First week in Hell

Het maakt Reinier niet zoveel uit waar hij is, als het maar daar is waar ik ben. Zijn gevoel van veiligheid en bestaansrecht is nauwelijks ergens van afhankelijk. Hij is. En zolang ik ergens in de buurt ben of zolang hij het gevoel heeft dat ik elk moment terug kan komen, dan is zijn huid veilig. Zeker als Henk nog steeds in de buurt is.

Henk heeft dat ook, een ingebakken gevoel van veiligheid. Hij heeft weinig behoefte of nood aan bevestiging van zijn bestaansrecht. Hij is. Ik heb dat niet. Mijn gevoel van veiligheid is sterk afhankelijk van de aanwezigheid van Henk. Dat hoeft niet eens per se in fysieke vorm zeer nabij te zijn. Ik kan rustig reizen naar verre oorden (en heb dat ook regelmatig gedaan toen dat nog mocht) zolang ik maar weet dat hij bereikbaar is en in mijn hart aanwezig. Hij bevestigt mijn bestaansrecht en geeft mij veiligheid en in extensie geeft ook zijn huis mij een veilig gevoel. En ja, ondanks het feit dat we in gemeenschap van goederen zijn getrouwd en ik hier al bijna 20 jaar woon, blijft het zíjn huis. Dat heeft waarschijnlijk te maken met mijn onvermogen me te hechten, maar zeker ook met het feit dat hij hier allang woonde toen ik in zijn leven kwam.

eerste gat in het dak van het buurhuis; Henk houdt alles goed in de gaten!

Dus toen afgelopen maandag de slopers kwamen om ons buurhuis te slopen met welke wij één muur deelde, toen voelde ik mij heel ernstig aangetast in mijn gevoel van veiligheid en privacy. Als hoogsensitief mens werd ik niet alleen krankzinnig van de HERRIE en het dreunen van de kraan en de vrachtwagen die het puin afvoerde, ook het voortdurend bewegen van vreemde mensen in mijn zeer directe persoonlijke leefruimte maakt mij bijzonder ongelukkig. Zeg maar gerust hysterisch. Bij elke beweging die de kraan maakte, stond ons huis te trillen alsof we in Groningen wonen. En al meteen de eerste dag hadden we lekkage in de gang en het toilet. Terwijl ons steeds beloofd was dat we echt nergens last van zouden hebben. En het ergste moest nog komen!

Het regenwater liep langs de muur zo onze gang binnen 😦

Want ondanks de belofte dat de gedeelde muur zou kunnen blijven staan, bleek woensdag dat die toch gesloopt moest worden. Dus donderdag zaten we de hele dag zonder zijmuur. Waardoor niet alleen onze zijdeur, die wij als voordeur gebruiken, in het luchtledige stond, ook ons toilet was plotseling een openbare ruimte geworden.

weg wcmuur. Let op het buisje waar de kraan aan hangt…

Woensdag op donderdagnacht heb ik mijn hangmat beneden op het plaatsje opgehangen. Boven op het dakterras werd echt een beetje te gek:

nu het buurhuis weg is, lig ik eigenlijk gewoon langs de openbare weg…niet dat veel mensen omhoog kijken, maar toch

midden in de nacht werd ik wakker van iemand die op de bouwplaats aan het rondscharrelen was. Ik werd daar wakker van. Tenslotte…..feitelijk liep hij gewoon in mijn slaapkamer! Ik vroeg hem wat hij aan het doen was en hij zei dat hij koperdraad en zo aan het zoeken was. Ik heb hem weggejaagd. Ten eerste heb ik geen behoefte aan vreemde mensen in mijn directe leefomgeving en had ik mij daar al de hele week aan moeten conformeren, het is ook gewoon stelen en daar heb ik bezwaar tegen. Er staat niet voor niks een hek om het bouwterrein! Hij droop af. Maar de volgende dag scharrelde hij weer rond op de bouwplaats. De bouwers (die onze nieuwe muur aan het maken waren) en slopers waren net aan het lunchen en ik was onderweg naar weg. (Omdat ik thuis niet kan zijn, had ik geregeld dat ik in de kerk orgelles kon geven.) Ik was wat vergeten en toen ik terugliep van de parkeerplaats naar huis, zag ik hem wegfietsen met een stuk koperen pijp van ruim een meter. Inderdaad! Hij heeft dat pijpje waar de kraan van het fonteintje in het toilet (zie foto) gewoon uit het plafond getrokken en met kraan en al meegenomen. Vertel mij maar eens dat dat geen stelen is! Anyways, gelukkig waren we nog niet weg en konden we meteen de hoofdkraan dichtdraaien en de pijp afstoppen. Nu zijn we op zoek naar een nieuw kraantje zodat het fonteintje weer kan functioneren zodra alle ellende voorbij is.

Ik heb mijn tarp opgerold, maar zie hem hangen en begrijp waarom boven op het dakterras slapen niet echt meer een optie is

Want ook de belofte in vijf dagen klaar te zijn, kunnen ze niet waarmaken. Ik moet op de een of andere manier nóg zo een helse week doorstaan en kan alleen maar hopen en bidden dat het niet nóg een week gaat duren….In het weekend zijn ze gelukkig niet hier en heb ik even kans om bij te komen. Vanochtend heb ik eerst geveegd, stof gezogen, gepoetst, opgeruimd, gedweild en afgestoft zodat het huis weer enigszins toonbaar en leefbaar is en nu ga ik taarten bakken voor mijn Moeder die maandag 90 jaar hoopt te worden.

Ik bak een klassieke appeltaart, een chocoladecake met lavendelglazuur en een bramenkwarktaart. Natuurlijk allemaal 100% plantaardig en met fruit en lavendel uit eigen moestuin.

Ik vroeg mijn Moesje: en? Hoe oud gaat u worden maandag? Ze zei: ik ben in 1931 geboren … Ik: dusssss, hoe oud wordt u dan? Waarop ze een beetje bozig riep: nou, je kunt toch rekenen!!! Ze mag dan oud zijn en de dingen niet meer weten, ze blijft een rebel! 🙂 ❤

Moeder met haar jongste kleindochter (bijna 13)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s