Raak me (niet) aan!

Jezus zeide tot haar: Vrouw, waarom weent gij? Wie zoekt gij? Zij meende, dat het de hovenier was, en zeide tot Hem: Heer, als gij Hem weggedragen hebt, zeg mij dan, waar gij Hem hebt neergelegd en ik zal Hem wegnemen. Jezus zeide tot haar: Maria! Zij keerde zich om en zeide tot Hem in het Hebreeuws: Rabboeni, dat wil zeggen: Meester! Jezus zeide tot haar: Houd Mij niet vast, want Ik ben nog niet opgevaren naar de Vader; maar ga naar mijn broeders en zeg hun: Ik vaar op naar mijn Vader en uw Vader, naar mijn God en uw God. Maria van Magdala ging heen en boodschapte de discipelen, dat zij de Here had gezien en dat Hij haar dit gezegd had.
Johannes 20:15‭-‬18 NBG51

Houd me niet vast, zegt Jezus. De vraag rijst waarom Hij niet aangeraakt wil worden en waarom dat belangrijk is.

Augustinus, bisschop van Hippo (354-430) schreef erover: Raak me niet aan, want Ik moet nog opgaan naar mijn Vader.” Wat wil dat zeggen? Dat men Christus beter met het geloof dan via het vlees aan kan raken. Christus aanraken met het geloof, is Hem aanraken met de hele waarheid. Zo ook de vrouw die leed aan bloedverlies: ze naderde Christus vol met geloof en raakte zijn kleed aan. (…) En de Heer die samengedrukt werd in de menigte, werd alleen door deze vrouw aangeraakt (…) want zij geloofde.
En een vrouw, die twaalf jaar aan bloedvloeiingen geleden had, en veel doorstaan had van vele dokters en al het hare daaraan ten koste had gelegd en geen baat had gevonden, maar veeleer achteruit was gegaan, had gehoord, wat er van Jezus verteld werd, en zij kwam tussen de schare en raakte van achter zijn kleed aan. Want zij zeide: Indien ik slechts zijn klederen kan aanraken, zal ik behouden zijn. En terstond droogde de bron van haar bloed op en zij bemerkte aan haar lichaam, dat zij van haar kwaal genezen was.
Marcus 5:25‭-‬29 NBG51

Vandaag, mijn broeders en zusters, is Jezus in de hemel. Toen Hij tussen zijn leerlingen verbleef, toen Hij bekleed werd met een zichtbaar lichaam en toen Hij een sterfelijk lichaam bezat, zag men Hem, en raakte men Hem aan. Maar vandaag zetelt Hij aan de rechterzijde van de Vader, wie onder ons kan Hem nog aanraken? En toch, wee ons, als we Hem niet aanraken. Wij allen die geloven, raken Hem aan. Hij is in de hemel, Hij is ver weg, en de afstanden die Hem van ons scheiden zijn niet meetbaar. Maar geloof, en u raakt Hem aan. Wat zeg ik? Raakt u Hem aan? Als u gelooft hebt u Hem, in wie u gelooft, naast u. (…)
Wilt u weten hoe Maria Hem aan wilde raken? Ze zocht Hem als zijnde dood en geloofde niet dat Hij moest verrijzen: “Ze hebben de Heer uit het graf gehaald!” (Joh 20,2) Ze huilt om een mens. (…) “Raak me niet aan, want Ik moet nog opgaan naar mijn Vader.” Als je me aanraakt voordat Ik naar de Vader ben gegaan, zul je slechts een mens in mij zien. Wat zal dat geloof je brengen? Laat Mij naar de Vader gaan. Ik heb Hem nooit verlaten, maar Ik ga er voor jou naar toe, als je gelooft dat Ik aan de Vader gelijk ben.” Onze Heer, Jezus Christus heeft zijn Vader niet verlaten, toen Hij van nederdaalde van bij Hem vandaan. En toen Hij van bij ons vandaan weer opsteeg, heeft Hij ons ook niet verlaten. Want op het moment van opstijgen om aan de rechterhand de Vader te gaan zitten, zo ver weg, zei Hij tegen zijn leerlingen: “Ik zal bij u blijven tot aan het einde der tijden” (Mt 28,20) *einde citaat*

Jezus wilde niet aangeraakt worden omdat Hij ons moest leren geloven zonder aanraking, zegt Augustinus. Later gaat Hij zelfs nog verder wanneer de apostel Thomas Zijn wonden wil aanraken om tot geloof te kunnen komen. Hij zegt dan: zalig wie niet zien en toch geloven. (Joh. 20, 29) Dus niet alleen zonder tastbaar bewijs, zelfs zonder zichtbaar bewijs wordt ons geloof gevraagd. Dit vraagt heel wat van een mens. We zijn nu eenmaal van nature altijd op zoek naar bewijs, tastbaar bewijs waarmee we onszelf én anderen kunnen overtuigen. Thomas, die er niet bij was toen Jezus aan de apostelen verscheen na Zijn opstanding, vraagt voor ons allen om Zijn wonden te mogen zien, te mogen aanraken om bewijs te krijgen dat Hij waarlijk is opgestaan. Thomas is daarom een zeer belangrijke apostel, misschien wel de belangrijkste. Ik zal binnenkort een heel blog aan hem wijden. Beloofd!

Aanraken en aangeraakt worden is van levensbelang. Niet alleen voor mensen, maar in ieder geval voor alle levende wezens met een sociale structuur. Waarschijnlijk ook, misschien in mindere mate, voor levende wezens zonder dat. Ik heb het niet over seksuele aanraking, ik heb het over een troostrijke arm om een schouder, een liefdevolle hand in hand, een levensvreugde verhogende knuffel. In tijden van nood waar woorden tekort schieten, kan een liefdevolle aanraking zeer helend zijn.

Experimenten met baby’tjes om te kijken hoe de mens zich ontwikkelt zonder taal of fysiek contact zijn in de geschiedenis meer dan eens uitgevoerd. (Je kunt het zo gek niet bedenken of mensen hebben het anderen aangedaan. https://www.cracked.com/article_19993_the-6-cruelest-science-experiments-ever-were-done-kids.html ) De Romeinse keizer Frederik II (13e eeuw) liet kinderen opgroeien zonder taal om te kijken welke taal ze uit zichzelf gingen spreken. Zijn gedachte was dat die taal de taal van het paradijs zou zijn. https://en.wikipedia.org/wiki/Language_deprivation_experiments#

In 1944 was er in de USA een experiment waar baby’s (liefdevolle) aanraking ontzegd werd, om te zien hoe belangrijk aanraking en fysiek contact is voor de ontwikkeling van een mens. Na vier maanden werd dit experiment gestaakt; meer dan de helft van de baby’s was inmiddels overleden. Aanraking is van levensbelang. https://stpauls.vxcommunity.com/Issue/us-experiment-on-infants-withholding-affection/13213

Dit gaat dan alleen over kleine kinderen, maar ook volwassenen hebben behoefte aan aanraking. Huid op huid contact, een schouder om op uit te huilen, een troostende hand op de schouder, een levensbevestigende knuffel. https://het-ihc.nl/aanraking-verbinding-huidhonger/

en ook: https://www.happinez.nl/body-yoga/waarom-vaker-geliefden-moet-knuffelen/

Jezus vraagt ons Hem te geloven, in Hem te geloven zonder dat we Hem kunnen aanraken of zelfs maar kunnen zien. Door het geloof Hem raken, aanraken. Wat wil dat zeggen? Ik denk dat ik Hem kan aanraken door te zorgen voor mijn medemens. Als ik geloof dat ik Zijn handen ben, op deze wereld om van Hem te getuigen, dan moeten mijn acties dat reflecteren. Geen wrede experimenten met het onthouden van levensbelangrijke zaken, maar een ultiem geven van alles wat ik heb aan ieder die ik tegenkom. Want ieder die ik tegenkom, is mijn naaste. Ik heb het al vaker geschreven…

Ik wil echt niet zeggen dat je iedereen die je op straat tegenkomt een dikke knuffel moet gaan geven, sterker nog uit onderzoek blijkt dat een vreemde knuffelen geen positieve effecten heeft of in ieder geval (veel) minder dan knuffelen met iemand die je kent en vertrouwt, maar je zou er eens over kunnen denken of je de mensen in je directe omgeving wel vaak genoeg met liefde aanraakt. Ik knuffel Henk vaak langer dan hij wil en dan roept hij: daar hebben we een hond voor! En dan knuffel ik Reinier. Er schijnt weinig verschil te zijn of je nou een mens knuffelt of een (huis)dier. Het onderzoek ging alleen over het knuffelen van honden en katten, maar er is geen reden om aan te nemen dat het knuffelen met andere dieren (paard, alpaca, koe, varken) andere resultaten zou geven. Een knuffel van 20 seconden is voldoende om je bloeddruk te verlagen en zo stress te verminderen. De Amerikaanse psychotherapeute Virginia Satir, een van de grondleggers van de gezinstherapie, schijnt gezegd te hebben: “We need 4 hugs a day for survival. We need 8 hugs a day for maintenance. We need 12 hugs a day for growth.” Oftewel: “We hebben vier knuffels per dag nodig om te overleven, acht knuffels per dag voor onderhoud, en twaalf knuffels om te groeien.” Het aantal is toevallig – er is geen reden waarom het er precies zoveel zouden moeten zijn. Maar de bedoeling achter het citaat is duidelijk: naarmate je vaker knuffelt met mensen van wie je houdt, voel je je veiliger door de vrijkomende oxytocine (=gelukshormoon). En mensen die zich veiliger voelen, hebben meer psychische ruimte om zich te ontwikkelen. Het klinkt allemaal heel logisch en plausibel.

Door de naaste met liefde tegemoet te treden, door Jezus’ handen te zijn op aarde, door met beide handen te geven, getuigen we van Zijn liefde voor ons en worden we door Hem aangeraakt zonder daadwerkelijk Hém aan te raken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s