetjes slachten moet je gewoon even je ogen dicht doen; heb ik ook gedaan) Zie hier: https://youtu.be/Y7Tfz_0DfF0 een trailer. Als je de kans krijgt de hele film in de bioscoop te gaan zien: doe het!

Ik stuurde een berichtje naar een vriend om te vertellen hoe leuk het was geweest en hij begon over furore maken. Dat kwam even heel hard binnen….een paar jaar geleden was dat misschien mijn insteek geweest, maar furore maken en belangrijk zijn of lijken….het interesseert me echt helemaal niet meer. Ik ben nu alleen nog maar bezig een beter mens te worden en spiritueel te groeien. Ik zoek niet naar (meer) betaald werk, al is het nog steeds moeilijk om rond te komen. Ik heb geen behoefte aan spullen en kweek mijn eigen groente. Als Henk een sinaasappel voor me meeneemt uit de winkel, ben ik écht heel erg gelukkig. Waarom zou ik het onmogelijke verlangen als een rijpe, mooie, oranje sinaasappel mij als een kind zo blij maakt?!

En zoals ge wilt, dat de mensen u doen, doet het ook aan hen. Als gij bemint die u liefhebben, wat voor verdienste hebt gij dan wel? Want ook de zondaars hebben lief, die hen beminnen. Als gij weldoet aan hen die u weldoen, wat voor verdienste hebt gij dan wel? De zondaars doen dat immers ook. En als gij leent aan hen, van wie gij hoopt iets terug te krijgen, wat voor verdienste hebt gij dan wel? Ook de zondaars lenen aan zondaars, om evenveel terug te krijgen. Neen, hebt uw vijanden lief, doet wel en leent uit, zonder er iets voor terug te hopen; dan zal uw loon groot zijn, en zult gij kinderen zijn van den Allerhoogste. Hij is goedertieren, zelfs voor de ondankbaren en bozen. Weest dus barmhartig, zoals ook uw Vader barmhartig is. Oordeelt niet, en gij zult niet worden geoordeeld. Vonnist niet, en gij zult niet worden gevonnist. Spreekt vrij, en gij zult vrijgesproken worden. Geeft, en u zal worden gegeven: een goede, volgestampte, geschudde en overlopende maat zal u in de schoot worden gestort. Want met de maat, waarmee ge meet, zal ook u worden gemeten. Luc.6, 31-38

De zalige abt Columba Marmion (1858-1923) schreef over deze lezing:

Christus Jezus zal onze vrijgevigheid niet onbeloond laten. Was Hij het niet zelf, de bron van alle genade en waarheid, die zei: “Geef, en u zal gegeven worden” (Lc 6,38)? Hij die aan zijn naaste geeft, ontvangt op zijn beurt van God.

Er zijn zielen die niet vooruitgaan in de liefde van God omdat God gierig is jegens hen; en God is alleen gierig omdat zij zelfzuchtig zijn en zich niet willen geven aan Christus in zijn ledematen. (…) “Dezelfde maat die u voor anderen gebruikt, zal ook voor u gebruikt worden” (Lc 6,38). Dit is het geheim van de geestelijke onvruchtbaarheid van menige ziel; God laat hen die zich omringen met voorzorgsmaatregelen om hun zelfzuchtige rust te bewaren, in hun isolement: door zich af te sluiten van hun naaste, sluiten zulke zielen zich af van God. En daar God de bron is van alle genade, en wij zonder Hem niets kunnen doen voor de eeuwige zaligheid, waarop kan een ziel dan hopen als zij vrijwillig de wegen van de genade afsluit?

God laat zich raken door onze ellende, maar alleen op voorwaarde dat wij zelf gevoelig zijn voor de ellende en noden van onze broeders en zusters. (…) Laten we dus geven zonder voorbehoud; laten we luisteren naar Onze Heer die ons zegt: “Ik, die God ben, heb deze naaste liefgehad, Ik heb mij voor hem overgegeven, Ik roep hem op tot dezelfde eeuwige zaligheid als jullie; waarom zouden we hem niet liefhebben, zo niet in de mate waarin Ik hem heb liefgehad, dan toch minstens zo vurig als jullie kunnen, omwille van Mij en in Mij?

Dat is mijn ambitie deze dagen. Ik wil graag liefde en aandacht schenken aan een ieder en niet alleen aan mijn directe naaste. Gister nog moest ik mezelf in deze ernstig toespreken. Ik was hout aan het zagen (ik jut hout overal waar ik het vind; de schoorsteen moet tenslotte volgende winter ook weer roken!) en er stopte vlakbij een trekker en er stapte iemand uit die nogal ongelukkig liep. Mijn eerste gedachte was dat er deze mens waarschijnlijk wel een steekje los zou zitten. Alsof mank lopen gelijk staat aan stupiditeit. Deze mens begon een gezellig praatje met mij en gaf zijn bewondering aan dat ik al zo vroeg in het voorjaar aan de volgende winter dacht. Gelukkig had ik mijn gedachte niet geuit, want ik schaamde me wel een beetje. Ik wil graag dat men mij ziet zoals ik ben en niet zoals men denkt dat ik ben of zou moeten zijn. Zelf moet ik dus ook naar de mens, mijn naaste kijken zoals ze zijn. Meestal lukt het wel, maar er blijven momenten dat ik in de valkuil van oordelen val. Zolang ik me ervan bewust ben en blijf proberen mezelf te verbeteren, is het overkomelijk.

Vraagt en men zal u geven; zoekt en ge zult vinden; klopt en men zal u opendoen. Want wie vraagt, ontvangt; wie zoekt, vindt, en wie klopt, hem doet men open. Of wie is er onder u, die aan zijn zoon een steen zal geven, als hij om brood vraagt, of een slang, als hij om vis vraagt? Als gij dus, zondige mensen, aan uw kinderen goede gaven weet te schenken, hoeveel te meer zal dan uw Vader, die in de hemelen is, het goede geven aan wie het Hem vragen. Al wat gij dus wilt, dat de mensen u doen, doet het ook hun; want dat is de Wet en de Profeten. Mat. 7, 7-12

Wat gij niet wilt dat u geschied, doe dat ook een ander niet, zei mijn Vader. Hij had veel van dat soort uitspraken die hij vaak genoeg herhaalde zodat nu, bijna een kwart eeuw na zijn dood, niet alleen zijn kinderen maar ook anderen, die uitspraken nog steeds kennen en bezigen. Zo zeg ik vaak dat ritsen zijn uitgevonden door de Duivel om de mensen te leren vloeken. Zelf gebruikte hij liever veiligheidsspelden waarvan hij er dan ook altijd minstens één van in zijn zak had zitten. WH40 voor dingen die vast zitten die los horen te zitten en ductape voor dingen die los zitten die vast moeten zitten. 😀 Maar dit even geheel terzijde.

Johannes Cassianus (360-435), stichter van een monasterium te Marseille schreef over deze lezing het volgende:

Laten wij in menselijke dingen een vergelijking zoeken voor de onvergelijkelijke barmhartigheid van onze Schepper; niet dat wij pretenderen daarin enige gelijkheid van tederheid te vinden, maar op zijn minst een zekere gelijkenis in toegeeflijke vriendelijkheid.

Ik veronderstel een moeder vol liefde en zorg. Zij draagt haar kleine kind lange tijd in haar armen, totdat zij het kind uiteindelijk leert lopen. En in het begin laat ze hem kruipen. Dan richt zij hem op en ondersteunt hem met haar rechterhand, zodat hij leert zijn voeten tegen elkaar te zetten. Weldra laat zij hem een ogenblik in de steek; maar als zij hem ziet wankelen, neemt zij hem vlug op, ondersteunt zijn aarzelende schreden, tilt hem op, als hij gevallen is, of houdt hem in zijn val tegen, of, integendeel, laat hem zachtjes vallen, om hem daarna weer op te tillen. Is hij echter een jonge knaap geworden; dan is hij weldra in de volle kracht van adolescentie en jeugd. Zij laat hem dan lasten dragen of hem werk opdragen dat hem oefent zonder hem te belasten; zij laat hem worstelen met zijn metgezellen.

Hoeveel beter weet onze Vader in de hemel wie Hij in de schoot van zijn genade moet brengen, wie Hij in zijn tegenwoordigheid tot deugdzaamheid moet opleiden, en hem de scheidsrechter van zijn wil laten zijn! En toch helpt Hij hem bij zijn arbeid, luistert naar zijn smeekbeden, schuwt zijn zoeken niet, gaat zelfs zover dat Hij hem zonder zijn medeweten uit het gevaar haalt. Hieruit blijkt duidelijk dat Gods oordelen ondoorgrondelijk zijn, en dat de wijze waarop Hij de mensheid tot verlossing brengt onbegrijpelijk is.

Het is vaak opmerkelijk hoeveel meer diepgang en zingeving de oude theologische teksten hebben in vergelijk met de huidige … voor mij tenminste. Het is een heel geruststellende gedachte dat God altijd en goed voor ons (voor mij) wil en kan zorgen, als we (ik) Hem maar de kans geven dat te doen. Dus geen stoplappen meer bij me dragen, geen zorgen voor de dag van morgen, geen stress of boosheid over dingen die ik toch niet kan veranderen, alleen vertrouwen en geloof. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk en de wijze waarop Hij de mensheid zal verlossen onbegrijpelijk maar dat zegt niets. NIETS. Vertrouwen in Gods goedheid en geloof in Zijn rechtvaardigheid, dat is alles wat ik nodig heb. Het heeft me mijn leven tot nu toe gekost om zover te komen. Maar nu weet ik dat Hij niet loslaat het werk van Zijn handen. Solo Dios Basta.

Prijs de Here! Met mijn hele hart prijs ik de Here te midden van de gelovigen en in de samenkomsten. Alles wat de Here heeft gemaakt, is geweldig groot en wie Hem liefhebben, zullen daar voortdurend over nadenken. Alles wat Hij doet, beschrijft zijn macht en heerlijkheid en majesteit. Hij blijft tot in eeuwigheid de rechtvaardige. Hij wil ook dat wij altijd zijn wonderen in herinnering houden. De Here is vol genade en liefdevol meeleven. Wie ontzag voor Hem hebben, ontvangen voedsel van Hem. Nooit zal Hij zijn verbond vergeten. Hij toonde zijn volk zijn kracht en grote daden, door hun het hele land te geven dat voorheen aan de heidenen toebehoorde. Alles wat Hij doet, bevat waarheid en rechtvaardigheid. Elk woord dat Hij beveelt, is betrouwbaar. Wat Hij zegt, staat voor eeuwig vast. Hij doet het ook en het is altijd getrouw aan de waarheid en volkomen oprecht. Hij heeft zijn volk bevrijd, zijn verbond ligt voor eeuwig vast. Zijn naam is heilig en alle ontzag waard. Het diepe ontzag voor de Here is de eerste voorwaarde om ware wijsheid te verkrijgen. Ieder die ontzag voor de Here heeft, krijgt van Hem verstand en inzicht. De eer van de Here wordt voor eeuwig hoog gehouden. Psalm 111

Adem VREDE in, adem VREUGDE uit.

Deze dag is aan de Heer, uw God gewijd. Gij moogt dus niet treurig zijn en niet wenen. Deze dag is aan onze Heer gewijd. Wees niet bedroefd, maar de vreugde die de Heer u schenkt, zij uw kracht. Neh. 8, 9b.10

Ik ben begonnen met vrijwilligerswerk te doen voor het meetnet. Het meetnet telt vlinders. En vogels en bijen en hommels en libellen en motten en alles in de natuur eigenlijk. Iedereen kan tellen voor het meetnet. Ook toevallige en bijzondere ervaringen in de natuur kun je doorgeven. Dit is heel belangrijk voor al die biologen en entomologen want als er niet zoveel vrijwillige tellers waren, tasten ze in het duister wat betreft aantallen en soorten. Dan kunnen ze wel roepen dat de biodiversiteit achteruit gaat, maar kunnen ze het niet boekstaven. Kunnen ze wel roepen dat geïmporteerde insecten (asielzoekers op het allerkleinste niveau 😉 )de inheemse soorten verdringen, maar kunnen ze het eigenlijk niet zeker weten. Mij kan dat allemaal niet zoveel schelen. Ik ben gewoon graag buiten, ik loop graag eindeloos lange wandeling (bij voorkeur in mijn eentje) en ik wilde graag wat nuttigs doen, het nuttige met het aangename verenigen. Natuurlijk doe ik ook wel wat vrijwilligerswerk voor de kerk, maar dat beperkt zich tot het bidden van de rozenkrans in mei en in oktober. Niet dat ik niet meer zou willen doen, het is niet makkelijk om ertussen te komen.

Gisteren kreeg ik bezoek van Jens, bioloog bij de Vlinderstichting. Hij kwam kijken of de route die ik had bedacht om libellen te tellen inderdaad een geschikte route was. Hij was zeer tevreden over mijn keuze en heeft de route meteen in de statistieken opgenomen. Ook de vlinderroute werd goedgekeurd en opgenomen. De libellenroute moet natuurlijk langs (zoet) water lopen. Ik koos daarvoor het Eijerlandsch kanaal, omdat ik het zo superleuk vind om met het voetveer over het kanaal te gaan 🙂 De vlinderroute is de weg naar onze moestuin en ons hele moestuinencomplex. Ik kon ook nog even de drie poppen en de overwinterende wespenkoningin laten zien. Hij had ook nog een paar zeer goede tips voor de bouw van een nieuw driesterreninsectenhotel. Heerlijk zo een bioloog/entomoloog om me heen de hele ochtend; ik heb weer heel wat geleerd!

We hebben en flinke wandeling langs het kanaal gemaakt. Onderweg kwamen we nog wat slachtoffers tegen van (hoogstwaarschijnlijk) de blauwe Kiekendief, ik vond de ruggengraat en schedel van een haas en verderop de schedel en rugplaat van een vogel. Ach ja, roofvogels moeten tenslotte ook eten. In een ideale wereld speelt de wolf met het lam, maar helaas wonen we (nog) niet in het paradijs …

Want Hij zal altijd rechtvaardig en eerlijk zijn. Dan zullen wolven en schapen bij elkaar leven. Panters en geitjes zullen samen liggen rusten. Kalveren en jonge leeuwen groeien samen op. Een kleine jongen zal ze hoeden. Koeien en beren zullen samen gras eten. Hun jongen zullen samen spelen. Leeuwen zullen net als koeien hooi eten. Baby’s zullen spelen bij het hol van een adder. Kleuters zullen giftige slangen uit hun nest pakken. Niemand zal een ander nog kwaad doen op Gods heilige berg. Want op de hele aarde zal iedereen de Heer kennen. Zoals de zee vol is van water, zo zullen de mensen vol zijn van de Heer. Jesaja 11, 5b-9

Ook heb ik geleerd hoe het verschil te zien tussen een pop van een dagvlinder en een pop van een nachtvlinder. En dat er drie soorten snippen op het eiland wonen; de houtsnip en de watersnip kende ik al wel, maar van het bokje had ik nog nooit gehoord. Het was echt een heerlijke ochtend!

En toen hadden we ’s avonds fanfarerepetitie. De een-na-laatste voor het concert! Ik mag toch niet ontevreden zijn met de vooruitgang in het korps die duidelijk te horen is! En zonder ook maar iets te verliezen van de saamhorigheid en gezelligheid die oh zo belangrijk is voor het behoud van de vereniging. Was vorige week nog het halve korps op vakantie, gister miste ik slechts twee leden. Ik had een uitgebreide mail verstuurd met aantekeningen per muziekstuk, wat er nog verbeterd kan (moet) worden, wat goed gaat en waar ze op moeten letten. De leden vonden dat allemaal heel fijn en ik moet zeggen: het was duidelijk te horen dat werkelijk iedereen had gestudeerd op zijn partij. Ik ben een tevreden dirigent 🙂 Wel vroegen ze zich af wat ik bedoelde met “gordijntje” Ik moest er erg om lachen. Slagwerkinstrumenten hebben allemaal ingewikkelde namen, meestal uit het Spaans of Portugees overgenomen. Met het gordijntje bedoel ik de chimes. En zo is de dag als een cirkel: in de ochtend leer ik iets over mijn hobby en in de avond leer ik iets aan anderen over hun hobby. Laat ons de dag vieren en elke dag zo, als het aan mij ligt.

De eerste week van de Vasten is voor mij dus zoals het hoort: Wanneer gij vast, trekt dan geen somber gezicht zoals de huichelaars; want ze verwringen hun gelaat, opdat de mensen hun vasten zouden zien. Voorwaar, Ik zeg u: Ze hebben hun loon al ontvangen. Maar als gij vast, zalf dan uw hoofd en was uw gezicht, opdat de mensen uw vasten niet merken, maar uw Vader, die in het verborgen is; en uw Vader, die in het verborgen ziet, zal het u vergelden. Matt 6, 16-18