Vaders

Mijn brein werkt sterk associatief. Ik hoef maar een interval te horen of een hele symphonie speelt zich af in mijn hoofd. Een woord is genoeg om een gedicht te reproduceren of een lied in te zetten. Mijn hele leven ben ik bezig geweest zoveel mogelijk muziek aan zoveel mogelijk haakjes in mijn hoofd te hangen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat hoe meer haakjes je maakt in je hoofd, hoe makkelijker je dingen leert en onthoudt. Nadeel is dus dat er altijd wel een ander haakje getriggerd wordt dan het plan was; dat ik iets anders vind dan ik zocht. Ach, ik ben er aan gewend en het levert soms ook heel mooie gedachte op. Zoals vanochtend toen de woorden van de laatste voorbede in het ochtendgebed me sterk aan mijn vader deed denken.

Heer, wij staan voor U om U te danken voor al Uw goede gaven.

Voor het eten zongen wij altijd een lied en dat ging zo:

Voor al Uw goede gaven, Heer zij U de dank en eer.

Wij danken U voor daag’lijks brood, kracht en gezondheid, Heer.

Het is dus niet zo vreemd dat ik juist aan dit lied moest denken; de woorden zijn identiek. Of dat ik daarna of daardoor aan mijn vader moest denken. Hij was degene bij ons thuis die er altijd op stond dat er gebeden werd voor en na het eten. Na het eten zongen we dan vaak het volgende lied. Dat hebben we ook gezongen op zijn begrafenis.

D’avond valt nu neder over bos en hei Rust en vrede geve, vrede ook voor mij! Staakt, o mens, dit streven naar elk aards genot Rust en vrede geve slechts de Heer Uw God.

Dat het bidden bij mijn vader vandaan kwam werd laatst pijnlijk duidelijk toen ik voor mijn moeder had gekookt en zij mij met een pollepel op het hoofd ging slaan toen ik het Onze Vader ging bidden. Maar dit even geheel terzijde.

Ik denk dat mijn vader een gelovig mens was. We hebben er nooit echt over gesproken. Toen ik eraan toe was om over God en geloof te praten, was hij er al niet meer. We hebben veel en over diepe dingen des levens gesproken, maar zelden of nooit over God. Ik vind dat jammer.

De laatste jaren van zijn leven speelde hij regelmatig orgel tijdens de dienst in de Zeemanskerk. Soms val ik in als organist bij onze protestantse broeders en zusters en heel soms mag ik dan ook achter het orgel in de Zeemanskerk zitten. In het liedboek daar aanwezig staat bij sommige liederen de eerste regel van het laatste couplet in mijn vaders handschrift; dan wist hij wanneer hij op mocht houden. Ik vind dat altijd mooi om te zien, dierbaar. Een klein lijntje in deze wereld tussen hem en mij…

Mijn vader heeft nooit geweten dat ik orgel ben gaan spelen, dat is een groot verdriet. Maar hij was heel trots op mijn pianospel en dat is dan weer een grote vreugde. En als ik bid: onze Vader die in de hemel zijt, denk ik altijd aan Vader en aan vader. 💖

mijn vader (de man met de baard) en ik (met vlechtjes)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s