Bidden, gebedsgroep, verhaaltje

Leven met hsp is een uitdaging. Ik heb vooral veel last van geluid. Het is me snel te hard of te overheersend en ik raak snel geïrriteerd of overprikkelt als geluiden om me heen langdurig te hard zijn. Voor het reizen heb ik noise-cancelling headphones, die ik ook vaak thuis gebruik als ik niet goed in mijn vel zit. Moet ik ook weer mee uitkijken want voor ik het weet ben ik er zó aan gewend dat ik helemaal niet meer zonder kan 🙈 Het klinkt misschien vreemd dat een musicus overgevoelig is voor geluid….of misschien ook wel juist niet.

Onlangs schraapte Henk de pan leeg waar rijst in gezeten had en men! maakt dat een herrie! Dus na ongeveer 12 seconden vroeg ik of hij alsjeblieft op kon houden. Hij ging onverdroten door en maande mij toch eindelijk eens iets te doen aan die overgevoeligheid voor geluid. Misschien kun jij gewoon ophouden met herrie maken?!?!? was mijn repliek. Lijkt me een stuk eenvoudiger!

Toen ik nog gewoon aan het werk was, verkeerde ik in de gelukkige omstandigheid dat ik wel drie of vier keer per week een viering mee kon vieren. Bidden helpt ontzettend goed met mijn balans bewaren. Natuurlijk bid ik elke dag, ook als er geen mogelijkheid is om samen te bidden, maar samen bidden geeft toch een enorme toegevoegde waarde. Misschien niet aan het gebed zelf maar zeker wel aan de intensie, de intensiviteit en de energie. Saamhorigheid is het woord dat mij in gedachte komt…

Sinds de Vastentijd 2020 bidden we regelmatig met een groepje middels whatsappvideocall. Ik heb een verschrikkelijk aversie tegen alles wat online gaat. Mijn overgevoeligheid maakt het heel moeilijk om te reageren op situaties en mensen als ik de energie niet kan voelen en energie kun je nu eenmaal niet sturen via het internet. Desalniettemin ben ik heel blij met de online gebedsgroep want het geeft me op dit moment de enige mogelijkheid om samen te bidden iets wat ik heel erg mis als dat niet kan. Het scheelt zeker dat het maar een beperkt groepje is en dat het interactief is (we bidden antifonaal zoals dat heet: omstebeurt een psalmvers, als vraag en antwoord.) Iemand leest de lezingen, iemand bidt de voorbeden en de twee initiatiefnemers nemen afwisselend de overweging op zich. Al met al duurt het een half uurtje, drie kwartier en dat is voor mij net te doen. En het geeft me enorm veel, al was het alleen maar het gevoel dat ik niet alleen sta, dat ik ergens bij hoor.

Sommige mensen kunnen nog wel begrijpen dat ik in God geloof, maar begrijpen niets van mijn keuze voor de Kerk. De rooms-katholieke kerk wordt door veel mensen toch gezien als iets archaïsch en zeer vrouwonvriendelijk. Misschien is het waar, maar ik heb die ervaring helemaal niet. Ik heb wel degelijk vraagtekens bij het onthouden van het priesterschap voor vrouwen en over het celibaat en het veroordelen van gescheiden mensen en mensen met een andere (seksuele) geaardheid. Maar voor mij heeft de katholieke kerk veel bewaard van het oorspronkelijke doel: Gods vertegenwoordiging op aarde. Vooral door de symboliek en het vertellen van Bijbelverhalen middels beeldende kunst, zoals glas-in-loodramen, schilderijen, iconen en beelden. En mijn verlangen naar de mystiek van het geloof vond ik nergens anders vervuld. (Ik realiseer me dat dit puur persoonlijk is.) De roomse kerk heeft een lange geschiedenis, een prachtige traditie en veel, heel veel muziek.

Natuurlijk is geloven in God niet hetzelfde als een (trouwe) kerkganger zijn of worden. En er zijn ongetwijfeld zeer gelovige, zeer Christelijke mensen die vrijwel nooit een kerk van binnen zien. Laat staan een viering bijwonen. Dat zegt allemaal niets over het geloof in het hart. Daar kan niemand dan God iets over zeggen! Een religieus mens is iemand die in de kerk zit en denkt aan kanovaren. Een spiritueel mens is iemand die aan het kanovaren is en aan God denkt.

Wat wel heel veel mensen doen, ook mensen die roepen niet in God te geloven, is een kaarsje aansteken in de kapel. Roomse kerken bieden eigenlijk allemaal gelegenheid even binnen te lopen, de stilte te ervaren en een kaarsje te branden. Ik hoorde eens op de radio een stoere trucker luidkeels verkondigen dat al die praat over God en Jezus allemaal onzin was en dat hij er niks van geloofde. Alleen Maria, daar had hij wel wat mee en hij bekende ook bijna elke dag in een kerk een kaarsje te branden voor Maria. Prachtig vind ik dat. De atheïst geworden katholiek zegt: God bestaat niet en Maria is Zijn Moeder.

Waarom samen vieren belangrijk is wordt mooi geïllustreerd in het volgende verhaal dat ik ooit las in een parochieblaadje. Geen idee wiens hand het schreef, wiens brein het bedacht, maar het verhaal zelf is me altijd bij gebleven.

Er was eens een trouwe kerkganger. Een man alleen op middelbare leeftijd. Hij woonde in het dorp en stond bekend als een vriendelijk mens. Altijd tijd voor een praatje. En ook elke Zondag na de mis bleef hij steevast koffie drinken en stond open voor een gesprek met een ieder. Op een gegeven moment besloot deze man niet meer naar de kerk te gaan. Geloven en God aanbidden kan ik ook zelf in mijn eigen huis, dus waarom zou ik elke keer die moeite doen naar de kerk te gaan? Zo was zijn gedachte. In plaats van op Zondagmorgen op tijd op te staan en de gang naar de kerk te ondernemen, bleef hij wat langer in bed liggen en maakte hij voor zichzelf een uitgebreid ontbijt klaar. Dan maakte hij dan een lange wandeling door de velden, als het weer het toeliet en genoot daarna van een glaasje wijn bij het openhaardvuur. Dit duurde zo enkele weken en het nieuwe ritme van de Zondag paste hem wel. Soms miste hij wel wat contact met andere mensen, maar een praatje met een andere wandelaar onderweg of met de buurman over de schutting vulde dat gat.
De pastoor van de parochie miste de trouwe kerkganger in de kerk. Natuurlijk informeerde hij eerst hier en daar of de man wellicht ziek of anderszins nooddruftig was, maar dat bleek niet het geval. Was hij dan toch van zijn geloof afgevallen? Meneer pastoor zag het een paar weken aan, maar toen de man zich niet liet zien, besloot hij zelf maar eens op onderzoek uit te gaan.
De man zit met zijn Zondagse glaasje wijn voor de open haard. Hij strekt zijn benen en peinst wat over het leven, de zin daarvan en over God. Plotseling gaat de bel. Wie kan dat zijn op deze regenachtige Zondagmiddag? mompelt hij tegen zichzelf terwijl hij in zijn sloffen schiet en zich naar de deur spoedt. Daar staat, geheel verregend, meneer pastoor.
Goedemiddag, meneer pastoor.
Goedemiddag, mag ik even binnenkomen?
De man en de pastoor gaan zwijgend bij de open haard zitten. Zonder woorden pakt de man nog een glas en schenkt meneer pastoor een wijntje in. Meneer pastoor vat het glas, neemt een slok en zet het glas op het bijzettafeltje. Vervolgens pakt hij de pook en pakt een brandend stukje hout uit de haard. Voorzichtig legt hij het stukje hout naast het vuur, waar het nog een tijdje blijft branden en vervolgens langzaam uitdooft.
Meneer pastoor drinkt vervolgens zijn glas leeg, staat op en laat zich door de man naar de deur begeleiden.
Bedankt voor de preek, zegt de man. Volgende week ziet u me weer in de kerk.

Want geloven en God aanbidden kan altijd en overal, maar een stukje hout buiten het vuur blijft maar een beperkte tijd branden. We hebben andere gelovigen, andere mensen en andere meningen nodig om de liefde voor God in ons brandend te houden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s