Boeken en Duckies

25 januari 2024 is mijn Moeder overleden. En dat is allemaal heel verdrietig en ik mis haar verschrikkelijk, maar dat wilde ik allemaal niet vertellen. Het is alleen dat het volgende verhaal nergens op slaat als je dat niet weet. Vandaar dat ik het eerst even meld.

Als de tweede ouder overlijdt (mijn Vader overleed reeds in 1998) komt er opeens een hoop werk op je af. Niet alleen ben je, als kind, verantwoordelijk voor een mooi afscheid en het regelen van niet alleen de begrafenis maar ook een begraafplaats. En daar komt dan nog bovenop dat je ineens geen kind meer bent. Ik bedoel, natuurlijk ben ik geen kind meer! maar ik was altijd nog kind van mijn Moeder. Gelukkig heb ik dat allemaal samen met mijn twee zussen en mijn jongste broer kunnen doen. Iedereen nam een taak op zich. We hadden een fantastische uitvaartbegeleider en we hebben zoveel als mogelijk Moeders wensen voldaan. Het was een mooie afscheidsdienst en het was heel fijn om Moeder bij Vader te kunnen brengen en dat er nu één graf is waar ze allebei liggen.

En toen moest het ouderlijk huis leeg. Mijn woonkamer had ik zorgvuldig leeg gehouden, want daar houd ik van. Maar Henk wilde erg graag een bank en een klok en een kleed en de geluidsinstallatie en dus ook alle grammofoonplaten mee. En zo lijkt mijn eens zo lege woonkamer steeds meer op de kamer waar ik als kind opgroeide. Moos was erg blij met een kleed op de grond.

Moeders boekenkast was/is een probleem apart. Ik denk dat er zo’n 8000 boeken in dat huis zijn. Misschien wel meer. Ik houd van boeken. Ik ben er mee opgegroeid. Bij ons thuis houdt iedereen van boeken. Ik had zelf al meerdere keren mijn boekenkast opgeschoond en heel veel boeken naar een Little Free Library of de tweedehands boekenmarkt gebracht, maar nu kwam ik toch met een paar dozen boeken uit mijn Moeders kast thuis. Dus heb ik een goede dag besteed aan het uitzoeken van mijn boekenkast en alle boeken die ik mee had genomen op de juiste plek te zetten. Uiteindelijk was de kast naar mijn zin. Alleen stond er een grote doos Donald Ducks midden in de kamer. Die ging ook nergens meer naar toe want was veel te zwaar geworden om op te tillen.

Nu heb ik alleen nog een kist nodig om mijn Duckies op te ruimen, zei ik tegen Henk. Hij keek een beetje bedenkelijk, maar streek met zijn hand over zijn goeie hart en zei: zo een opslagdoos met wieltjes die precies onder de laagste plank van de voorraadkast past. Jaaaaa, zei ik aarzelend, daar stáán al opslagdozen……met Duckies er in. En voor je het vraagt, onder de vleugel staan ook een paar opslagdozen met Duckies erin. En nu staat er dus ook een grote doos midden in de kamer … met Duckies erin! Toen kregen we allebei de slappe lach. Als je emotioneel bent, liggen lachen en huilen heel dichtbij elkaar.

Het is moeilijk om gewoon door te gaan met alles, het leven, vind ik. Ik ging vrijwel iedere dag even langs bij mijn Moeder. Samen met Moos. De dagen dat we bij haar waakten, was Moos ook nog een paar keer mee geweest, maar na haar overlijden had ik hem niet meer meegenomen. Hij was strontvervelend, liep weg en probeerde me steeds te bijten. Een verzorgende vroeg me of ik hem afscheid had laten nemen van Moeder. Ik was lichtelijk sceptisch… ik bedoel, we praten over een hond! Maar op haar advies toch Moos meegenomen naar Moeders slaapkamer waar ze lag opgebaard. Hij snuffelde wat aan haar handen en toen aan haar gezicht en gaf haar een lik over haar wang. Hij legde zijn kop naast haar hoofd en begon te janken zoals alleen een Beagle dat kan. Daarna was hij weer zijn eigen gezellige, eigenwijze en drukke zelf. Weer wat geleerd.

❤