Klavertje vijf

Gisteravond kwam mijn nepzusje muziek maken. En drinken 😉 Het was ontzettend fijn om weer eens samen muziek te maken! Eerst hebben we allerlei liedjes gezongen, van Queen tot en met ABBA en omdat ik een alt en zij een sopraan is, kunnen we lekker tweestemmig zingen. Het is waarschijnlijk niet om aan te horen, maar we hebben erg veel lol. Daarna Klezmermuziek gespeeld. Dat doen we serieuzer. Zij op de viool en ik achter de piano, lekker hoor. Kletsmaar, noemen mijn vriendin Sas en ik dat altijd. 😀

Anyways, mijn nepzusje dus. Omdat ze meer is dan een vriendin en ook iemand van wie ik zeker weet dat ik die nooit kwijt zal raken, zelfs al zou ik het willen of er moeite voor doen. Ik heb meer van dat soort familie. Aangenomen familie, nep of stief, iedereen mag het noemen. Ik gebruik het liefst het woord doppie als afkorting van adoptie(f). Dit heb ik niet zelf bedacht! Dat komt bij mijn doppiemam vandaan.

Toen ik 2012 tijdelijk zonder pied-a-terre kwam te zitten, werd mij een bed aangeboden in huis bij een echtpaar op leeftijd. Het echtpaar zong in mijn koor in de Titus Brandsmakerk in Amstelveen. Hen en Idy, mijn doppie-ouders. Wat begon als een grapje omdat ik precies negen maanden bij hen op zolder mocht bivakkeren, werd in de loop der jaren werkelijkheid. Ze werden mijn tweede ouders, ik noem Idy doppiemam en zij noemt mij haar vijfde klaverblaadje. De eigen kinderen vormden altijd al een klavertje vier en ik was trots op mijn status als vijfde klaverblaadje. Lief en leed hebben we gedeeld en ook nadat ik de Titus verliet in 2017, bleef het contact.

We waren een keer bij ze in Amstelveen en toen had ik de sleutel van de auto in de auto laten liggen en vervolgens de klep dichtgegooid. De ANWB moest erbij komen om de deur van de auto open te forceren. Hen kwam niet meer bij van het lachen! Oh wat heb ik nog vaak moeten horen hoe dom ik was geweest.

En al die jaren dat ik in de Titus werkte, hebben we samen met nog een tenor de passie voor Palmzondag gezongen. Ik de evangelist, hij Christus, de tenor alle andere stemmen. En Hen begon al vroeg met studeren voor die Zondag. Hij deed het graag en goed, maar ook altijd met het nodige lood in zijn schoenen. In een koor zingen voelt veel veiliger dan solo zingen en dan ook nog zo een belangrijke partij!

Ook de kooruitjes kan ik me nog goed herinneren, varen op de Utrechtse grachten, harmonium spelen ergens in een museum, lezingen over kerkmuziekgeschiedenis. En toen ik voor de eerste keer op mijn nieuwe werkplek Pasen vierde, kwamen ze naar de mis en zijn we daarna met z’n viertjes gaan lunchen.

van links naar rechts: Rachel, Henk, Hen, Idy (2017)

Afgelopen juni is Hen plotseling overleden. Ik kan er maar niet over uit dat hij op precies dezelfde manier naar de hemel is gegaan als mijn vader. Mijn vader stierf op zaterdag 24 oktober 1998. Hij was bezig mijn moeder te helpen de kas te repareren en ging even thuis een latje ophalen. Hij is nooit thuis aangekomen; hij lag dood op het tuinpad. Hen had de laatste tien dagen van zijn leven nog een avontuur aangepakt: hij oefende met fietsen op een driewielerfiets. Die bewuste dag waren ze voor het eerst samen wezen fietsen, Hen op zijn nieuwe fiets. Thuisgekomen zette hij de fiets op slot, trok het zeil eroverheen en viel dood neer. Ook hij lag dood op het tuinpad…


Een jaar of vijf geleden zaten we samen in de kamer bij mijn doppie-ouders thuis; Idy was ongetwijfeld koffie of drank aan het inschenken. Hen was toen langzaam herstellende van een heel zware operatie. Plots pakte hij me stevig bij m’n arm en zei: “als ik dood ga, moet jij orgel spelen. En als de kist de kerk uit wordt gedragen, speel je iets van Bach, met alles open! Denk erom, hoor! Niet zachtjes, met veel bombarie!” Ik kon niet anders dan het hem beloven. Ik voegde er natuurlijk wel aan toe dat ik hoopte en verwachtte dat hij nog lang bij ons zou blijven. Dat was minder lang dan ik graag had gewild…
Ik ga hem ontzettend missen, zijn wijze woorden, zijn humor, zijn vaderlijke liefde. Ik voel me rijk en gezegend dat hij in mijn leven zo een belangrijke rol heeft mogen spelen. Hij is één van de allerbeste mensen die ik ooit in mijn leven ben tegengekomen, een echte Mensch. Ik weet dat hij er zelf niet zo zeker van was, maar als iemand het verdient in de hemel te komen, dan Hen!

Op zijn crematie zat ik achter in de kapel. Niet alleen wilde ik dichtbij het orgel zitten, want ik wist niet precies wanneer ik zou moeten spelen, bovendien voelde ik me niet zo op mijn plek dichtbij de familie. Tenslotte was ik slechts een aangeleund kind. Ik had Hen veel minder lang gekend. Het voelde toch een beetje alsof ik er niet bij hoorde. De kinderen hadden alle vier hun eigen verhaal voorbereid, zonder met elkaar te overleggen. Het mooie was dat de verhalen prachtig bij elkaar aansloten en nergens overlapte. Ook sloten de verhalen onverwacht goed aan bij de muziek die Hen zelf had uitgezocht. Ik probeerde emotioneel ook een beetje afstand te houden want het Ave Maria dat ik zou zingen lag vrij hoog voor mijn altstem en iedereen weet hoe slecht huilen voor je stem is. Maar toen de oudste dochter sprak over hoe Hen mij had opgenomen in zijn huis toen ik zonder slaapplaats kwam te zitten en hoe hij mij als zijn vierde dochter had geadopteerd in zijn hart, brak ik natuurlijk toch. Daar gaat mijn hoge F, dacht ik nog en bij de eerste zanginzet hoorde ik dan ook mijn stem kraken. Toen nam de professionele musicus in mij het over en ik zong het hele Ave Maria zonder verdere tegenslag. Toen ik het slotakkoord aansloeg, voelde ik de handen van mijn doppiemam op mijn schouders. Ik draaide me om en zag Idy met haar vier kinderen achter mij heen staan. Ik had ze écht niet horen aankomen! Later hoorde ik dat Idy meteen naar mij toe wilde toen ik begon met spelen en dat de kinderen haar niet alleen wilde laten gaan, dus zijn ze allemaal maar gekomen. Zo voelt het, onvoorwaardelijke liefde.

Normaal gesproken krijg ik altijd loon als ik op een uitvaart gespeeld heb, maar voor deze speciale en extra droevige gelegenheid wilde ik natuurlijk niks hebben. Voor mijn doppiemam was dat heel moeilijk; ik ben er schoorvoetend mee akkoord gegaan dat ze me mijn reiskosten zou vergoeden. Toen ik thuis het envelopje openmaakte, bleek daar veel meer dan alleen reiskostenvergoeding in te zitten. Ik wilde absoluut niet dat dit geld in de huishoudpot ging; ik wilde er iets bijzonders mee doen als herinnering aan Hen en als teken van de onvoorwaardelijke liefde die ze mij hebben laten voelen en ervaren. Dus ik ging naar mijn tattoo-artist en heb een klavertje vijf laten zetten op mijn rechteronderarm.

Mijn doppiemam is een ontzettend sterke en positieve vrouw. Ik bewonder haar zeer zoals ze met het verlies van haar grote liefde omgaat. Ze zijn ongelooflijk lang samen geweest en hebben samen de hele wereld afgereisd. Ik ga zo vaak ik kan even bij haar langs en dan kijken we graag samen foto’s van al hun reizen. Nog steeds wil ze altijd alles op de foto vastleggen en ondanks haar leeftijd doet ze nog pittig mee met mobiele communicatie en digitale fotografie. Ik kan alleen maar hopen dat ze nog lang bij ons mag blijven.

Hen en Idy, mijn doppiemam en doppiepap

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s