ontmoeting

Ik liep met de hond op straat.

Heel veel van mijn verhaaltjes beginnen met: ik liep met de hond op straat. Dat komt omdat ik vaak met de hond op straat loop. En daar mensen tegenkom. En elke ontmoeting is het begin van een verhaal.

Mooi woord trouwens: ontmoeting. Ontdaan van het moeten iemand begroeten. Anders dan een afspraak (afgesproken dus het moet) is een ontmoeting per definitie spontaan en geïmproviseerd.

Enfin ik liep met de hond op straat toen er een auto vlak voor me op de stoep stopte en een man uitstapte. Hij kwam naar me toe en vroeg: u bent zeker van hier? Het was minder een vraag dan een stelling. Jammer dat hij niet vroeg: bent u hier bekend? want dan geef ik altijd als antwoord zeg maar gerust wereldberoemd! En ga dan staan wachten tot het kwartje valt 😀 -Kunt u me de weg naar begraafplaats vertellen? -De katholieke of de algemene? -Tsja, dat weet ik niet hoor! Er staat een groot beeld bij de ingang. -Ah, dan weet ik welke u bedoelt. Hier naar rechts en dan bij het eerste verkeersplein is het aan uw rechterhand. -Ja, dan weet ik het wel weer. Ik ben er al eens geweest, maar alles is opgebroken en nu ben ik de weg kwijt. -Het is inderdaad nogal een bende hier met al die opengebroken wegen. -Ja, ik ga het graf van mijn vrouw bezoeken. ik ben er niet meer geweest sinds ik haar begraven heb. Ik gedenk haar wel elke dag, hoor! Dan ga ik de zee in en denk ik aan haar en voel ik me heel dichtbij. -Wat mooi! En wat droevig dat uw vrouw is overleden. -Nee hoor, ik mis haar heel erg maar ik ben er niet verdrietig onder. -Hoe lang is het geleden dat u uw vrouw kwijtraakte? -Goed een half jaar geleden. -Dat is echt zó kort geleden! Nogmaals wijs ik hem de weg, we wensen elkaar een fijne dag en hij stapt weer in. Ik geef Reinier een koekje voor het braaf en geduldig wachten. Hij stapt weer uit, kijkt me indringend aan en zegt: Het belangrijkste is dat je je gevoel voor humor niet kwijtraakt!

Wat een mooie ontmoeting. En ook zo precies op het juiste moment. Al mijn communicatieve vaardigheden was ik kwijt en ik wilde nooit meer met iemand praten. Maar een vreemde (een naaste) met een hulpvraag, en dan één die ik zo eenvoudig kan oplossen, daar kan ik niet aan voorbijgaan. Zulke dingen zijn geen toeval. Toeval is misschien het pseudoniem van God als Hij anoniem wil blijven.

zoek de kraai

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s