wijnstok en wijngaardenier

Vier jaar geleden verhuisde onze tuinbuurman. Dat vonden wij heel jammer. Niet alleen was hij een fijne tuinbuurman die geen gif gebruikte en met wie we een goed contact hadden, maar ook hadden wij zijn twee kinderen op muziekles. De oudste speelde gitaar bij Henk en de jongste piano bij mij. En er is weinig zo vreugdevol voor een muziekdocent ijverige en getalenteerde kinderen op les te hebben.

Het eerste tuinseizoen na hun verhuizing was zijn tuin in drie stukken verdeeld en hadden we opeens drie nieuwe buren. Twee van die nieuwe tuinders haakten vrij snel af en de voorzitter van het moestuincomplex kwam eens voorzichtig informeren of wij dat stuk grond er misschien bij wilde hebben. Na enige discussie hebben we dat aanbod aangenomen, met het gevolg dat we nu een moestuin hebben van ruim 385m2. De bedoeling was een kas te plaatsen, maar dat is er nooit van gekomen. Wel hebben we de windkamer van onze tuinbuurman overgenomen en meer fruitbomen geplant zodat het werk in de tuin behapbaar bleef voor ons tweeën.

Een windkamer is een hek met daartussen heel fijn gaas dat de wind tegenhoudt. In de windkamer is het gauw een graad of tien warmer dan op de rest van de tuin en daar kunnen we dus wind-, en temperatuurgevoelige planten zetten. We telen daar kruiden, tomaten, paprika en augurken. Vorig jaar hebben we er een druivenrank gezet. Vroeg in het voorjaar was het een paar dagen zonnig en warm en de gojibes en de kiwistruik liepen al uit. Maar de druif deed nog niks. Het was dan ook te vroeg; de kiwi werd geraakt door een late nachtvorst en moest helemaal opnieuw beginnen. De gojibes is blijkbaar minder gevoelig voor kou en tegenslag en bleef vrolijk blaadjes ontvouwen. Ook de kiwi krabbelde weer op en begon opnieuw uit te lopen. De bramen, de frambozen en de aalbessen gaven ook aan dat ze klaar waren om groen te worden, te gaan bloeien en vrucht te gaan dragen. Maar de druif bleef kaal. Ik begon me echt zorgen te maken dat hij bevroren was, de winter niet overleefd had…maar op een dag zag ik dat de knoppen aan de rank dikker werden en heel langzaam ontstond er een groene waas van belofte.

Ik ben de ware wijnstok en mijn Vader is de landman. Elke rank aan Mij, die geen vrucht draagt, neemt Hij weg, en elke die wel vrucht draagt, snoeit Hij, opdat zij meer vrucht drage. Gij zijt nu rein om het woord, dat Ik tot u gesproken heb; blijft in Mij, gelijk Ik in u. Evenals de rank geen vrucht kan dragen uit zichzelf, als zij niet aan de wijnstok blijft, zo ook gij niet, indien gij in Mij niet blijft. Ik ben de wijnstok, gij zijt de ranken. Wie in Mij blijft, gelijk Ik in hem, die draagt veel vrucht, want zonder Mij kunt gij niets doen. Wie in Mij niet blijft, is buitengeworpen als de rank en is verdord, en men verzamelt ze en werpt ze in het vuur en zij worden verbrand. Indien gij in Mij blijft en mijn woorden in u blijven, vraagt wat gij maar wilt, en het zal u geworden. Hierin is mijn Vader verheerlijkt, dat gij veel vrucht draagt en gij zult mijn discipelen zijn.
Johannes 15:1‭-‬8 NBG51

Zo gaat het ook met ons. We lijken dood en onvruchtbaar maar als door een wonder geraakt door Zijn Liefde blijken we opeens toch levensvatbaar. Het enige wat we daarvoor hoeven doen is ons hart te openen voor de liefde van de Vader die ons door de Zoon wordt aangereikt. Dat is echte vrijheid. Dat is echte gehoorzaamheid. Niet doen wat een ander zegt omdat die ander het zegt, maar zelf denken en besluiten te doen wat goed is. En als we verdwalen, even niet meer weten welke kant op te gaan dan is God daar met aanwijzingen en advies en vergeving en barmhartigheid.

Dat is echte vrijheid! Niet die nepvrijheid die ons heden ten dage als een (vegan)worst voor de neus wordt gehouden, maar werkelijke, diepe persoonlijke vrijheid om zelf na te denken en zelf te besluiten gehoorzaam te zijn aan Zijn Woord. En zelf om vergeving kunnen en durven vragen als we (tijdelijk) de weg kwijt zijn.

Of, in de woorden van de zalige Columba Marmion (1858-1923): Naarmate de ziel vooruitgaat, de hinderpalen uit de weg ruimt, en haar innerlijk leven eenvormiger, regelmatiger en meer verenigd wordt, wordt de werking van God als krachtiger ervaren, omdat zij vrijer is om zich uit te drukken, omdat zij op minder weerstand en meer soepelheid in de ziel stuit; en dan vorderen wij snel op de weg naar volmaaktheid. (…) Onze Heer heeft ons zo duidelijk deze wezenlijke leer gegeven: “Ik ben de wijnstok, gij zijt de takken; blijft in Mij, opdat gij vrucht draagt, want zonder Mij kunt gij niets doen” (Joh. 15, 5).

Om de ziel te doen groeien, is er vrijheid nodig. Vrijheid om je eigen fouten te kunnen maken. Vrijheid om de weg te gaan die nodig is, om die dingen tegen te komen die je vooruit helpen. Vrijheid om eigen beslissingen te kunnen nemen, zelfs als het onjuiste keuzes betreft. De vrijheid om je eigen mens te worden, je eigen mens te zijn. Zoals mijn vader ooit schreef in mijn poesiealbum: wees jezelf en word zo iemand, lukt dat niet dan ben je niemand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s