Want ik weet, dat in mij, dat wil zeggen in mijn vlees, geen goed woont. Immers, het wensen is wel bij mij aanwezig, maar het goede uitwerken, kan ik niet. Want niet wat ik wens, het goede, doe ik, maar wat ik niet wens, het kwade, dát doe ik. Indien ik nu datgene doe, wat ik niet wens, dan bewerk ík het niet meer, maar de zonde, die in mij woont. Zo vind ik dan deze regel: als ik het goede wens te doen, is het kwade bij mij aanwezig; want naar de inwendige mens verlustig ik mij in de wet Gods, maar in mijn leden zie ik een andere wet, die strijd voert tegen de wet van mijn verstand en mij tot krijgsgevangene maakt van de wet der zonde, die in mijn leden is. Ik, ellendig mens! Wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods? God zij dank door Jezus Christus, onze Here! Derhalve ben ik zelf met mijn verstand dienstbaar aan de wet Gods, maar met mijn vlees aan de wet der zonde. Romeinen 7, 18-26

Dit was de lezing van afgelopen vrijdag 22 oktober. Ik had die nacht helemaal niet geslapen; een heftige storm maakte dat ik binnen moest blijven en het blijkt dat ik onmogelijk nog binnen slapen kan. Ik heb werkelijk al mijn trucjes om in slaap te vallen uit de kast gehaald, maar zodra mijn ogen dichtvielen begonnen mijn hersenen als een idioot rondjes te draaien. Ik heb echt teveel aan mijn hoofd! En de dag erna (vrijdag dus) was ik superchagrijnig en moest Henk het weer ontgelden. Alsof het zijn schuld is dat het weer me binnenhoudt en ik niet slapen kan. Deze lezing kwam dus extra hard binnen: ik wil graag het goede doen (voor Henk) maar het lukt me niet (altijd).

De ellende van de sloop van ons buurhuis is nog lang niet voorbij. De hele week is er niks gebeurd. De muur is wel af maar nog niet aangesloten aan ons huis met het gevolg dat het twee dagen binnen heeft geregend. Na diverse klachten en telefoontjes aan het bouwbedrijf zijn ze vrijdag éindelijk het gat provisorisch komen afdekken. Ik heb even provisorisch een tuinhek geplaatst om te voorkomen dat men door onze voortuin heen banjert en alle toch al beschadigde planten nog verder beschadigen. Ik blijf maar vegen en poetsen, maar de bouwplaats blijft maar zand geven. Het is of we in een strandhuisje wonen 😦

En dan de narigheid rondom de zorg voor mijn Moeder. Ik wil echt het goede doen, zowel voor mijn Moeder als voor de rest van de familie en het liefst ook nog een beetje voor Henk en voor mezelf, maar vaak blijkt het onmogelijk rustig, kalm en nadenkend te blijven. Soms krijgt emotie de overhand. Soms kan mijn frustratie er alleen maar uit op dubbel forte (= heel hard)

Er zijn echt dagen dat ik me afvraag of ik nou werkelijk zo verschrikkelijk naïef of zelfs dom ben. Het overkomt mij zó vaak dat ik opgelicht, belazerd en onrechtvaardig behandeld wordt dat ik me echt niet (meer) aan de indruk kan onttrekken dat het aan mij ligt. Waarschijnlijk ben ik té eerlijk en té makkelijk te lezen en kan iedereen op zeer eenvoudige manier een loopje met me nemen. Ik geloof ook altijd alles, ik weet het…je kunt mij alles wijs maken. Ik denk altijd dat het komt omdat ik zelf niet kan liegen. Omdat ik me niet kan voorstellen dat iemand gewoon staat te liegen, ga ik er altijd gemakshalve zonder nadenken vanuit dat wat ik hoor de waarheid is. Dit is al zo vaak verkeerd afgelopen dat ik mezelf wel voor de kop kan slaan dat ik dat nog steeds niet geleerd heb! Maar ik weet van mezelf: de volgende keer geloof ik gewoon weer alles. Ik zou echt willen dat ik niet zo naïef was en beter kon omgaan met mensen die niet het goede met mij voorhebben. Of in ieder geval dat ik sneller zou leren reageren en niet pas na dagen bedenk dat ik dit of dat had moeten zeggen of doen.

Ik weet dat ik door en door slecht ben, tenminste wat mijn oude natuur betreft. Ik kan het goede niet doen. Ik wil het wel, maar ik kan het niet. Hoewel ik het goede wil, doe ik het niet. In plaats daarvan doe ik het slechte en dat wil ik nu juist niet. Rom.7, 18-19 Ik wil het goede doen, maar het lukt me niet. Vaak omdat ik niet goed weet of begrijp wat precies het goede is, vaak ook omdat omstandigheden mij de andere kant op duwen. Wat ben ik er ellendig aan toe! Wie zal mij verlossen uit deze vreselijke macht van de dood? Ik dank God dat er een uitweg is door Jezus Christus, onze Here! Rom. 7, 24-25 Het enige is hopen op de genade van God. Het enige is bidden om leiding en uitzicht, hulp en kracht. Het enige is vertrouwen op God. En ga ik weer optimistisch verder met mijn pogingen het goede te doen … met Zijn krachtige hand om mij te ondersteunen

           

De Heer sprak: Wie is toch de trouwe en voorzichtige hofmeester, dien de heer over zijn ondergeschikten zal stellen, om hun op tijd de maat koren te geven? Gelukkig de dienaar, dien de heer bij zijn komst daarmee bezig vindt. Voorwaar, Ik zeg u: Hij zal hem stellen over al zijn bezit. Maar als die dienaar bij zichzelf gaat denken: “Mijn heer komt nog lang niet”; als hij de knechten en dienstmeisjes begint te slaan, en gaat eten en drinken, en zich aan dronkenschap overgeeft. dan zal de heer van dien dienaar komen op een dag, waarop hij het niet verwacht, en op een uur, dat hij niet kent. En hij zal hem streng bestraffen, en hem het lot der trouwelozen doen delen. De dienaar toch, die de wil van zijn meester kent, maar die zich niet volgens zijn wil heeft voorbereid of gehandeld, hij zal veel slaag krijgen; zo hij hem echter niet kent, en dingen doet, die slaag verdienen, zal hij slechts weinig slaag krijgen. Wien veel is gegeven, hem zal veel worden gevraagd; en wien veel is toevertrouwd. van hem zal des te meer worden geëist. Lucas 12, 42-48

Wie veel is gegeven, hem zal veel gevraagd worden.

Ik heb best wel veel talenten. Ik kan muziek maken, lesgeven en dirigeren, ik kan best aardig schrijven en ik ben een niet onverdienstelijk huisvrouw en kok. Mijn taarten zijn wereldberoemd in mijn eigen omgeving 😉 en ik ben ontzettend geduldig. Maar ik heb nog veel meer slechte eigenschappen en de allerergste vind ik zelf is mijn drift. Zolang ik mijn drift kan gebruiken voor positieve dingen (en geloof me, dat probeer ik elk moment van elke dag!) wordt het passie genoemd en word ik er om geprezen en bewonderd. Maar als ik die energie gebruik voor negatieve zaken……berg je dan maar! Ik haat mezelf daarom, maar ik kan ontzettend kwaad worden en met dingen smijten en met deuren slaan en schreeuwen tot ik geen stem meer over heb. Ik heb langdurig heel veel verschillende therapieën en technieken bestudeerd en geoefend en tot voor kort vond ik mezelf best stabiel. En durfde ik zelfs te zeggen dat ik gelukkig was, goed in mijn vel zat en mijn leven op de rails had. Natuurlijk is al mijn ellende begonnen met mijn ontslag in oktober 2019, maar toch denk ik dat ik zonder de maatregelencrisis allang weer stabiel zou zijn en aan het werk, maar dat is helaas anders gelopen. En nu met sloop van ons buurhuis en de zorg en de onrust rondom de zorg voor mijn Moeder is het iedere dag weer een gevecht om aardig, vriendelijk en rustig te zijn en te blijven.

 De meest doeltreffende remedie voor het menselijk hart is geduld, zoals Salomo zei: “De zachtmoedige is de geneesheer van het hart”. (Spr. 14,30 LXX) Niet alleen woede, droefheid, luiheid, ijdelheid of hoogmoed worden erdoor uitgeroeid, maar ook wellust en alle ondeugden tegelijk: “Lankmoedigheid”, zegt Salomo, “is de voorspoed van koningen. (Spr. 25,15 LXX) Wie altijd zachtmoedig en rustig is, ontvlamt niet in toorn, noch wordt hij verteerd door de smart van verveling en droefheid, noch wordt hij verstrooid in de nutteloze bezigheden van de ijdelheid, noch verheft hij zich in het opzwellen van de hoogmoed: “Er is vrede in overvloed voor wie de naam van de Heer liefheeft, en niets is een aanleiding om te vallen.” (Ps 119:165 Vg) Inderdaad, de Wijze heeft gelijk wanneer hij zegt: “De geduldige man is beter dan de dappere soldaat; de man die zijn woede beheerst, dan de man die een stad inneemt.” (Spr 16:32 LXX) Johannes Cassianus (360-435)

Veel dingen die ik zou willen doen, blijven liggen omdat andere zaken eerst aandacht eisen en mij zoveel energie kosten dat ik nergens anders aan toe kom. Dit eist veel van mijn geduld. Ik moet echter geduld hebben met mezelf, want als ik ook nog hogere eisen aan mijn herstelperiode ga stellen word het natuurlijk alleen maar steeds erger. Gisteren had ik telefonisch contact met zowel de casemanager van VeiligThuis als de geriant van mijn Moeder. Dit waren zeer zware gesprekken en de rest van de dag is min of meer in een waas voorbij gegaan. Als ik mezelf niet die rust gun, is de kans groot dat de situatie uit de hand loopt en dat ik mezelf uit met hysterische huilbuien en smijten met meubilair. Dus slaap ik een uurtje extra en hoop vrede te vinden, ergens…

Ik ben nog niet helemaal gewend aan beneden slapen. Ik mis vooral het op ooghoogte zijn met de vogels en het gevoel boven de wereld te staan. Ik kijk/luister naar de mensheid op straat en weet dat ze daar zijn en niet weten dat ik daar ook ben. Beneden slapen heeft dan wel weer als voordeel dat ik geen trap af hoef als ik moet plassen. Bovendien heb ik veel minder last van de wind omdat ik tussen twee gebouwen in lig (onze keuken en de bijkeuken van de buurvrouw) Vannacht was de windkracht toch 6 of 7 en ondanks dat heb ik heerlijk buiten geslapen. Helaas ging het om 5.15 regenen en moest ik alsnog naar binnen; het woei niet te hard voor mij, maar wel voor de tarp! De wind zorgt er ook voor dat de schutting die vandaag geplaatst zou worden nog een dag of misschien meerdere dagen moet wachten, maar het ergste van de sloop en verbouwing hebben we toch achter de rug en ik ga de komende dagen weer verschrikkelijk mijn best doen positieve energie te voelen en te verspreiden. In de hoop ooit ergens rust en vrede en stabiliteit te vinden.

Maar totdat wij deze solide en duurzame vrede hebben bereikt, moeten wij veelvuldige aanvallen verwachten. Dikwijls zullen wij met tranen en gekreun moeten zeggen: “Ik ben ellendig geworden en ben bovenmate bedroefd; de ganse dag ga ik bedroefd rond, omdat mijn lendenen vervuld zijn van waan” (Ps. 38, 7-8 Vulg) (…) Totdat de ziel de staat van volmaakte reinheid heeft bereikt, zal zij dikwijls deze wisselingen doormaken, die noodzakelijk zijn voor haar vorming; zolang echter Gods genade uiteindelijk haar verlangens vervult en haar daar voor altijd vestigt. Dan zal zij in waarheid kunnen zeggen: “Ik ben niet moe geworden van het wachten op de Heer, en Hij heeft naar mij omgezien. Hij heeft mijn gebed verhoord en mij uit de put der ellende, uit het slijk der slijk gehaald; Hij heeft mijn voeten op de rots gezet, Hij heeft mijn schreden gegrondvest!” (Ps 40:2-3 Vulg) Johannes Cassianus (360-435)

Johannes Cassianus werd na vele omzwervingen door Chrystostomus tot diaken gewijd rond het jaar 400. Toen Chrystostomus werd beschuldigd van simonie trok Cassianus naar Rome om Chrystostomus te verdedigen. Waarschijnlijk werd hij daar priester gewijd. Cassianus was het niet eens met de theologie van de predestinatie. Hij was ervan overtuigd dat de mens eerst en vooral een verlangen tot verlossing moet hebben alvorens God om genade te kunnen vragen. Hiermee gaf hij het initiatief van de mens een grotere rol dan de kerk over het algemeen wilde aanvaarden. Lees meer over Johannes Cassianus hier: https://heiligen.net/heiligen/07/23/07-23-0433-johannes.php

Hiraeth (n) a homesickness for a home to which you cannot return, a home which maybe never was; the nostalgia, the yearning, the grief for lost places in your past. Especially in the context of Wales or Welsh culture: deep longing for something, especially one’s home.

Heimwee is een verschrikkelijke ziekte met een uiterst eenvoudige kuur. Namelijk naar huis gaan. Hoe dichterbij huis je komt, hoe beter je je voelt. Hiraeth is een begrip uit het Welsh dat niet zo eenvoudig te vertalen is naar het Nederlands. Het is een gevoelswoord, zoals gezelligheid een oer-Nederlands gevoelswoord is dat naar geen enkele taal accuraat vertaald kan worden. Hiraeth, verlangen naar thuis, verlangen naar een zijn zonder verlangen naar iets, iemand of ergens anders…Mijn hiraeth, mijn innerlijke kompas verlangt naar de hemel of in ieder geval naar een plaats dichtbij God. De plek waar ik op dit moment in mijn leven het liefste ben, is de moestuin. Dat voelt het meest als thuis voor mij.

Afgelopen week viel het mee met de sloop en de bouw. Maandag was het ergst; toen hebben ze de muur aan de binnenkant helemaal afgemaakt en een stelling gebouwd voor het metselwerk en de nieuwe schutting. Omdat ik er zelf zo ongelukkig van werd, heb ik voor de werklui een chocoladecake gebakken en die heeft Henk uitgedeeld. Daar waren ze erg blij mee. Dinsdag kwamen de slopers alleen de klinkers uit de stoep ophalen. Dat gaf wel een hoop lawaai en stof, maar met een uurtje of drie was het wel weer klaar. Woensdag gebeurde er helemaal niets. ? Behalve dan dat Henk bij de bouwmeester op kantoor werd gevraagd voor een gesprek. We waren al bang dat het allemaal nóg langer zou gaan duren door een personeelstekort, maar het bleek alleen dat hij graag wilde dat Henk een facebookpost verwijderde. Henk had namelijk mijn eerste blogje over de sloop gepost op fb omdat hij trots is op mij en om een beetje begrip te krijgen voor hoog-sensitiviteit en de problemen die dat in het dagelijks leven oplevert. Helaas hebben sommige mensen dit stukje totaal verkeerd opgepakt/uitgelegd en kreeg het bouwbedrijf allemaal heel negatieve reacties. Het is toch verschrikkelijk; vraag ik eens aandacht voor mezelf, gaat het nog naar iemand anders! Het blogje is nu ruim 1400 keer gelezen, maar het enige wat het mij heeft opgeleverd (behalve slapeloze nachten) is de zekerheid dat het goed is dat ik niet (meer) aan social media doe! (je kunt het hier: https://juniperpiarachel.com/2021/10/09/first-week-in-hell/ nog lezen. Donderdag is de fundering gesloopt en hebben ze het gat dichtgestort. Dit gaf een hoop lawaai, stof en andere overlast, maar ik ben bijna de hele dag op de tuin geweest. Laatste appels geplukt, fruitkooi opgeruimd, witlof ingekuild. De tuin wordt langzamerhand winterklaar. En vrijdag hebben ze de muur gemetseld tot ongeveer halverwege. Ik ben nog niet gewend aan de situatie en er ook nog niet blij mee, maar ik heb me al wel weer in zoverre aangepast dat ik af en toe alweer met mensen kan praten. Maar ik zal superblij zijn als eindelijk de nieuwe schutting er staat en ik niet met iedere kip die voorbij komt ineens een praatje moet maken. Ik laat sociale contacten altijd zoveel mogelijk aan Henk over en echt niet alleen omdat ik het motto Als je niks aardigs te zeggen hebt, kun je altijd nog je mond houden heel serieus neem, ook omdat ik negen van de tien keer echt geen idee heb wat ik moet zeggen of wat er van mij verwacht wordt.

Enfin, heimwee is dus een emotie die net zo dichtbij mij staat als eenzaamheid en misschien hebben die twee ook wel veel met elkaar te maken en gemeen. Misschien is eenzaamheid wel een soort heimwee naar iemand. En is heimwee misschien wel een soort eenzaam verlangen naar een plek waar je niet bent. Heimwee is meer afhankelijk van de plaats waar je bent en eenzaamheid meer van met wie je bent, maar verder toch min of meer inwisselbaar. Ik heb werkelijk geen idee naar wat of wie ik heimwee heb en ik vind hiraeth een uitstekend woord voor het gevoel dat ik zo goed ken.

Het maakt Reinier niet zoveel uit waar hij is, als het maar daar is waar ik ben. Zijn gevoel van veiligheid en bestaansrecht is nauwelijks ergens van afhankelijk. Hij is. En zolang ik ergens in de buurt ben of zolang hij het gevoel heeft dat ik elk moment terug kan komen, dan is zijn huid veilig. Zeker als Henk nog steeds in de buurt is.

Henk heeft dat ook, een ingebakken gevoel van veiligheid. Hij heeft weinig behoefte of nood aan bevestiging van zijn bestaansrecht. Hij is. Ik heb dat niet. Mijn gevoel van veiligheid is sterk afhankelijk van de aanwezigheid van Henk. Dat hoeft niet eens per se in fysieke vorm zeer nabij te zijn. Ik kan rustig reizen naar verre oorden (en heb dat ook regelmatig gedaan toen dat nog mocht) zolang ik maar weet dat hij bereikbaar is en in mijn hart aanwezig. Hij bevestigt mijn bestaansrecht en geeft mij veiligheid en in extensie geeft ook zijn huis mij een veilig gevoel. En ja, ondanks het feit dat we in gemeenschap van goederen zijn getrouwd en ik hier al bijna 20 jaar woon, blijft het zíjn huis. Dat heeft waarschijnlijk te maken met mijn onvermogen me te hechten, maar zeker ook met het feit dat hij hier allang woonde toen ik in zijn leven kwam.

Dus toen afgelopen maandag de slopers kwamen om ons buurhuis te slopen met welke wij één muur deelde, toen voelde ik mij heel ernstig aangetast in mijn gevoel van veiligheid en privacy. Als hoogsensitief mens werd ik niet alleen krankzinnig van de HERRIE en het dreunen van de kraan en de vrachtwagen die het puin afvoerde, ook het voortdurend bewegen van vreemde mensen in mijn zeer directe persoonlijke leefruimte maakt mij bijzonder ongelukkig. Zeg maar gerust hysterisch. Bij elke beweging die de kraan maakte, stond ons huis te trillen alsof we in Groningen wonen. En al meteen de eerste dag hadden we lekkage in de gang en het toilet. Terwijl ons steeds beloofd was dat we echt nergens last van zouden hebben. En het ergste moest nog komen!

Want ondanks de belofte dat de gedeelde muur zou kunnen blijven staan, bleek woensdag dat die toch gesloopt moest worden. Dus donderdag zaten we de hele dag zonder zijmuur. Waardoor niet alleen onze zijdeur, die wij als voordeur gebruiken, in het luchtledige stond, ook ons toilet was plotseling een openbare ruimte geworden.

Woensdag op donderdagnacht heb ik mijn hangmat beneden op het plaatsje opgehangen. Boven op het dakterras werd echt een beetje te gek:

midden in de nacht werd ik wakker van iemand die op de bouwplaats aan het rondscharrelen was. Ik werd daar wakker van. Tenslotte…..feitelijk liep hij gewoon in mijn slaapkamer! Ik vroeg hem wat hij aan het doen was en hij zei dat hij koperdraad en zo aan het zoeken was. Ik heb hem weggejaagd. Ten eerste heb ik geen behoefte aan vreemde mensen in mijn directe leefomgeving en had ik mij daar al de hele week aan moeten conformeren, het is ook gewoon stelen en daar heb ik bezwaar tegen. Er staat niet voor niks een hek om het bouwterrein! Hij droop af. Maar de volgende dag scharrelde hij weer rond op de bouwplaats. De bouwers (die onze nieuwe muur aan het maken waren) en slopers waren net aan het lunchen en ik was onderweg naar weg. (Omdat ik thuis niet kan zijn, had ik geregeld dat ik in de kerk orgelles kon geven.) Ik was wat vergeten en toen ik terugliep van de parkeerplaats naar huis, zag ik hem wegfietsen met een stuk koperen pijp van ruim een meter. Inderdaad! Hij heeft dat pijpje waar de kraan van het fonteintje in het toilet (zie foto) gewoon uit het plafond getrokken en met kraan en al meegenomen. Vertel mij maar eens dat dat geen stelen is! Anyways, gelukkig waren we nog niet weg en konden we meteen de hoofdkraan dichtdraaien en de pijp afstoppen. Nu zijn we op zoek naar een nieuw kraantje zodat het fonteintje weer kan functioneren zodra alle ellende voorbij is.

Want ook de belofte in vijf dagen klaar te zijn, kunnen ze niet waarmaken. Ik moet op de een of andere manier nóg zo een helse week doorstaan en kan alleen maar hopen en bidden dat het niet nóg een week gaat duren….In het weekend zijn ze gelukkig niet hier en heb ik even kans om bij te komen. Vanochtend heb ik eerst geveegd, stof gezogen, gepoetst, opgeruimd, gedweild en afgestoft zodat het huis weer enigszins toonbaar en leefbaar is en nu ga ik taarten bakken voor mijn Moeder die maandag 90 jaar hoopt te worden.

Ik bak een klassieke appeltaart, een chocoladecake met lavendelglazuur en een bramenkwarktaart. Natuurlijk allemaal 100% plantaardig en met fruit en lavendel uit eigen moestuin.

Ik vroeg mijn Moesje: en? Hoe oud gaat u worden maandag? Ze zei: ik ben in 1931 geboren … Ik: dusssss, hoe oud wordt u dan? Waarop ze een beetje bozig riep: nou, je kunt toch rekenen!!! Ze mag dan oud zijn en de dingen niet meer weten, ze blijft een rebel! 🙂 ❤

Vandaag, op de dag dat st Franciscus en (dus) Werelddierendag vieren, de dag dat mijn beste vriend aan zijn laatste chemokuur begint, de dag waarop het sloopbedrijf is begonnen met het slopen van ons buurhuis en ook nog een neef van mij zijn verjaardag viert, vandaag dus lezen we één van mijn favoriete stukjes uit het Nieuwe Testament:

Meester,’ vroeg hij, ‘wat moet ik doen om eeuwig leven te krijgen?’ Jezus vroeg: ‘Wat zegt de wet van Mozes daarover?’ Hij antwoordde: ‘Heb de Here, uw God, lief met heel uw hart, met heel uw ziel, heel uw kracht en heel uw verstand. En heb uw naaste net zo lief als uzelf.’ ‘Goed!’ zei Jezus. ‘Doe dat en u zult eeuwig leven krijgen.’ De man voelde zich aangesproken. Om zich te rechtvaardigen, vroeg hij: ‘Wie is eigenlijk mijn medemens?’ Als antwoord gaf Jezus hem dit voorbeeld: ‘Een man reisde van Jeruzalem naar Jericho. Onderweg werd hij door rovers overvallen. Zij rukten hem de kleren van het lijf, sloegen hem bont en blauw en lieten hem halfdood langs de weg liggen. Toevallig kwam er een priester langs. Maar toen hij de man zag liggen, ging hij aan de overkant van de weg voorbij. Een tempeldienaar die voorbijkwam, deed hetzelfde en liet de man gewoon liggen. Gelukkig kwam er ook iemand langs die medelijden kreeg toen hij hem daar zag liggen. Het was een Samaritaan, een vijand van de Joden. De Samaritaan knielde naast hem neer, verzorgde zijn wonden met olie en wijn en legde er verband om. Daarna tilde hij hem op zijn ezel en ging er zelf naast lopen. Zij kwamen bij een herberg, waar hij hem verder verzorgde. De volgende morgen gaf hij de herbergier twee zilveren munten en zei: “Zorg goed voor hem. Mocht dit geld niet genoeg zijn, dan betaal ik de rest de volgende keer wel.” Wat denkt u? Wie van deze drie was de medemens van het slachtoffer van de roofoverval?’ ‘De man die medelijden met hem had,’ was het antwoord. ‘Precies,’ zei Jezus. ‘Volg zijn voorbeeld dan. Luc. 10, 25-37

Laten wij elkaar tot naaste zijn…. zeker in deze tijd waarin we door diegene die ons tot voorbeeld zouden moeten zijn en die ons zouden moeten leiden min of meer gedwongen worden elkaar te veroordelen en bang voor elkaar te zijn. Wees niemands naaste en houd voldoende afstand! roep de overheid al een aantal jaar en helaas gaan steeds meer mensen erin mee…

De zaligverklaarde Charles de Foucauld (1858-1916) die als kluizenaar in de Sahara leefde en werkte, schreef over deze lezing: Hoe goed bent u geweest, o goddelijke Samaritaan, om deze gewonde wereld terug te brengen, zo jammerlijk gevallen op de weg, begraven in dat slijk, en zo onwaardig van uw goedheid! Laten wij goed zijn voor de zondaars, omdat God zo goed is voor ons; laten wij voor hen bidden en hen liefhebben. *einde citaat. Een beetje zoals ik altijd zeg: wees aardig voor onaardige mensen; zij hebben het hardste nodig.

Zelf ben ik al een aantal keer getest op mijn barmhartigheid. Situaties waar ik in terechtgekomen ben die om onmiddellijke actie en reactie vragen en waarin ik accuraat gehandeld heb; ik heb diverse voorbeelden. Toch vraag ik me elke dag opnieuw af of ik voldoende heb gedaan. Vraag ik God elke dag om kracht er te zijn voor de ander. Probeer ik te zien en te handelen naar wat de ander nodig heeft.

Er is een kracht in de wereld aan het werk die ik niet anders dan satanistisch kan noemen. De beste truc die de duivel ooit heeft uitgehaald, is ons doen geloven dat hij niet bestaat. En als de duivel niet bestaat, wie heeft er dan belang bij God te kennen? Zo leven we in een steeds koudere, steeds onbarmhartiger wereld die van overheidswege wordt aangestuurd mensen uit te sluiten. Segregatie en discriminatie wordt meer en meer de norm en verschillende groeperingen worden tegen elkaar opgezet in het kader van verdeel en heers. Divide et imperat; de oude Romeinen wisten het al. Zolang de mensen onderling ruzie maken, komen ze niet in opstand. Toch denk ik dat het tijd is om de verdeeldheid achter ons te laten en als één mens op te staan tegen de overheid die ons op de knieën dwingt. Ik ga in ieder geval door op mijn zelfgekozen pad en bij mij is altijd iedereen welkom. (tenzij ik natuurlijk overprikkelt ben en rust nodig heb! :D)

Leesvoer: https://gedachtenvoer.nl/2021/10/04/als-je-denkt-dat-het-weer-normaal-gaat-worden/

Hier dan de bekendmaking van het debuut van Nish. Ik raad iedereen van harte aan het te kopen en te lezen, want het is behalve een spannend boek ook een aanklacht jegens onze maatschappij en dan in het bijzonder gericht op mantelzorg en alle problemen daaromheen. Een kijkje achter de schermen voor wie zich in de gelukkige omstandigheid bevindt slechts gezonde en zelfstandige familieleden te hebben. Lees hier wat Nish er zelf over zegt:

(Deze blog verscheen eerder op de pagina van kleurrijke schrijvers) December 2019 besloot ik dat ik toch maar eens moest investeren in mijn schrijfwerk, dus sloot ik me voor 2020 aan bij de kleurrijke schrijfgroep. Dat betekent wekelijks een Webinar en maandelijks naar Soest voor een schrijfdag. Oplettende lezers zullen begrijpen dat die schrijfdag in Soest […]

Schrijven in Rust Reinheid en Regelmaat — NishTexel

PRELUDE: We spreken over een samengesteld register als voor één toets meerdere pijpen tegelijk opengaan. De cornet bijvoorbeeld is een samengesteld register. Wanneer je de cornet opentrekt, klinkt er een 8′, een 4′, een 2 2/3′, een 2′ en een 1 3/5′. Apart van elkaar zijn deze registers zeer individueel maar bij elkaar klinken ze als een eenheid. (En in het geval van de cornet als een koperblazer) Dit is even een technisch verhaal maar ook iedereen die niks van orgels weet kan het begrijpen. Dit verhaal is ook een soort samengesteld register. Wat ik wilde schrijven werden allemaal megakorte stukjes. Ik ben al dagen bezig er iets samenhangends van te maken en uiteindelijk heb ik besloten de verschillende korte stukjes bij elkaar te voegen en zo toch een blog te krijgen van enige omvang.

MADELIEFJU EN REINIER: Afgelopen week heb ik twee keer van Madeliefju gedroomd. Madelief was mijn eerste hond. Ze was een pitbullteef die op het strand van Scheveningen woonde en twee jaar lang de mensen van de dierenambulance wist te omzeilen. Hoogstwaarschijnlijk was ze in het illegale circuit gebruikt als fokteef. En, aan haar littekens te zien, ook als bait voordat ze wist te ontsnappen. Ik haalde haar uit het asiel en sindsdien waren we onafscheidelijk. Ik zeg wel dat ik haar uit het asiel haalde, maar eigenlijk ging het andersom. Ze zat met een andere teef in een hok en met die andere teef wilde ik gaan wandelen. Zodra ik het hok open deed, sprong Madelief met vier poten tegelijk in mijn armen. Twee weken later nam ik haar mee naar huis en toen is ze bij me gebleven totdat ze écht niet meer kon en op een zomerdag heel rustig is ingeslapen. Ik heb nooit eerder en nooit meer daarna zo een slimme en handige hond ontmoet! Maar dit allemaal even terzijde: ik droomde over Madelief. In de eerste droom rende ze door de tuin van het tweede huis waar we samen woonde. Daar hadden we een flink stuk grond en Madelief mocht graag ’s morgens voor het ontbijt een paar rondjes rennen. Zo ze ook deed in mijn droom. In de droom de nacht daarna, zat ze aan de andere kant van de Regenboogbrug op Reinier te wachten. Reinier lijkt in karakter en ook in lichaamsbouw heel erg op Madelief, dus ik heb vanaf dag 1 dat ik Reinier uit (een ander) asiel heb gehaald die vergelijking getrokken. Reinier woont inmiddels 11 jaar bij ons en is dus minstens 11,5 en dat is echt oud voor een hond van 35 kilo. Ik weet rationeel dat hij niet zo lang meer bij ons zal blijven en middels dromen bereid ik me blijkbaar emotioneel ook voor op een afscheid. Of Madelief kwam me geruststellen dat zij op Reinier zal passen als ik het niet meer doen kan. Dat mag je ook geloven. Ik geloof dat.

TRADITIE EN MACHT: Ik las het laatste deel uit de serie De Bijbel voor ongelovigen (deel 6) van Guus Kuijer: Judit, Daniël, Susanna en Ester. Het heet voor ongelovigen te zijn, maar ook gelovigen kunnen het gewoon lezen. Ik doe dat tenminste met veel plezier en ik steek er altijd weer een hoop van op, zelfs al ken ik de verhalen uit de Bijbel zelf. Ik denk ook dat naast de Bijbel zoveel mogelijk óver de Bijbel lezen het begrip van de Bijbel alleen maar kan bevorderen. Tenslotte is de Bijbel lang geleden geschreven en zijn er sindsdien nogal wat veranderingen geweest. Niet alleen in de mens zelf en zijn samenleving en manier van met elkaar omgaan, ook God heeft talloze veranderingen doorgaan en doorstaan. Onveranderlijk en eeuwig is het wellicht slechts ons beeld van Hem dat veranderd, maar desalniettemin lijkt het me nuttig en verantwoord kennis te nemen van hoe andere mensen naar de Bijbel kijken, over de verhalen (na)denken en over God praten. En aangezien de Bijbel hét Boek is om te leren over leven, samenleven en God…

Guus Kuijer schrijft in dit boek: Benauwende tradities zullen er altijd zijn, want moderniteit schept nieuwe tradities die heel fris lijken, maar na verloop van tijd gaan stinken. *einde citaat

Klopt. Tradities zijn mooi en aardig en geven ook een hoop rust en regelmaat in het leven, maar we mogen nooit kritiekloos tradities overnemen. Als voorbeeld hoef ik alleen maar Zwarte Piet te noemen, die voor een heleboel mensen een prachtig mooie traditie is, alles te maken heeft met vrolijkheid, gezelligheid en huiselijkheid terwijl voor andere mensen dezelfde traditie pijnlijk en confronterend is. In plaats van samen te werken, naar elkaar te kijken en te respecteren en van elkaar te leren, staan voor-, en tegenstanders al een aantal jaar rechtlijnig tegenover elkaar zonder toenadering en proberen mensen die niet zoveel hebben met de traditie een middenweg te vinden. De traditie is gaan stinken en het is hoog tijd voor een poetsbeurt!

Ook lees ik: Als je macht wilt krijgen, moet je het volk een vijand aanpraten. *einde citaat* In het betreffende Bijbelverhaal wordt het volk aangepraat dat de Joden de oorzaak zijn van alle ellende. (waar heb ik dat eerder gehoord?) Lees verder over en in Ester hier: https://www.bible.com/nl/bible/75/EST.INTRO1.HTB Het is zeker de moeite waard want de situatie in het boek Ester lijkt verrassend veel op onze huidige situatie. Natuurlijk kun je ook deel 6 van de Bijbel voor ongelovigen van Guus Kuijer lezen 😉

DOMINEE VS PATER: Afgelopen Zondag zat ik op de orgelbank bij onze protestantse broeders en zusters. Naast de dominee en ik waren er 16 mensen in de kerk. De dominee was een gastdominee en ze had een rare mengeling van liederen uitgezocht….maar goed, ze kon wél zingen. Helaas was haar zangkunst onevenredig veel groter dan haar preekkunst. Ik heb zelden zo een slechte preek gehoord. Ik was er zelfs lichtelijk van overstuur. Gelukkig stuurt mijn vriend Tom mij altijd zijn preek voor de Zondag. En een deel van zijn preek wil ik graag met jullie delen. Het gaat over de volgende lezing:

Hij ging zitten en riep hen bij Zich. ‘Luister,’ zei Hij, ‘wie de eerste wil zijn, moet de allerlaatste zijn en iedereen dienen.’ Hij riep een kind bij Zich. Toen het tussen hen in stond, sloeg Hij zijn arm om het kind heen en zei: ‘Wie uit liefde voor Mij zoʼn kind ontvangt, ontvangt Mij. En wie Mij ontvangt, ontvangt mijn Vader, die Mij gestuurd heeft.’ Johannes zei: ‘Meester, wij hebben iemand gezien die uw naam gebruikte om boze geesten te verjagen. Wij hebben hem gezegd dat dat niet mocht, omdat hij niet bij ons hoort.’ Maar Jezus zei: ‘Houd hem niet tegen, want iemand die in mijn naam wonderen doet, zal niet vlug kwaad van Mij spreken. Wie niet tégen ons is, is vóór ons. Marcus 9, 35-48

Ik wil graag vier alinea’s uit Toms preek met jullie delen:

En dan ziet Johannes iemand die niet tot de club behoort, met succes duivels uitdrijven in Jezus’ Naam. Hij probeert het te beletten. “Dat is ons werk. Daar gaan wij over. Jezus is van ons. Gods kracht werkt alleen in ons.”
Maar Jezus spreekt Johannes tegen. “Wie niet tegen ons is, is voor ons.”
Gods werkzaamheid kun je ook vinden buiten onze kring. God is groter dan je denkt. Gods werkzaamheid is niet gebonden aan een groep mensen die in Jezus geloven en zijn werk willen voortzetten. God kan verassend nieuw werkzaam zijn in anderen. Ook anderen dan wij kunnen op hun manier medewerkers zijn van het Rijk van God.

Wij staan als kleine groepjes in een wereld die denkt dat geloof een privézaak is. Als we echt katholiek zijn dan wéten we dat we een boodschap voor de wereld hebben. Kwade machten verdrijven. Belangeloos het goede doen. Uitzicht houden op het Rijk Gods. De wereld maken tot een leefbaar huis voor allen.
Deze katholieke opdracht is niet exclusief voor onze club.
“Meester, die moslim daar doet dingen zoals wij christenen dat zouden moeten doen. Het is ons niet gelukt hem te beletten”.
“Meester, die meisjes en jongens die protesteren voor milieuverbetering en klimaatbeheersing, doen net alsof zij rentmeester zijn van deze aarde. Maar dat zijn wij christenen toch.”
“Meester, die mensen vangen vluchtelingen op en bieden hun brood, bad en bed en zorgen voor werk. Maar wij zijn toch geroepen in iedere vreemdeling uw beeld te zien.”
Ook tegen ons zegt Jezus: “Wie niet tegen ons is, is voor ons.” Werk met al deze mensen samen om het Rijk Gods op te bouwen. Zoek bondgenoten. Ga met hen meewerken. Help hen als ze worden tegengewerkt. Bid voor hen en werk met hen opdat Gods Rijk kome en Zijn wil geschiede.
Als wij zouden zeggen: “Ze zijn niet eens katholiek”, dan zou God weleens kunnen zeggen: “Maar zij zijn wel soepeler instrumenten in mijn hand dan vastgeroeste katholieken die zich opsluiten in eigen gelijk.”

We hebben handen en voeten, oren en ogen van iedereen nodig om een betere wereld op te bouwen. Maar als wij met argwaan kijken naar anderen die op hun manier zich inzetten, dan is het beter om niet naar hen te kijken, of: sterker om je oog uit te rukken. Een argwanend oog draagt niet bij aan het Rijk van God.

Wanneer wij weglopen als wij om een concrete dienst gevraagd worden, dan dragen onze voeten niet bij aan het rijk van God. U weet: de priester en de leviet liepen voorbij; de vreemdeling, de Samaritaan liep op het slachtoffer toe.
Weglopende voeten en werkeloze handen dragen niet bij aan het Rijk van God.
Je kunt ze bij wijze van spreken net zo goed afhakken.
Als je oren alleen maar willen horen naar jouw eigen geluid en de nood van de ander niet willen verstaan, dan dragen ze niet bij aan het Rijk van God. Wat heeft Jezus aan mensen die zich doof houden als de ander om hulp roept?
Je ergeren aan anderen omdat zij het goede doen dat jij nalaat is kleinzielig, enghartig en een christen onwaardig.
Christenen zijn mensen van een wereldwijde zusterschap en broederschap.
Wij meten een mens niet af aan wàt hij is, maar aan wie hij is en hoe mèt ons werkt aan een nieuwe wereld die we gelovig Rijk Gods noemen. *einde citaat* (als je de hele preek wilt lezen, stuur dan even een berichtje)

Ik ken best veel mensen die zich Christen noemen. En ik ken ook een aantal mensen die zichzelf atheïst of agnost noemen en ondertussen Christelijk werk doen. Het is met mensen net als met muziek: er bestaan goeie en slechte. In elke groep, in elk genre, in elke samenleving, overal en overal vind je goeie en slechte mensen. Een mooi voorbeeld vind ik altijd als ik een serie kijk of lees over een criminele organisatie en dat ik dan voel bij mezelf dat mijn loyaliteit ligt bij degene die me het meest sympathiek is, zelfs als deze duidelijk de slechterik is. Bijvoorbeeld Tony Soprano (van de hitserie The Sopranos) of Beth (van de Netflix serie Good Girls) Het is dus naïef om te denken dat je op basis van enkele gegevens kunt oordelen of iemand een goed of slecht mens is. Uiteindelijk wil ik ervan uit gaan dat iedereen op zijn manier probeert het juiste te doen. Soms is dat heel moeilijk. Zoals afgelopen Zondag tijdens een preek die niet alleen absoluut niet aansloot bij mijn gedachteraam en in mijn ogen evenmin bij het Christelijk gedachtegoed dat in de gekozen lezing wordt uitgedragen, maar ook nog eens zo verschrikkelijk saai werd gebracht dat het werkelijk een wonder was dat ik niet in slaap ben gevallen. Ik oordeel en beoordeel en veroordeel daarmee deze dominee omdat ze in mijn ogen (of eigenlijk oren) haar werk niet goed doet. Ik denk: hoe kan iemand die zo goed kan zingen zo slecht praten? Weet ik veel, misschien zit er wel een lang, heftig en persoonlijk verhaal achter…..

Onlangs beschuldigde iemand mij dat ik wel de splinter zag in haar oog, maar niet de balk in mijn eigen. Wellicht heeft ze gelijk. Ik ga nog eens op zelfonderzoek. En kom er ongetwijfeld nog eens op terug.

Postlude:

Altijd als ik in een oude Donald Duck een verhaal van Tokkie Tor tegenkom leg ik de strip geopend op de keukentafel bij de plek waar Henk altijd zit. Henk houdt van Tokkie Tor 🙂 Vanochtend lag er op de keukentafel een Donald Duck open op mijn plek. Henk had een verhaaltje zó leuk gevonden dat hij graag wilde dat ik dat ook las. Ik vind dat zó lief! Vooral omdat het betekent dat hij naar me geluisterd heeft iedere keer dat ik hem liet delen en dat hij zo ook met mij delen wil. ❤

De lezing van vandaag gaat ook over luisteren en zien. En dan vooral wat wil je dat anderen van je meekrijgen en wat wil je graag in het verborgene houden.

Als men een lamp aansteekt, wordt er toch niet iets overheen gezet om het licht te verbergen? Nee, men zet de lamp ergens neer waar iedereen die binnenkomt, het licht goed kan zien. Zo zal ook alles wat geheim of verborgen is, aan het licht komen. Het hangt er dus van af hoe u luistert. Want wie iets heeft, zal er veel bij krijgen. Maar wie niets heeft, zal ook nog kwijtraken wat hij meent te hebben.’ Luc.8, 16-18

In de overweging van BiddenOnderweg over deze tekst, lees ik : ‘Wie iets heeft zal nog meer krijgen; maar wie niets heeft, hem zal zelfs wat hij denkt te hebben worden ontnomen.’ Dit eerder paradoxaal standpunt vinden we terug in alle evangeliën, en is voor christenen altijd een beetje een raadsel geweest. Maar hier, in het evangelie van Lucas, komt het onmiddellijk na de instructie ‘let dus goed op hoe jullie luisteren’. Geeft de suggestie dat het misschien iets met ons luisteren en begrijpen te maken heeft voor jou meer zin aan deze paradox? *einde citaat https://biddenonderweg.org/speler/gebed/2021-09-20

Ik voel dit niet echt als een paradox. Is het niet zo dat hoe meer je geeft, hoe meer je krijgt? Je kunt alleen delen als je bereid bent afstand te doen van (de helft van) hetgeen je delen gaat, maar door het delen groeien andere dingen. Van delen word je sowieso een beter mens en dat is altijd winst 😉 Ik denk dat het veel meer gaat over het verschil in materieel bezit en emotioneel bezit. Materieel bezit is niet waar het om gaat. Leven gaat over zien en gezien worden, over liefde uitdelen en ontvangen, over goed zijn voor elkaar. Een mens met veel bezit zal alles kwijtraken; een doodshemd heeft immers geen zakken. Maar een rijk mens, een mens vol liefde, die zal nóg meer krijgen. Hij zal nog meer liefde ontvangen en daardoor nog meer liefde kunnen geven en daardoor nog meer liefde enz. Oftewel: wie iets heeft, zal er veel bij krijgen! Soms denken theologen gewoon veel te diep na en zit hun kennis naïef begrip in de weg.

Wat ik dan weer opmerkelijk vind en wat ik wel vaker tegenkom in het leesrooster is dat het vers ervóór (Lucas 9 vers 15 dus) genegeerd wordt, terwijl dit volgens mij veel duidelijkheid geeft. Het is natuurlijk het laatste vers van een vorige lezing, maar het slaat zeker ook op de lezing van vandaag:

Maar het zaad dat in goede, vruchtbare grond terechtkomt, zijn de mensen die met een goed, oprecht hart naar de woorden van God luisteren en zich eraan houden. Het zaad brengt vrucht voort in hun leven, omdat zij volhouden. Luc.8, 15

Het is nooit een goed idee om naar het één te luisteren en de ander te negeren. Elk verhaal heeft meer dan één kant. Luisteren met oren en hart naar de naaste is als het luisteren naar God. Heeft Jezus niet gezegd: wat je voor de minste onder u doet hebt ge voor mij gedaan? (Mat. 25, 40) Dus als je luistert en doet naar de ander, luister en doe je naar God.

Moeder Teresa schreef over de lezing van vandaag het volgende:

Luister in stilte, want als je hart vol is van andere dingen kun je de stem van God niet horen. Maar als je in de stilte van je hart hebt geluisterd naar Gods stem, is je hart gevuld met God. Daar is veel zelfopoffering voor nodig, maar als het echt in onze bedoeling ligt om te bidden en we willen bidden, moeten we daartoe nu bereid zijn. Dit zijn slechts de eerste stappen in de richting van het gebed, maar als we nooit het besluit nemen om de eerste stap te zetten, bereiken we nooit de laatste: de aanwezigheid van God.

Dat is wat we van meet af aan moeten leren: dat we luisteren naar de stem van God in ons hart, dan spreekt God in de stilte van ons hart. Dan moet onze mond spreken vanuit de volheid van ons hart. Dat is de verbinding. God spreekt in de stilte van het hart en je moet luisteren. Dan spreekt je mond vanuit de volheid van je hart, omdat het vol is van God, vol van liefde, vol van mededogen, vol van geloof.

Bedenk dat het, vóór je spreekt, nodig is dat je luistert, pas dan kun je spreken vanuit de volheid van je hart en luistert God.

Luisteren, horen, spreken, het hoort allemaal bij elkaar. Een wijs woord gesproken zonder oren om het te horen, is verspilt. Op zijn minst zou je kunnen proberen naar het eigen hart te luisteren en te doen vanuit liefde en geloof. Er van uit gaande dat in het hart van een ieder liefde en geloof te vinden is….ik ga altijd uit van het positieve (vooral omdat narigheid en ellende er toch wel komt 😉 )

Als musicus ben ik getraind in luisteren zodat ik kan horen dat de tweede stem op de derde rij de verkeerde noten speelt of zingt, maar daardoor luister ik ook harder naar andere dingen. Het helpt ook niet dat ik hoogsensitief ben natuurlijk; er ontgaat mij niet veel. Maar het horen is niet voldoende. Horen heeft geen waarde zonder luisteren en luisteren heeft weer geen waarde zonder begrip en van begrip komt actie…..oftewel het moge duidelijk zijn dat de eerste stap, de eerste klap een daalder waard is.

Zeker, de godsvrucht is een krachtige bron van verdiensten, zo ze gepaard gaat met tevredenheid. We hebben niets in de wereld meegebracht, omdat we er toch ook niets kunnen uitdragen. Hebben we dus voedsel en kleding, dan moeten we daarmee ook tevreden zijn. Zij, die echter rijk willen worden, vallen in bekoring en strik, en in vele dwaze en schandelijke begeerten, welke de mensen neerstorten in ondergang en verderf. Want de wortel van alle kwaad is de geldzucht. Door hieraan toe te geven, zijn sommigen afgedwaald van het geloof, en hebben zich veel stekende pijnen bereid. 1 Tim.6, 6-10

Mijn vriendin en collega kwam op bezoek. Toen ik nog de helft van de week in de stad woonde, was zij ook mijn hospita. Omdat ik mijn vorig leven achter mij moet laten, had ze gelijk al mijn spulletjes meegenomen. Het viel mee….één koffer en twee grote tassen. Voornamelijk bladmuziek, een paar kleren en een stapeltje boeken. Ik had vóór ik mijn kamer verliet al heel wat boeken en kleding naar het goede doel gebracht, en naar The free little library op de hoek. Ik hecht niet zo aan spullen (aan mensen ook niet, maar dat is weer een heel ander verhaal 😉 )

Ach, het is wel fijn dat ik die ene rok terug heb en nu de herfst in aantocht is, ben ik ook best blij met de terugkeer van mijn roze vestje en bruine sweater. Maar ik heb weer stapels en stapels blaadjes muziek in het oud papier gegooid. En briefjes van leerlingen, koorleden en oude vriendinnen, kopietjes van liederen, liturgieblaadjes….wat moet ik er mee? Ik las op een ansichtkaart: “voor Rachel, kei van een wijf! Top, hoe jij je inzet en met dank voor al je begeleiding”. Van wie heb ik die kaart ooit gekregen? En voor wat? Op een ander briefje lees ik: “die hoffelijkheid zaait, zal vriendschap oogsten”. Wijze woorden! Wie schreef die mij en waarom? Toch een raar gevoel dat ik blijkbaar zoveel teweeg breng/heb gebracht bij zoveel verschillende mensen en dat ik daar zelf nauwelijks bij stil sta, over nadenk of het zelfs maar onthoud! Ik schaam me wel een beetje. Ik neem me vaak voor een beter mens te zijn. En ik oefen dat ook! Maar nooit goed genoeg…

Mijn vriend Tom leerde mij dat een Christen een mens is van genade. Hij juicht voor God omdat hij dat wil, niet omdat het moet. Bidden mag nooit een verplichting worden. Bidden uit verplichting is lippendienst. Een echt, oprecht gebed komt uit het hart. Het geloof hunkert naar inzicht (fides quarens intellectum) maar dat inzicht komt maar langzaam en meestal laat in het leven. Tot de tijd van inzicht vaar ik op geloof in de hoop dat ik het mag begrijpen (credo ut intellectam)

En probeer ik tevreden te zijn met wat ik wel heb en niet de hele tijd om te kijken naar wat ik onderweg ben verloren. Alle teruggekeerde bladmuziek heb ik inmiddels opgeruimd. De stapels zijn verdeeld over oud papier, muziek voor leerlingen, muziek voor koor, muziek voor piano en muziek voor orgel. Nu ga ik mijn klerenkast opruimen…Ik ga weer een boel kleren naar het goede doel brengen. Zoveel kleding heb ik niet nodig; ik draag toch altijd hetzelfde! Ik moet er alleen aan denken dat het niet altijd hetzelfde weer is. Als ik in een gematigder klimaat zou wonen, zou ik nóg minder kleren hebben. Het ergste vind ik nog wel dat ik binnenkort toch eens nieuwe teenschoenen zal moeten gaan kopen. Ik draag nu al drie jaar hetzelfde paar, vooral omdat ik ze eigenlijk nooit aantrek maar er vallen nu toch gaten in. 😉

Tot slot wil ik deze prachtige liedtekst van Sytze de Vries met u delen. Hij schreef deze tekst naar een gedicht van Maria Willis (1824-1908) en de tekst past op de melodie van een traditionele Engelse tune (Sussex) te vinden in Gezangen voor Liturgie no. 619 (Hoort hoe God met mensen omgaat)

Het is niet strikt noodzakelijk, maar wel fijn eerst dit te lezen: https://juniperpiarachel.com/2021/09/10/ego/

Ik schrijf dit blogje omdat ik het leuk vind om te schrijven. Maar als je graag schrijft, wil je ook graag gelezen worden! En omdat ik niet zoveel volgers heb, stuur ik vaak een link naar iemand in de hoop dat men het niet alleen gaat lezen maar ook gaat delen met familie en vrienden. Zo schreef ik onlangs over een luisteroefening van een dominee en stuurde ik hem de link. Hij heeft mijn stukje gelezen en een mailtje teruggestuurd met vele lovende woorden 😉 En dan baal ik een beetje dat hij dat commentaar niet onder mijn blogje heeft geschreven. En niet eens omdat ik trots en/of blij ben op/met die lovende woorden, maar vooral omdat ik graag zie dat iedereen kan zien dat ik bevriend ben met deze dominee. En zo gaat dat vaak…..vaker….ik schrijf over mijn lievelingsleerling, hij reageert persoonlijk, ik ben blij met zijn positieve woorden en baal dat hij dat niet openbaar doet. Eén van mijn volgers mag prof. dr. voor zijn naam zetten….ik mag hem niet alleen mijn vriend noemen, hij is ook nog eens een groot fan van mij. Maar ja, dat zeg ík en ik voel hoe belangrijk mijn ego het vindt dat híj dat laat weten. Bevestiging bevestiging!

Nish is drie jaar ouder dan ik en lange tijd was ons contact slecht. Of eigenlijk niet eens slecht maar gewoon minimaal. Nish schrijft ook graag. En toen we allebei pubers waren, heb ik diverse verhalen van haar gelezen maar de laatste 20 of 30 jaar niet. En nu heeft ze een boek geschreven; het komt 9 oktober uit. Ik zou het een psychologische thriller willen noemen, vooral om het woord drama te vermijden. Er gebeuren eigenlijk geen verschrikkelijke dingen, tenminste niet veel verschrikkelijker dan in het echte leven, maar de verschillende relaties, karakters en gebeurtenissen die Nish beschrijft geven een diep inzicht in de mens. Ik mocht het manuscript proeflezen. En was daar behalve heel trots op ook heel blij mee, want het zegt toch iets over vertrouwen als iemand je zijn/haar levenswerk stuurt ter beoordeling! Ik had natuurlijk ook stikjaloers kunnen zijn omdat Nish’ boek wél uitkomt en mijnes niet, maar oprecht en vanuit mijn hart kan ik zeggen dat dit niet het geval is. Nu heb ik sowieso weinig last van jaloezie, dat zit gewoon niet in mij, maar in dit geval zou ik het niet vreemd vinden als ik wel enige jaloezie zou voelen…..maar het is niet zo.

Nu ik weer uit het diepe dal van de depressie ben gekropen, kan ik weer om me heen kijken en zie ik dat ik uit de put ben gekropen. Ik zie weer een horizon en kan denken aan de dag van morgen. De repetitie voor de fanfare, de tijden dat ik leerlingen heb, het opnieuw opstarten van mijn zanggroep; het waren allemaal dingen waar ik als een berg tegenop zag en het is iets geworden waar ik naar uit zie. Ik vind het zelf ongelooflijk dat het me tóçh weer gelukt is er bovenop te komen. Werkelijk waar als je me dit een maand geleden had gevraagd, had ik volmondig en zonder aarzelen gezegd dat het nooit meer goed met mij zou komen. Henk zei gisteren dat het hem ook opgevallen is dat ik weer beter en sterker ben dan voor de crisis. Hij zegt dat ik elke keer dat ik erboven kom weer een stukje sterker en volwassener ben geworden.

Ik knip de draad door en laat mijn zware ego achter om vrij en blij door te gaan. Met een rustig kalm gemoed….wacht, hoe gaat dat lied ook alweer? Ik leerde dat ooit van mijn Vader toen we hoog in de bergen aan het wandelen waren, prachtige tekst van Jacqueline van der Waals: Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heren hand. Moedig sla ik dus de ogen naar het onbekende land. Leer mij volgen zonder vragen, Vader wat Gij doet is goed. Leer mij slechts het heden dragen met een rustig, kalm gemoed. Luister hier: https://youtu.be/VgAsf99546o

Ik ga dus door op de weg die ik al een tijdje volg. Ik doe alleen wat ik wil en wat goed voor mij is. Het wordt steeds makkelijker om nee te zeggen tegen dingen die mijn ziel niet voeden. En het wordt (gelukkig!) ook steeds makkelijker om koel (met een rustig, kalm gemoed ;D ) te reageren op heftige situaties. Ik leg steeds makkelijker mensen en dingen die mij in de weg zitten naast me neer. Ik probeer mijn ziel te laten groeien en mijn ego af te leggen. Het klinkt makkelijker dan het is! Het ego laat zich niet zo maar negeren.