liefde is meer

Vanochtend lag ik na te denken over grenzen van seksualiteit. Het kan me echt niet interesseren wie wat met wie doet achter de gesloten deuren van de slaapkamer. Zolang er maar geen sprake is van dwang of machtsongelijkheid. Maar de normalisering van seksualiteit buiten de normatieve één-op-één (liefdes)relatie lijkt mij een gevaarlijke ontwikkeling. Wanneer de grenzen van het toelaatbare worden uitgerekt, is het gevaar dat het ontoelaatbare geaccepteerd wordt. En dan lees ik de lezing van vandaag, kan toch geen toeval zijn?!

Er kwamen enkele Farizeeën naar Hem toe. Zij wilden proberen Hem op zijn woorden te vangen. ‘Mag een man zomaar van zijn vrouw scheiden?’ vroegen zij. ‘Leest u de boeken van Mozes dan niet?’ antwoordde Hij. ‘Daar staat toch in dat God de mens heeft gemaakt als man en vrouw. Een man zal zijn vader en moeder verlaten, zich bij zijn vrouw voegen en werkelijk één met haar worden. Zij zijn niet langer twee, maar één. En geen mens mag scheiden wat God heeft samengebracht.’ Zij vroegen daarop: ‘Maar waarom heeft Mozes dan gezegd dat een man van zijn vrouw mag scheiden? Als hij haar maar een brief geeft waarin staat dat zij niet langer zijn vrouw is.’ ‘Omdat uw hart van steen is,’ antwoordde Jezus. ‘Daarom heeft Mozes dat toegestaan. Maar het is niet Gods oorspronkelijke plan. 9Luister goed, Ik zeg u: iemand die zijn vrouw verlaat en daarna opnieuw trouwt, pleegt overspel. Tenzij zijn eerste vrouw gemeenschap met een andere man heeft gehad.’ Jezusʼ leerlingen zeiden: ‘Als de verhoudingen tussen man en vrouw zo liggen, kun je beter niet trouwen.’ ‘Niet iedereen zal begrijpen wat Ik nu ga zeggen,’ zei Jezus. ‘Het is alleen voor de mensen die God het inzicht geeft. Sommige mensen kunnen niet trouwen, omdat zij nu eenmaal zo geboren zijn. Anderen kunnen niet trouwen, omdat zij door mensen ongeschikt voor het huwelijk zijn gemaakt. Weer anderen trouwen niet, omdat zij daar ter wille van het Koninkrijk van de hemelen van afzien. Laat ieder die het begrijpt, dit aannemen.’ Mat.19, 3-12

Wanneer de grenzen van het toelaatbare worden uitgerekt, is het gevaar dat het ontoelaatbare geaccepteerd wordt. Ik denk dan vooral aan seks met dieren en seks met kinderen. Hier is per definitie sprake van machtsongelijkheid en voor mij is dit dan ook altijd en in elke omstandigheid ontoelaatbaar en laakbaar. En wat mij betreft ook strafbaar. Waar ligt dan de grens? Hoe oud moet een kind zijn voor er sprake mag of kan zijn van seksuele activiteiten? En dan is er nog een groot verschil tussen wat kinderen van min of meer dezelfde leeftijd met elkaar experimenteren en seksuele activiteit tussen een volwassene en een kind.

Als een puber van 14, 15 jaar oud gezien wordt door een volwassene als een volwaardige sekspartner en de puber gaat gewillig mee in de relatie, dan is er evengoed nog sprake van machtsongelijkheid. En naar mijn mening zou de volwassene dan zijn of haar hersens moeten gebruiken en de seks afwijzen. Is volwassen worden niet een leren wanneer wel of niet toegeven aan een lust? Iedere volwassenen draagt verantwoordelijkheid voor kinderen en andere zorgbehoevende die het pad kruist.

Ik ben mezelf kunnen worden dankzij mijn relatie met Henk en ik denk dat het andersom ook geldt. Nu wil ik absoluut niet zeggen dat iedereen zich maar moet conformeren en alle andere gevoelens ongeldig of onacceptabel zijn of dat een traditioneel huwelijk (man en vrouw zonder mogelijkheid tot scheiding) de enige juiste weg is, ik wil alleen mijn zorg uiten dat een verschuivende grens een gevaarlijk iets is dat goed in de gaten moet worden gehouden. Een seksuele relatie is iets prachtigs dat bestaande liefde kan doen groeien en afgezien van de spirituele verdieping die een seksuele relatie aan een verhouding kan geven, kan het ook gewoon prettig, plezierig, lekker zijn. Zelfs tussen onbekenden. Maar binnen een liefdevolle relatie biedt seks een mogelijkheid om te verdiepen. Er is meer groei te halen uit een betekenisvolle, liefdevolle relatie dan uit one-night-stands, hoe aantrekkelijk en ontspannend die ook mogen zijn.

Begrijp me niet verkeerd; ik ben absoluut geen heilig boontje en ik heb tijdens mijn huwelijk ook weleens buiten de deur gepist. Ik ben nooit vreemd gegaan want naast dat ik me altijd netjes voorstel, heb ik er nooit een geheim van gemaakt. En hoewel mijn liefhebbend echtgenoot het echt niet leuk vond, was het nooit reden om uit elkaar te gaan. Inmiddels is mijn seksleven als een sprookje: er was eens….maar Henk en ik gaan wel elke dag meer van elkaar houden. Dat heeft zeker ook te maken met het feit dat ik tegenwoordig vrijwel altijd thuis ben, waar ik vóór de crisis zeker vier dagen in de week van huis was voor mijn werk. We zijn meer en meer op elkaar aangewezen en omdat we 15 jaar geleden elkaar in het openbaar en voor het aanschijn van God beloofd hebben voor elkaar te zorgen, doen we dat ook. En we doen dat met en in liefde. En soms met een hoop geschreeuw 😛 omdat (of als) we elkaar niet goed begrijpen.

Seks en liefde zijn weliswaar niet synoniem maar hebben toch (veel) met elkaar te maken. Petrus Chrysologus (ca. 406-450, bisschop van Ravenna en kerkleraar) schrijft hierover met bovenstaande lezing uit Mattheus in gedachte: “In hun verbondenheid met de Heer is de vrouw niets zonder de man, en ook de man niets zonder de vrouw”, zegt de apostel Paulus (1Kor 11,11). (…) De man en de vrouw gaan samen op weg naar het Koninkrijk. Zonder ze te scheiden, roept Christus tegelijkertijd de man en de vrouw, die God verenigt en die de natuur samen verbindt, door hen dezelfde gebaren en dezelfde taken te geven om samen te delen, in een bewonderenswaardig verbond. Door de band van het huwelijk maakt God dat de twee wezens één worden en dat één enig wezen twee wordt, in die zin dat men er een ander zelf in ontdekt, zonder zijn eigenheid te verliezen of zich te verwarren in het echtpaar zijn.

Deze parabels roepen een groter menselijk project op: de man en de vrouw beëindigden met het proces van de wereld, een proces dat zich al eeuwen voortsleept. Adam, de eerste man en Eva, de eerste vrouw worden van de Boom van kennis van goed en kwaad naar het vuur van het Evangelie geleid. (…) Deze monden die ziek werden van de vrucht van de giftige Boom zullen genezen worden door de heerlijke smaak van de Levensboom, van deze boom met de smaak van vuur die het ijzige geweten van de andere boom omhelst. De naaktheid heeft hier geen effect meer, ze schaamt zich niet meer: de man en de vrouw worden helemaal met vergiffenis bekleed. *einde citaat

In een exclusieve relatie wordt de relatie met God zichtbaar. Twee mensen in een diepgaande, liefdevolle, seksuele relatie kunnen hun spiritueel leven verdiepen en daardoor hun relatie met God. Nogmaals, ik probeer geen oordeel uit te spreken over welke vorm van seksualiteit dan ook. Ik probeer alleen te schrijven dat ik me zorgen maak over het vervagen van de grenzen van het toelaatbare. Er zijn grenzen die universeel, internationaal geaccepteerd zouden moeten worden. Idealiter zou er alleen sprake zijn van seks binnen een liefdevolle relatie. Seks is toch een wereldlijke vertaling van Gods onvoorwaardelijke liefde voor ons, zoals we kunnen lezen in het 13e hoofdstuk van Korintiërs:

De liefde van God Als ik wel de talen van mensen en engelen zou spreken, maar geen liefde heb, klink ik als een dreunende gong of een schelle cimbaal. Als ik Gods woord doorgeef, alle geheimen doorgrond, alles weet wat er te weten is en al het geloof heb, zodat ik bergen kan verzetten, maar geen liefde heb, ben ik niets. Als ik mijn bezittingen stuk voor stuk uitdeel en mijn lichaam geef om te worden verbrand, maar geen liefde heb, dan heb ik er niets aan. De liefde is geduldig, de liefde is vriendelijk, de liefde is niet jaloers. Zij doet niet gewichtig en is niet trots, zij kwetst niet, is niet egoïstisch en voelt zich nooit beledigd, zij neemt niemand iets kwalijk, zij is niet blij met onrecht, maar juist met de waarheid. De liefde beschermt altijd, heeft altijd vertrouwen, verwacht het altijd van God en houdt stand. Aan de liefde komt nooit een einde. Het spreken namens God zal eens niet meer nodig zijn, het spreken in klanktalen zal ophouden, kennis zal dan niet meer worden gevraagd. Want wat wij weten, is onvolledig, en wat wij namens God zeggen, is gebrekkig. Maar wanneer het blijvende en volmaakte komt, is dat het einde van het gebrekkige en onvolmaakte. Toen ik een kind was, sprak ik als een kind, dacht ik als een kind en redeneerde ik als een kind. Maar nu ik volwassen ben, heb ik het kinderlijke voorgoed achter mij gelaten. Nu hebben wij nog geen heldere kijk op Christus, maar later zullen wij oog in oog met Hem staan. Ik ken Hem nu nog niet volkomen, maar dan zal ik Hem volledig kennen, zoals Hij mij door en door kent. Kortom, er zijn drie dingen die blijven: geloof, hoop en liefde. Maar de liefde is het voornaamste. I Kor. 13

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s