over een leven met Alzheimer. Dat stond er op de flyer van de theatervoorstelling Om te beginnen bij het begin die ik gister heb mogen beleven.

En een belevenis was het! Mijn nicht kwam me ophalen en we reden samen naar de boot. Zelf ga ik eigenlijk altijd met de fiets de boot op, dus lopend (de auto op Texel gelaten) was weer eens een heel andere beleving. Op de boot namen we een kopje thee (zij een kopje koffie) en toen we bij het theater waren aangekomen, was de zaal nog niet open. Nu is de bioscoopzaal Zevenskoop in Den Helder een onderdeel van een hotel en we mochten gelukkig in de ontbijtzaal wachten. We namen daar een kopje koffie, ik met havermelk en de gastvrouw kwam met een groot bord met daarop verschillende taartjes. We mochten kiezen. Ik koos een worteltaart met walnoten, was echt heerlijk! En zij koos voor een romig speculaastaartje, die naar zeggen ook heel lekker was. Tot nu toe was het een zeer geslaagde ochtend!
En toen mochten we de zaal binnen. Ik was er nog nooit geweest. Het is een gezellige, bruine kroegachtige ontvangst. We kregen thee (of koffie, maar dat had ik al gehad) en de regisseuse heette ons van harte welkom. We werden naar de zaal geleid. Een ongewoon grote bioscoopachtige zaal met voorin gezellig tafeltjes bij de stoelen. Ik had op de website van de voorstelling gelezen dat Annet haar eigen verhaal verteld in de voorstelling. Zij heeft vanaf dag 1 (de diagnose) tot en met zijn dood voor hem gezorgd. En daar vervolgens deze voorstelling over gemaakt.
Het spel was echt fantastisch. Niet alleen het toneelspel, maar ook de accordeonmuziek die er steeds tussendoor kwam was prachtig. En de regie was weergaloos. Het klopte allemaal zo precies. Was er sprake van afstand en moeilijkheden gingen ze verder uit elkaar, was er sprake van liefdevolle gebeurtenissen hielden ze elkaar vast. Er werd gedanst, geschreeuwd, gelachen en hier en daar een traantje weggepinkt. Ook in het publiek. Om een beetje de sfeer te proeven vind u hier een stukje accordeonmuziek. Weliswaar een andere speler, maar toch leuk om even naar te luisteren.

De persoon over wie de voorstelling gaat, was in zijn werkzaam leven regisseur en een groot fan van Onder het melkwoud van Dylan Thomas. Hij heeft deze voorstelling ook twee keer geregisseerd. De laatste voorstelling die hij maakte, was De Meeuw van Tsjechov. De spelers zijn allemaal dichtbij hem geweest; zijn vrouw en zijn beste vrienden spelen deze voorstelling. Het had daardoor heel klef en persoonlijk kunnen worden, maar dat is niet gebeurd. Integendeel! De nabijheid van de spelers, het feit dat ze elkaar zo goed kennen maakt het verhaal des te indringender en juist meer intrinsiek. Door hun onderlinge relatie konden ze heel gedetacheerd spelen en daardoor bij iedereen binnenkomen.
Na afloop hebben we nog even met de spelers en de regisseuse mogen spreken onder het genot van een kopje thee (of koffie, maar houd van thee) Dat was ook bijzonder. En fijn, want meestal krijg je niet de kans om de spelers/acteurs/musici te vertellen hoe onder de indruk je was van hun werk. En als musicus weet ik uit ervaring hoe fijn het is om dat te horen.
Er zijn nog twee voorstellingen gepland. (27 november in Alkmaar en 6 december in Wadway) Als je kans ziet te gaan, doe het dan! Je zult er zeker geen spijt van krijgen.