bedevaart

Eind mei stuurde een lieve vriend deze link https://www.uitzendinggemist.net/aflevering/552578/Kruispunt.html Een uitzending over de zalige Titus Brandsma. Het gerucht gaat dat hij binnen afzienbare tijd heilig verklaard gaat worden. Ik heb veel bewondering voor hem. Ik dus kijken (aanrader!) en toen ik de prachtige Bonifatiuskapel in Dokkum zag, wilde ik er meteen naartoe. Weet je wat ik doe, dacht ik bij mezelf? Ik ga erheen lopen!

Bonifatiuskapel Dokkum

Dat leek me nou een mooi project. En aangezien ik werkloos ben, dacht ik daar alle tijd voor te hebben. Helaas liep dat anders. De mens maakt plannen, God lacht. Ten eerste had ik nog een aantal vieringen staan die ik niet af wilde zeggen en kreeg ik een uitnodiging om de vrouwenschola te komen begeleiden in de Catharinakathedraal in Utrecht. Maar ondertussen kon ik natuurlijk wel plannen maken. En trainen.

Ik ben een route gaan maken. Er kwam een reishangmat (inclusief klamboe tegen de insecten en een tarp tegen de regen=1, 8 kilo), een lichtgewicht slaapzak en een reisbrevier. En natuurlijk een sint Christoffel die mijn zus voor me op mijn tuniek heeft genaaid. Ik ging lange afstanden lopen. Buiten slapen deed ik allang; dat hoefde ik niet te trainen 😀

De eerste keer dat ik om te oefenen twee dagen ging lopen, bleef ik dichtbij huis. In geval van calamiteiten zou ik snel weer thuis kunnen zijn. Er deden zich geen ongelukkige dingen voor. Ik heb heerlijk geslapen in het bos in slaap gewiegd door uil, nachtegaal en nachtzwaluw en wakker geschrokken van de boomkikkers.

De tweede keer dat ik ging lopen om te oefenen, koos ik voor een route íets verder van huis. Ik was van plan drie dagen weg te blijven, maar materiaalpech dwong me de tweede dag alweer huiswaarts te keren. (lees het hele verhaal hier: https://juniperpiarachel.com/2021/06/25/oefening-baart-kunst/

Nou had ik toch alle kinderziektes wel gehad, dacht ik en ik vertrok op een ochtend vol goede moed en in de verwachting na een dag of twaalf in Dokkum aan te komen. Ik had een geleende rugzak bij me, want mijn eigen rugzak bleek er toch ernstiger aan toe. Ik stapte lekker. Het was heerlijk wandelweer en de wind zat in mijn rug. Ik had nog geen 500 meter gelopen of ik struikel en ga over de kop, land op mijn rechterknie en stoot mijn hoofd onzacht tegen de grond. Au. Ik besluit toch door te lopen, al gaat het wat langzaam. Maar de volgende ochtend blijkt mijn knie dusdanig stijf, paars en pijnlijk dat ik toch maar weer naar huis ben gegaan. Nu, na een paar dagen rust, kan ik weer redelijk normaal lopen. En nu hoop ik dat ik nóg een keer onderweg kan. Maar het blijkt lastig twee, drie weken achter elkaar een lege agenda te hebben. De mens maakt plannen, God lacht.

Mijn jongste broer woont niet zo ver van Dokkum vandaan en ik was (ben) van plan na mijn bezoek aan Dokkum nog door te lopen en bij hem aan te kloppen. Zelf doet hij altijd lange afstanden fietsen en hij vond het helemaal geen vreemd idee. Integendeel! hij kwam meteen met het volgend citaat van Nietzsche (hij is wetenschapsfilosoof 😉 ) On ne peut pas penser et ecrir qu’assis (G. Flaubert) —Damit habe ich dich, Nihilist! Das sitzfleisch ist gerade die Sünde wider den heiligen Geist. Nur die ergangenen Gedanken haben Werth *einde citaat* Alleen gedachten die boven komen tijdens het lopen zijn de moeite waard, was de eenvoudige verklaring die mijn broer gaf.

Daar liep ik over na te denken. Mijn knie deed pijn en ik had inmiddels nog veel meer blauwe plekken en bulten ontdekt. Mijn water was op en ik werd steeds chagrijniger. Mmm, dacht ik, de bedoeling is dat ik me béter ga voelen! Niet nog slechter. Heb ik me zó goed voorbereid en dan gaat het nog mis! Waarom doe ik mezelf dit aan? Misschien wil God wel dat ik gewoon lekker thuis blijf zitten, voor Henk en Reinier zorgen en voor mijn Moeder en de moestuin. Want de eerste keer ging mijn rugzak stuk en nou deze val. Het kan toch niet anders dan een teken zijn dat ik niet op bedevaart moet??? En wat heb ik nou eigenlijk geleerd over mezelf in die dagen? Heeft het wel een doel gediend?

Ik wist al wel van mezelf dat ik houd van alleen zijn. En ook van stilte houd. Ik wist niet dat ik ook overprikkelt kan raken van natuurgeluiden, zoals de wind door de bomen of het ruisen van de zee. De volgende keer neem ik mijn nc-headphones mee. Ik ben niet erg aardig voor mezelf, dat heb ik ook geleerd. Misschien moet ik me daar eerst maar eens in gaan verdiepen. Aan de andere kant, misschien kan ik dat lopend wel heel goed oefenen! Meer en vooral langer rusten, minder vertrouwen hebben in mijn eigen richtinggevoel en gewoon de route volgen die ik van tevoren heb uitgestippeld en op tijd een punt zoeken waar ik water kan tappen.

Een paar dagen weer thuis en ik voel dat dit avontuur nog niet afgelopen is. Ik ga zeker nog een keer op weg en ik hoop dan echt langer dan twee dagen weg te (kunnen) blijven. Henk zegt: ze zijn heus niet met de eerste raket op de maan gekomen! Weet je hoeveel raketten ze daar voor nodig hebben gehad? Geen idee, maar hij heeft een punt. Opgeven komt niet in mijn woordenboek voor.

Mijn zus zei: je loopt sowieso al tien passen vooruit op iemand die het niet eens geprobeerd heeft. Ook waar. Ik hoop alleen dat ik snel weer goed kan lopen zodat ik weer kan gaan trainen

en op pad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s