woestijn en oase

Mijn moeder is 89 jaar oud. 90, zegt ze zelf. Hoewel ze soms wat warrig is en veel dingen niet meer zelf kan, woont ze nog steeds thuis. Dat kan omdat we de mantelzorg verdelen en met hulp van de fantastische thuiszorgers hier in de buurt. Twee dagen in de week ben ik bij haar. De vorige keer dat ik er was, vertelde ze dat ze midden in de nacht wakker was geworden en niet wist waar ze was. Ze kon het écht niet bedenken! Toen is ze uit bed gegaan en heeft ze een poosje op de stoel gezeten. “En,” zei ze. “Toen zag ik de televisie en een halfvolle fles wijn en toen wist ik het weer. Ik heb toen de televisie aangezet en een glas wijn ingeschonken en leeggedronken.” Zo ken ik mijn moeder weer!

Ik kan het maar niet loslaten. Hoe bang moet ze zijn geweest! Als je niet meer weet waar of wie je bent en dat dan midden in de nacht als alles stil en donker is en nergens iemand is…..Haar leven moet wel aanvoelen als lopend in een woestijn. Gelukkig heeft ze meestentijds geen weet van haar warrigheid en geheugenverlies. Haar woestijn geeft mij gelegenheid mijn liefde en geduld te schaven en te doen groeien.

God snoeit ons niet om ons pijn te doen.

Dat ga ik even uitleggen. Ik snap het zelf ook maar pas en dat dankzij het boek The Journey. Understanding God’s plan with your life van Lee Young. Het is nou ook weer niet zo dat dit boek alles duidelijk maakt. Het is meer dat mijn hele wezen en zijn bezig was deze vraag te beantwoorden, deze kwestie te onderzoeken en dat dit boek orde heeft gebracht in mijn chaotische gedachten en warrige conclusies. Ik zal bij het begin beginnen. Altijd een goed begin 😀

Een bijbelgeleerde die stond te luisteren, hoorde hoe raak Jezus de Sadduceeën antwoordde. Hij kwam dichterbij en vroeg: ‘Wat is het belangrijkste gebod?’ Jezus antwoordde: ‘Dat is: “Luister Israël, de Here is onze God, de Here is één. Heb de Here, uw God, lief met heel uw hart, met heel uw ziel, met heel uw verstand en met heel uw kracht.” En het gebod dat daarna komt, is dit: “Heb uw naaste net zo lief als uzelf.” Belangrijker geboden dan deze twee zijn er niet.’  Marc.12, 28-31

Ik heb me altijd bezig gehouden met het tweede deel van dit gebod. Weinig in mijn leven was zo belangrijk als van mijn naaste houden en ervoor zorgen dat de ander gelukkig was. Zelf hoefde ik niet zo nodig gelukkig te zijn; ik ben eraan gewend ongelukkig te zijn, zei ik dan altijd. Ik probeer altijd de andere kant van de zaak te zien. De mening en gevoelens van anderen in acht te nemen, geen overhaaste conclusies te trekken en niet te (ver)oordelen. Toen ik in oktober 2019 in mijn huidige woestijn terechtkwam, nam ik een pauze van al deze empathie en was ik vooral bezig met mezelf uit de misère te trekken. Het leek erop dat deze depressie nooit voorbij zou gaan…

In november 2020 besloot ik radicaal te stoppen met alle media. Dus niet alleen Facebook en LinkedIn verlaten, maar ook geen krant meer lezen, geen televisie meer kijken (lang leve Netflix!), geen radio meer te luisteren en geen discussies meer aan te gaan. Ik maakte van mijn gevangenschap in de woestijn een volkomen vrijheid van de maatschappij en al haar conventies. Ik omarmde mijn woestijn zo goed en zo kwaad als het ging. (Overigens is het opmerkelijk hoeveel van het nieuws ik nog meekrijg ondanks dat ik me er volledig van heb afgesloten! Zo appte een vriend dat hij “naar Engeland” zat te kijken en begreep ik onmiddellijk dat hij het had over de uitvaart van prins Philip.) Ik begreep niet waarom ik in de woestijn terecht was gekomen en dat maakte het moeilijk om eruit te komen. Maar dankzij bovengenoemd boek begin ik het nu te begrijpen en heb ik ook een heel voorzichtige hoop dat er toch nog een oase komt….in mijn leven.

Ik ga hier mijn talenten beschrijven. Dit doe ik niet om op te scheppen of om mezelf op de borst te kloppen. Ik doe dat om te laten zien dat elke zegening ook een valkuil betekent. Ik ben een ontzettend gezegend mens. Ik ben heel muzikaal. Ik heb genoeg geduld en ijver om dat muzikale talent tot volledige bloei te laten komen. En ik kan dat op papier bewijzen door de vier conservatoriumdiploma’s die ik aan de muur heb hangen (in de gang, niet pontificaal in de kamer 😉 ) Ik kan best aardig schrijven en waag me af en toe ook aan dichten. Ik kan heel goed lesgeven en enthousiasmeren. Mijn kookkunst is onovertroffen en mijn bakken wordt steeds beter. Ik ben heel intuïtief en ben niet bang om mijn leven daarnaar te richten. Ik trek me weinig tot niets aan wat anderen van mij vinden en sta heel sterk in mijn eigen energie. Helaas mankeer ik wat aan zelfvertrouwen, waardoor ik soms onzeker overkom maar ik ben onverschrokken en stap op alles af.

Mijn werk, muziek maken in de kerk, heb ik ervaren als een zegening, maar deze zegening werd voor mij belangrijker dan het eerste deel van dit gebod en dat is precies het gevaar van zegeningen. Ik was zó blij en verguld met deze zegening dat de zegening (het werk) zelf belangrijker werd dan God. Nu ik in deze woestijn waar ik momenteel vertoef geen van deze zegening als zodanig ervaar, kan ik mij volledig richten op mijn relatie met God. Het opmerkelijke is dat ik daarmee bezig ben sinds de eerste dag dat ik in deze woestijn terechtkwam, maar niet wist waarom. Het leek me de enige juiste weg: ik blijf God zoeken, ook al vind ik Hem niet. Waarom ben ik toch zo onrustig en terneergeslagen? Ik wil op God vertrouwen, eens zal ik Hem zeker weer loven, want Hij is mijn bevrijder en mijn God! psalm 42, 12

God snoeit ons niet om ons pijn te doen. Hij probeert ons te zuiveren van al onze verlangens, zonde en slechtheid. Zoals goud geraffineerd moet worden om zuiver te zijn, zo zuivert Hij onze ziel om eens bij Hem te kunnen zijn. Lee Young beschrijft dit proces heel mooi in zijn boek. Ik raad echt iedereen aan het te lezen.

Our journey in this life is not about the blessings, nor is it about the curses. It is about our faith being refined. Like gold our optimum state is purity. Any imperfections in our hearts keep us from the next great thing God has for us. -einde citaat-

Hij houdt ons als goud op een lepel dichtbij het vuur. Dichtbij genoeg om alle onzuiverheden weg te branden, maar veraf genoeg om niet te verbranden.

Throughout this cycle, God will sometimes take us through a season without blessing-to see how hard we seek after Him instead of seeking what He can do for us. -einde citaat-

In deze periode zit ik nu…..denk ik toch. En God weet dat ik af en toe niet meer verder kan, me geen raad meer weet, niets anders kan dan slapen. Hij vindt dat goed. Ik weet dat zelfs de grootste van alle profeten, Elia eens in de woestijn terechtkwam. Hij vroeg God hem te doden omdat zijn leven niets waard was. Hij voelde zich een enorme mislukkeling. Maar God weet dat wij stervelingen af en toe wat respijt nodig hebben. Rust. Slaap. Voedsel (voor lichaam en geest). Hij gunt ons dat ook. Hij snoeit ons niet om ons pijn te doen. Hij wil dat het ons, Hij wil dat het mij goed gaat. Hij gunt ons die rust en die slaap.

Toen vluchtte Elia weg om zijn leven te redden. Hij ging naar Berseba, een stad in Juda, en liet zijn dienaar daar achter. Daarna ging hij alleen de woestijn in. Hij trok de hele dag verder en ging toen onder een braamstruik zitten. Daar bad hij of hij mocht sterven. ‘Ik kan niet langer,’ zei hij tegen de Here. ‘Neem mijn leven, ik ben niet beter dan mijn voorouders.’ Hij ging liggen en viel onder de braamstruik in slaap. Maar terwijl hij daar lag te slapen, raakte een engel hem aan en zei hem op te staan en iets te eten. Hij keek om zich heen en zag hoe op enkele roodgloeiende stenen een brood werd gebakken. Daarnaast stond een kruik met water! Hij at en dronk en viel weer in slaap. De engel van de Here kwam voor de tweede keer naar hem toe, raakte hem aan en zei: ‘Sta op en eet nog wat, want u hebt nog een lange reis voor de boeg.’ Hij stond dus op, at en dronk. Dat voedsel gaf hem kracht genoeg om veertig dagen en nachten door te reizen naar de berg Horeb, de berg van God. Daar zocht hij onderdak in een grot. 1 Kon. 19, 3-9

Nu is het dus zaak die kennis te integreren in mijn leven en uit de woestijn te komen. Om dat te kunnen, richt ik mij voorlopig even op het eerste deel van dit gebod: heb God lief boven alles.

wordt vervolgd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s