Iedereen kent wel het verschijnsel van de verdwijnende sokken. Je gooit vier paar sokken in de was en je hangt slechts zeven sokken aan de waslijn. Waar blijven toch al die sokken? Zelf draag ik geen sokken. Ik loop of op blote voeten of op fivefingershoes en het moet wel héél koud worden wil ik daar sokken in dragen. Ze bestaan wel, hoor, sokken met tenen maar ik heb gewoon niet zo gauw koude voeten. Henk koopt gewoon een hele stapel dezelfde sokken en behandelt ze alsof ze geen paar, maar eenlingen zijn. Hij gooit er rustig eentje weg als er gaten in zitten en bewaart dan de ander voor als er weer eens eentje kwijtraakt in de was. Zo heb ik altijd wel een of twee sokken op de balustrade hangen die geduldig hangen te wachten op een nieuwe partner. Ik houd van onconventionele oplossingen 🙂

Eenzelfde fenomeen doet zich voor bij potjes en dekseltjes. Groente en fruit van de moestuin wordt op diverse manieren bewaard. De vriezer is vooral voor bonen (spercie en tuin), courgette, spinazie, snijbiet en kruiden. Witlof, bieten, wortels en pastinaken bewaren we in een kuil op de tuin (Inkuilen, noemt men dat) Kool wordt gefermenteerd tot zuurkool. Aardappels, appels, pompoenen en uien bewaren we koel en donker op de overloop. Maar fruit (aardbei, braam, framboos, pruim) en sommige andere dingen die eigenlijk onder geen enkele noemer zijn te vangen (augurk, kappertjes) worden gekookt tot jam of ingemaakt. Voor dit werk heb ik heel veel potjes nodig en alleen potjes met een metalen deksel. Want een plastic deksel kan ik niet steriliseren en dat is wel nodig om een lange houdbaarheid te garanderen. (Hét kan waarschijnlijk wel, maar ík niet) Dus verzamel ik het hele jaar door potjes en flessen met een metalen deksel. En daar wordt dan het etiket afgeweekt en ze gaan daarna in de vaatwasser. Dan staat er een hele verzameling potjes en flessen op de keukentafel en dan begint het gepuzzel van welke deksel op welk potje past. Vanochtend had ik aan het eind van deze bezigheid een pot zonder deksel en drie deksels zonder potje. Die staan nu geduldig te wachten op een nieuwe partner. Hoe het kan, weet ik niet…maar ik accepteer het mysterie en probeer er mee te werken.

Het octaaf van Kerstmis, 1 januari, is toegewijd aan Maria, Moeder van God. Ik vind dat zo mooi. De eerste dag van het nieuwe jaar en daarmee het hele nieuwe jaar dat blanco voor ons ligt, geef ik nu alvast in handen van Moeder Maria.

Maria, onze heilige Moeder die wij Dochter van God de vader, Moeder van God de Zoon en Bruid van God de Geest noemen. Zij die met lichaam en ziel in de hemel werd opgenomen. Het menselijk, moederlijk hart dat daar voor ons, voor mij, klopt. Dat grote mysterie dat onbegrijpelijk, ongrijpbaar en onuitlegbaar is maar toch zoveel kracht en vreugde geeft.

Of in de woorden van paus Pius X in zijn encycliek Ad diem illum: Is Maria niet de Moeder van Christus? Welnu, dan is ze ook onze moeder. Want ziehier, wat ieder als beginsel moet vaststellen. Jezus, die het Vleesgeworden Woord is, is tegelijk de Verlosser van het menselijk geslacht. Welnu, als Godmens heeft Hij een stoffelijk lichaam aangenomen, zoals de overige mensen hebben. (…) Bijgevolg: in één en dezelfde schoot Zijner allerzuiverste Moeder heeft Christus én het vlees aangenomen én tegelijk een geestelijk lichaam met Zich verbonden, gevormd uit allen die in Hem zouden geloven. Men kan dus zeggen, dat Maria, terwijl ze de Verlosser in haar schoot droeg, er ook al degenen droeg, wier leven in het leven van de Verlosser lag opgesloten. Wij allen dus, zonder uitzondering, die met Christus verenigd zijn, en die, zoals de apostel zegt, “leden zijn van Zijn lichaam, uit Zijn vlees en uit Zijn gebeente” (Ef.5, 30), zijn uit de schoot van Maria voortgekomen, zoals een lichaam, dat met het hoofd verbonden is. Daarom worden wij in een geestelijke en mystieke zin kinderen van Maria genoemd. (einde citaat)

Toen dan Jezus Zijn moeder zag en de discipel die Hij liefhad, bij haar staande, zeide Hij tot Zijn moeder: Vrouw, zie uw zoon. Daarna zeide Hij tot de discipel: Zie, uw moeder. (Joh.19, 26) Met deze woorden is Maria ook onze Moeder geworden.

De atheïst geworden katholiek: God bestaat niet en Maria is Zijn Moeder. Laatst vertelde een vriendin dat men in Rusland zegt: Als God niet bestaat, hebben we altijd sint Nicolaas nog. Ik denk dat het achterliggend sentiment hetzelfde is: God, die te groots en ongrijpbaar is voor ons gewone stervelingen, maakt gebruik van mensen die dicht(er) bij ons kunnen staan, om ons zo toch het gevoel te geven dat we niet alleen staan. Ken je dat gevoel dat je hebt als je erachter komt dat een vriend van jou contact blijkt te hebben met een beroemd persoon? Dat je dan een klein beetje het gevoel hebt dat die beroemde persoon dichterbij is gekomen? Nu, datzelfde: omdat ik Maria ken, is God dichterbij. Zoiets. Het zijn maar wat bespiegelingen zo op de eerste ochtend van het nieuwe jaar…

Vrede en alle goeds voor 2021!

P.S. Er staan nieuwe opnames op Soundcloud! https://soundcloud.com/user-542842040/charles-tournemire-prelude-poeme-op58-7-union-licite-et-divine

Nu ik langere tijd werkloos ben, is mijn leven een versnelling of drie terug geschakeld. ’s Morgens om een uur of zeven brengt mijn man eerst de hond en daarna een kopje thee. Dan bid ik mijn morgengebed en als ik uit de hangmat stap, blijft de hond nog even liggen. Ja, ik slaap nog steeds buiten in de hangmat. Maak je niet ongerust; ik heb een heel goede slaapzak die volgens de beschrijving gegarandeerd warm houdt tot -7 graden Celsius. Ik vraag me af hoe ze dat kunnen garanderen, maar oké. Het moet gezegd dat de slaapzak echt heel warm is! Maar over dat buiten slapen wilde ik het nu niet hebben. Dat vertel ik later nog weleens. Dan ga ik rustig aan ontbijten en koffie drinken, misschien zelfs wel douchen en aankleden 😉 en met de hond wandelen. Daarna zit ik vaak uren muziek te lezen op de onvolprezen website IMSLP en als ik een stuk tegenkom wat me aanspreekt, print ik het en ga ik het doorspelen. Pas als ik besluit dat het écht de moeite waard is, ga ik blaadjes aan elkaar plakken. En serieus studeren, vinger-, en voetzettingen bijschrijven, aantekeningen maken en proberen te vatten wat de componist wil uitdrukken. En de week wordt maar zelden onderbroken door afspraken. Het is moeilijk de dagen uit elkaar te houden en ik weet vaak oprecht niet welke dag het is.

Ik ben in mei begonnen met het zoeken van pianostukken van orgelcomponisten, Stanford, Rheinberger, Parry, Tournemire. De ballade opus 170 van Stanford en Douze Préludes-Poèmes opus 58 van Tournemire heb ik met veel liefde aan mijn repertoire toegevoegd. En daarna zocht ik orgelmuziek van pianocomponisten, Liszt, Schumann, Brahms. De laatste weken zoek ik vrouwelijke componisten, nergens om, gewoon omdat ik onlangs een berg orgelmuziek van Carlotta Ferrari heb opgenomen (helaas staan die nog niet op soundcloud, ik hoop u er binnenkort mee te kunnen verblijden) En zo studeer ik weer heel wat nieuwe muziek in. Af en toe is het dan ook gewoon heel lekker om een stuk op te pakken wat ik al vaak gespeeld heb. En gelukkig mag ik aanstaande Zondag orgel spelen in de Petrus en Pauluskerk in Den Helder. We vieren dan Driekoningen, ook al is het pas 3 januari. Ik blij dat ik mocht spelen! Want één van mijn favoriete stukken is toch wel de Marche de rois mages van Theodore Dubois. De landziekmakende telgang van de kamelen, de hangende hoge B als symbool voor de ster, de blijdschap van de Wijzen als ze eindelijk Bethlehem bereiken. Echt programmatische muziek ten top. En natuurlijk zingt mijn cantor (of eigenlijk ben ik zijn organist) Drie koningen zagen een sterre (GvL 597) als slotlied. Dit lied staat op mijn lijst van liederen waar ik een haat-liefde verhouding mee heb. Toen ik daar een keertje over klaagde bij Michael (Hedley, de onlangs overleden muziekdirecteur van de basiliek van de heilige Nicolaas) leerde hij mij hoe een passende orgelbegeleiding de vaart in het lied houdt en het een stuk leuker maakt!

Dus vanochtend ging ik weer even in een hogere versnelling en nam de boot van tien uur voor de repetitie. Onderweg naar de boot en ook tijdens de overtocht enorm kunnen genieten van de prachtige luchten en vergezichten. Heerlijk muziek gemaakt samen met de cantor en nog fijner orgel gestudeerd. Het was even lastig om een goede registratie te vinden voor Dubois; het orgel in de PP is niet zo heel groot. Maar ik denk toch dat ik erin geslaagd ben.

lieve groet

Ik houd van wortels. Ik houd heel erg veel van wortels. Ik houd zoveel van wortels dat zelfs als we de hele moestuin vol wortels zouden zetten (385 m2) ik nog niet genoeg wortels zou hebben. Bovendien zouden we dan al die andere lekkere groente moeten missen, van aardbeien tot en met zuurkool 🙂 Dus zaaien we twee rijtjes zomerwortels en twee rijtjes winterwortels. En als die op zijn dan gaan we wortels kopen. Want had ik al gezegd dat ik HEEL ERG VEEL van wortels houd? Ik eet ze rauw als snack in plaats van een appel. Ik doe ze door de soep en door de pastasaus. Ik gebruik er elke morgen een paar voor mijn smoothie. Altijd samen met gember, soms met venkel of appel of een biet…net wat ik in de la van de koelkast vind.

Een jaar geleden hadden we winterwortels gezaaid, maar er kwamen regenboogwortels op. Regenboogwortels zijn ook erg lekker, maar die kun je niet inkuilen dus hebben we die zomer heel veel wortels gegeten en die winter heel veel wortels gekocht. Een moestuin is altijd een gok en je eet wat er is.

Bij de Welkoop om de hoek verkopen ze zogenaamde voederwortels. Dit zijn gewoon winterwortels die door de sorteermachine ongeschikt zijn geacht voor menselijke consumptie. Dit wil niet veel meer zeggen dat ze te groot, te klein of te raar van vorm zijn voor de supermarkt. Deze wortels zijn prima wortels, alleen zien ze er niet uit als standaard wortels. (Tsjonge, wat heb ik al vaak wortels getypt!) Ze worden verkocht als diervoer. Voor de schapen of de paarden of andere dieren die van wortels houden….konijnen? Cavia’s? Kweenie, de hond van mijn broer houdt ook erg van wortels, maar dat is een Schipperke; daar hoef je geen tien kilo wortels voor te kopen! Ze gaan voor 2,50€ per 10 kilo. Spotgoedkoop dus! Koel en donker kan ik ze zeker drie weken bewaren, maar dat hoeft niet want ik gebruik een zak in de twee weken. Mijn moeder was oprecht geschrokken toen ze hoorde dat ik bijna een kilo wortels per dag eet. Zelfs toen ik uitlegde dat er toch gauw een stuk of vijf wortels in mijn smoothie gaan, kon ze er maar niet over uit.

Henk (mijn man) ging naar de winkel voor wortels en laadde een zak van tien kilo op de wagen. Onderweg naar de kassa kwam hij wat oud-collega’s tegen: “Heee, Vanderknip (zijn bijnaam van vroeger toen hij nog in de bouw werkte) wie ga je voeren?’ “Mijn vrouw!” antwoordde hij, naar waarheid. Iedereen lachen natuurlijk.

Wij gedenken vandaag leven en werk van Thomas Becket die leefde van 1118 tot 1170. Hij werd bisschop van Canterbury in 1162, maar werd al snel verbannen naar Frankrijk wegens zijn onmin met koning Henry II. Na zes jaar keerde hij terug alleen om door getrouwen van de koning te worden vermoord. Een klein stukje uit een van zijn brieven:

Wie twijfelt eraan dat de kerk van Rome het hoofd is van alle kerken en de bron van de katholieke leer? Wie weet niet dat de sleutels van het rijk der hemelen aan Petrus zijn toevertrouwd? Rust het hele gebouw van de kerk niet op het geloof en de leer van Petrus, totdat wij allen samen de volmaakte gestalte van Christus bereiken in de eenheid van het geloof en de ware kennis van de Zoon van God? Er zijn veel mensen nodig om te planten en veel om te begieten. De voortgang van het Woord en de uitbreiding van de volkeren vragen hierom.

Dussssss, dat ga ik dan vandaag maar weer doen, zaadjes zaaien en begieten. Figuurlijk dan, want de moestuin is in winterslaap en het eerste wat gaat gebeuren is de composthoop onderspitten.

lieve groet