Jezus zeide tot haar: Vrouw, waarom weent gij? Wie zoekt gij? Zij meende, dat het de hovenier was, en zeide tot Hem: Heer, als gij Hem weggedragen hebt, zeg mij dan, waar gij Hem hebt neergelegd en ik zal Hem wegnemen. Jezus zeide tot haar: Maria! Zij keerde zich om en zeide tot Hem in het Hebreeuws: Rabboeni, dat wil zeggen: Meester! Jezus zeide tot haar: Houd Mij niet vast, want Ik ben nog niet opgevaren naar de Vader; maar ga naar mijn broeders en zeg hun: Ik vaar op naar mijn Vader en uw Vader, naar mijn God en uw God. Maria van Magdala ging heen en boodschapte de discipelen, dat zij de Here had gezien en dat Hij haar dit gezegd had.
Johannes 20:15‭-‬18 NBG51

Houd me niet vast, zegt Jezus. De vraag rijst waarom Hij niet aangeraakt wil worden en waarom dat belangrijk is.

Augustinus, bisschop van Hippo (354-430) schreef erover: Raak me niet aan, want Ik moet nog opgaan naar mijn Vader.” Wat wil dat zeggen? Dat men Christus beter met het geloof dan via het vlees aan kan raken. Christus aanraken met het geloof, is Hem aanraken met de hele waarheid. Zo ook de vrouw die leed aan bloedverlies: ze naderde Christus vol met geloof en raakte zijn kleed aan. (…) En de Heer die samengedrukt werd in de menigte, werd alleen door deze vrouw aangeraakt (…) want zij geloofde.
En een vrouw, die twaalf jaar aan bloedvloeiingen geleden had, en veel doorstaan had van vele dokters en al het hare daaraan ten koste had gelegd en geen baat had gevonden, maar veeleer achteruit was gegaan, had gehoord, wat er van Jezus verteld werd, en zij kwam tussen de schare en raakte van achter zijn kleed aan. Want zij zeide: Indien ik slechts zijn klederen kan aanraken, zal ik behouden zijn. En terstond droogde de bron van haar bloed op en zij bemerkte aan haar lichaam, dat zij van haar kwaal genezen was.
Marcus 5:25‭-‬29 NBG51
Vandaag, mijn broeders en zusters, is Jezus in de hemel. Toen Hij tussen zijn leerlingen verbleef, toen Hij bekleed werd met een zichtbaar lichaam en toen Hij een sterfelijk lichaam bezat, zag men Hem, en raakte men Hem aan. Maar vandaag zetelt Hij aan de rechterzijde van de Vader, wie onder ons kan Hem nog aanraken? En toch, wee ons, als we Hem niet aanraken. Wij allen die geloven, raken Hem aan. Hij is in de hemel, Hij is ver weg, en de afstanden die Hem van ons scheiden zijn niet meetbaar. Maar geloof, en u raakt Hem aan. Wat zeg ik? Raakt u Hem aan? Als u gelooft hebt u Hem, in wie u gelooft, naast u. (…)
Wilt u weten hoe Maria Hem aan wilde raken? Ze zocht Hem als zijnde dood en geloofde niet dat Hij moest verrijzen: “Ze hebben de Heer uit het graf gehaald!” (Joh 20,2) Ze huilt om een mens. (…) “Raak me niet aan, want Ik moet nog opgaan naar mijn Vader.” Als je me aanraakt voordat Ik naar de Vader ben gegaan, zul je slechts een mens in mij zien. Wat zal dat geloof je brengen? Laat Mij naar de Vader gaan. Ik heb Hem nooit verlaten, maar Ik ga er voor jou naar toe, als je gelooft dat Ik aan de Vader gelijk ben.” Onze Heer, Jezus Christus heeft zijn Vader niet verlaten, toen Hij van nederdaalde van bij Hem vandaan. En toen Hij van bij ons vandaan weer opsteeg, heeft Hij ons ook niet verlaten. Want op het moment van opstijgen om aan de rechterhand de Vader te gaan zitten, zo ver weg, zei Hij tegen zijn leerlingen: “Ik zal bij u blijven tot aan het einde der tijden” (Mt 28,20) *einde citaat*

Jezus wilde niet aangeraakt worden omdat Hij ons moest leren geloven zonder aanraking, zegt Augustinus. Later gaat Hij zelfs nog verder wanneer de apostel Thomas Zijn wonden wil aanraken om tot geloof te kunnen komen. Hij zegt dan: zalig wie niet zien en toch geloven. (Joh. 20, 29) Dus niet alleen zonder tastbaar bewijs, zelfs zonder zichtbaar bewijs wordt ons geloof gevraagd. Dit vraagt heel wat van een mens. We zijn nu eenmaal van nature altijd op zoek naar bewijs, tastbaar bewijs waarmee we onszelf én anderen kunnen overtuigen. Thomas, die er niet bij was toen Jezus aan de apostelen verscheen na Zijn opstanding, vraagt voor ons allen om Zijn wonden te mogen zien, te mogen aanraken om bewijs te krijgen dat Hij waarlijk is opgestaan. Thomas is daarom een zeer belangrijke apostel, misschien wel de belangrijkste. Ik zal binnenkort een heel blog aan hem wijden. Beloofd!

Aanraken en aangeraakt worden is van levensbelang. Niet alleen voor mensen, maar in ieder geval voor alle levende wezens met een sociale structuur. Waarschijnlijk ook, misschien in mindere mate, voor levende wezens zonder dat. Ik heb het niet over seksuele aanraking, ik heb het over een troostrijke arm om een schouder, een liefdevolle hand in hand, een levensvreugde verhogende knuffel. In tijden van nood waar woorden tekort schieten, kan een liefdevolle aanraking zeer helend zijn.

Experimenten met baby’tjes om te kijken hoe de mens zich ontwikkelt zonder taal of fysiek contact zijn in de geschiedenis meer dan eens uitgevoerd. (Je kunt het zo gek niet bedenken of mensen hebben het anderen aangedaan. https://www.cracked.com/article_19993_the-6-cruelest-science-experiments-ever-were-done-kids.html ) De Romeinse keizer Frederik II (13e eeuw) liet kinderen opgroeien zonder taal om te kijken welke taal ze uit zichzelf gingen spreken. Zijn gedachte was dat die taal de taal van het paradijs zou zijn. https://en.wikipedia.org/wiki/Language_deprivation_experiments#

In 1944 was er in de USA een experiment waar baby’s (liefdevolle) aanraking ontzegd werd, om te zien hoe belangrijk aanraking en fysiek contact is voor de ontwikkeling van een mens. Na vier maanden werd dit experiment gestaakt; meer dan de helft van de baby’s was inmiddels overleden. Aanraking is van levensbelang. https://stpauls.vxcommunity.com/Issue/us-experiment-on-infants-withholding-affection/13213

Dit gaat dan alleen over kleine kinderen, maar ook volwassenen hebben behoefte aan aanraking. Huid op huid contact, een schouder om op uit te huilen, een troostende hand op de schouder, een levensbevestigende knuffel. https://het-ihc.nl/aanraking-verbinding-huidhonger/

en ook: https://www.happinez.nl/body-yoga/waarom-vaker-geliefden-moet-knuffelen/

Jezus vraagt ons Hem te geloven, in Hem te geloven zonder dat we Hem kunnen aanraken of zelfs maar kunnen zien. Door het geloof Hem raken, aanraken. Wat wil dat zeggen? Ik denk dat ik Hem kan aanraken door te zorgen voor mijn medemens. Als ik geloof dat ik Zijn handen ben, op deze wereld om van Hem te getuigen, dan moeten mijn acties dat reflecteren. Geen wrede experimenten met het onthouden van levensbelangrijke zaken, maar een ultiem geven van alles wat ik heb aan ieder die ik tegenkom. Want ieder die ik tegenkom, is mijn naaste. Ik heb het al vaker geschreven…

Ik wil echt niet zeggen dat je iedereen die je op straat tegenkomt een dikke knuffel moet gaan geven, sterker nog uit onderzoek blijkt dat een vreemde knuffelen geen positieve effecten heeft of in ieder geval (veel) minder dan knuffelen met iemand die je kent en vertrouwt, maar je zou er eens over kunnen denken of je de mensen in je directe omgeving wel vaak genoeg met liefde aanraakt. Ik knuffel Henk vaak langer dan hij wil en dan roept hij: daar hebben we een hond voor! En dan knuffel ik Reinier. Er schijnt weinig verschil te zijn of je nou een mens knuffelt of een (huis)dier. Het onderzoek ging alleen over het knuffelen van honden en katten, maar er is geen reden om aan te nemen dat het knuffelen met andere dieren (paard, alpaca, koe, varken) andere resultaten zou geven. Een knuffel van 20 seconden is voldoende om je bloeddruk te verlagen en zo stress te verminderen. De Amerikaanse psychotherapeute Virginia Satir, een van de grondleggers van de gezinstherapie, schijnt gezegd te hebben: “We need 4 hugs a day for survival. We need 8 hugs a day for maintenance. We need 12 hugs a day for growth.” Oftewel: “We hebben vier knuffels per dag nodig om te overleven, acht knuffels per dag voor onderhoud, en twaalf knuffels om te groeien.” Het aantal is toevallig – er is geen reden waarom het er precies zoveel zouden moeten zijn. Maar de bedoeling achter het citaat is duidelijk: naarmate je vaker knuffelt met mensen van wie je houdt, voel je je veiliger door de vrijkomende oxytocine (=gelukshormoon). En mensen die zich veiliger voelen, hebben meer psychische ruimte om zich te ontwikkelen. Het klinkt allemaal heel logisch en plausibel.

Door de naaste met liefde tegemoet te treden, door Jezus’ handen te zijn op aarde, door met beide handen te geven, getuigen we van Zijn liefde voor ons en worden we door Hem aangeraakt zonder daadwerkelijk Hém aan te raken.

Ik liep laatst met de hond op straat. 😀 Ik weet niet precies waarom, maar we liepen een andere route dan normaal. Ik heb drie of vier korte routes voor ’s morgens en twee of drie lange voor ’s middags. Reinier is geen puppy meer, (ik haalde hem in 2011 uit het asiel en toen was hij een maand of negen) en lange wandelingen zijn aan hem niet meer besteed. En soms laat ik hem de route kiezen. Zo ook dit keer. Hij slaat dan bij ons tuinhekje graag rechtsaf in plaats van rechtdoor, want dan komen we langs de dierenwinkel. En in de etalage van de dierenwinkel staat een nephond die Reinier als zijn allerbeste vriend beschouwt. Ofzo. Enfin, we liepen daar dus en toen kwamen we langs de antiquair. Niet zo lang geleden was dat nog gewoon een tweedehandswinkel. Ik kon het derhalve niet laten even in de etalage te kijken. En daar stond een heel bijzonder beeldje. Een afbeelding van Maria met in Haar ene arm het Kind en in haar andere arm een Lam. Ik had nog nooit zoiets gezien. Ik dacht aan beeldjes van Anna-te-drieën, waar de moeder Anna verbeeldt (de moeder van Maria) en het kind op haar schoot Maria en die heeft dan meestal een boek of een lam in haar armen dat Jezus verbeeld. Misschien was dit een versie daarvan? Ik had echt geen idee. Gelukkig heb ik diverse priesters in mijn kennissenkring aan wie ik dit soort vragen kan stellen. Dus ik maakte provisorisch een foto door de ruit heen en stuurde die naar een vriend met de vraag of hij me er iets over kon vertellen.

Thuis natuurlijk ook gezocht op het internet en hoewel er wel een aantal afbeeldingen van Maria, Jezus en Lam met of zonder Anna tevoorschijn kwamen, vond ik verder niet zoveel.

Ondertussen was ik natuurlijk verliefd geworden op dit beeldje. En ging ik er iedere dag even langs om te kijken. Niet bezorgd dat ze ondertussen verkocht zou worden, want de winkel was dicht. Nog steeds zonder werk en zonder inkomen was ik niet van plan zoveel geld uit te geven voor een beeldje en genoot ik er op afstand van.

Mijn vriend had ondertussen geantwoord dat hij ook nog nooit zo een beeldje had gezien en spoorde me aan de antiquair te bellen om te vragen wat zij ervan wist. Ik heb dat gedaan, maar ook daar kwam weinig uit. Het beeldje komt uit een nalatenschap en er zat verder niks bij aan informatie. Omdat ik het alleen door het glas had gezien en niet in mijn handen had gehouden, vroeg ik ook naar het materiaal en de ouderdom van het beeldje maar zelfs daarover kon ze me niets vertellen. Teleurgesteld over de gebrekkige informatie, maar nog steeds verkikkerd op het beeldje briefde ik de summiere informatie door aan mijn vriend. Deze stuurde me een schep geld zodat ik het beeldje kon gaan kopen. Lief hè?!?! ❤

Nu staat ze dus hier in de kamer en Henk heeft al een glazen stolp voor haar gekocht. Ze is ongeveer 15 cm hoog en van gegoten kunsthars. Hoewel de kleurtjes een beetje zijn vervaagd, is ze verder helemaal onbeschadigd. Ik ben blij met Haar.

Ubi caritas et amor, Deus ibi est (Daar waar vriendschap is en liefde, daar is God)

Het is vandaag Witte Donderdag. Dat “wit” slaat op de liturgische kleur van deze dag. Elke dag, elke tijd in het kerkelijk jaar heeft een eigen kleur. Paars, rood, wit en groen zijn de liturgische kleuren. Roze is ook een liturgische kleur, maar die komt maar twee keer per jaar voor: Zondag Gaudete (=derde Zondag in de Advent) en Zondag Laetare (=vierde Zondag in de Vasten) En dan zijn er in de meeste parochies ook nog grijze en zwarte kazuifels voor uitvaarten. Paars is de kleur voor rouw. Ook de Advent en de Vasten zijn liturgisch paars. Rood is voor de martelaren, en ook voor Palmzondag. Wit is voor Hoogfeesten en groen voor alle andere gewone door-de-weekse Zondagen. Deze donderdag dus, de eerste dag van het Triduüm (=heilige drie dagen; Witte Donderdag tot en met Paaszondag) is liturgisch wit van kleur. Pasen is natuurlijk als hoogfeest ook wit van kleur. Goede Vrijdag heeft als enige dag in het kerkelijk jaar geen vaste kleur. Rood, paars, grijs mag allemaal en zelfs wit zou verdedigbaar zijn. Op Witte Donderdag gedenken we de instelling van de eucharistie en het priesterschap. Jezus viert met Zijn discipelen het Laatste Avondmaal en daarna wordt Hij door Judas verraden met een kus (vandaar komt de uitdrukking Judaskus) uitgeleverd aan de Romeinen en gearresteerd. Het is weer zo een viering die heel vrolijk en feestelijk begint en vervolgens een bijzonder emotioneel en pijnlijk einde heeft.

Iedereen kent wel het beroemde schilderij van het Laatste Avondmaal van Leonardo Da Vinci. Er zijn zoveel reproducties van.

Maar wist u dat er vlakbij een prachtige, originele reproductie te bewonderen is? In de abdij van Tongerlo (België) is een reproductie geschilderd in 1506, onder toeziend oog van de maestro zelf. Het is zeer zeker de moeite daar eens heen te gaan; het is ongelooflijk indrukwekkend. https://ciaotutti.nl/italie-dichtbij/leonardos-levensechte-laatste-avondmaal-in-tongerlo/

Het Ubi Caritas klinkt traditioneel in de viering van Witte Donderdag. Het laat ons weten dat God altijd aanwezig is, ook in lijden en dood. Soms voelen wij ons door God en iedereen verlaten. Witte Donderdag leert ons dat zelfs Jezus, onze Meester en onze Broeder, zich weleens verlaten en onzeker voelde. Alles mogen we aan Zijn voeten neerleggen en hoewel God ons niet altijd geeft waarom we vragen, Hij geeft ons altijd wat we nodig hebben!

Ubi caritas et amor, Deus ibi est.
Congregavit nos in unum Christi amor.
Exsultemus, et in ipso jucundemur.
Timeamus, et amemus Deum vivum.
Et ex corde diligamus nos sincero.

Ubi caritas et amor, Deus ibi est.
Simul ergo cum in unum congregamur:
Ne nos mente dividamur, caveamus.
Cessent iurgia maligna, cessent lites.
Et in medio nostri sit Christus Deus.

Ubi caritas et amor, Deus ibi est.
Simul quoque cum beatis videamus,
Glorianter vultum tuum, Christe Deus:
Gaudium quod est immensum, atque probum,
Saecula per infinita saeculorum. Amen.

Ik liep met de hond op straat.

Heel veel van mijn verhaaltjes beginnen met: ik liep met de hond op straat. Dat komt omdat ik vaak met de hond op straat loop. En daar mensen tegenkom. En elke ontmoeting is het begin van een verhaal.

Mooi woord trouwens: ontmoeting. Ontdaan van het moeten iemand begroeten. Anders dan een afspraak (afgesproken dus het moet) is een ontmoeting per definitie spontaan en geïmproviseerd.

Enfin ik liep met de hond op straat toen er een auto vlak voor me op de stoep stopte en een man uitstapte. Hij kwam naar me toe en vroeg: u bent zeker van hier? Het was minder een vraag dan een stelling. Jammer dat hij niet vroeg: bent u hier bekend? want dan geef ik altijd als antwoord zeg maar gerust wereldberoemd! En ga dan staan wachten tot het kwartje valt 😀 -Kunt u me de weg naar begraafplaats vertellen? -De katholieke of de algemene? -Tsja, dat weet ik niet hoor! Er staat een groot beeld bij de ingang. -Ah, dan weet ik welke u bedoelt. Hier naar rechts en dan bij het eerste verkeersplein is het aan uw rechterhand. -Ja, dan weet ik het wel weer. Ik ben er al eens geweest, maar alles is opgebroken en nu ben ik de weg kwijt. -Het is inderdaad nogal een bende hier met al die opengebroken wegen. -Ja, ik ga het graf van mijn vrouw bezoeken. ik ben er niet meer geweest sinds ik haar begraven heb. Ik gedenk haar wel elke dag, hoor! Dan ga ik de zee in en denk ik aan haar en voel ik me heel dichtbij. -Wat mooi! En wat droevig dat uw vrouw is overleden. -Nee hoor, ik mis haar heel erg maar ik ben er niet verdrietig onder. -Hoe lang is het geleden dat u uw vrouw kwijtraakte? -Goed een half jaar geleden. -Dat is echt zó kort geleden! Nogmaals wijs ik hem de weg, we wensen elkaar een fijne dag en hij stapt weer in. Ik geef Reinier een koekje voor het braaf en geduldig wachten. Hij stapt weer uit, kijkt me indringend aan en zegt: Het belangrijkste is dat je je gevoel voor humor niet kwijtraakt!

Wat een mooie ontmoeting. En ook zo precies op het juiste moment. Al mijn communicatieve vaardigheden was ik kwijt en ik wilde nooit meer met iemand praten. Maar een vreemde (een naaste) met een hulpvraag, en dan één die ik zo eenvoudig kan oplossen, daar kan ik niet aan voorbijgaan. Zulke dingen zijn geen toeval. Toeval is misschien het pseudoniem van God als Hij anoniem wil blijven.

Als kind kon ik er al met mijn verstand en gevoel niet bij dat wij dieren geboren laten worden enkel en alleen om gedood, geslacht en gegeten te worden. Overtuigd als ik was (en ben!) dat dieren net zoveel recht op leven en de aarde hebben als wij mensen. Christenen zeggen dan vaak dat God de dieren schiep voor de mensen, maar volgens mij is het andersom. Tenslotte schiep Hij eerst de dieren en daarna pas de mens.

En God zeide: Dat de wateren wemelen van levende wezens, en dat het gevogelte over de aarde vliege langs het uitspansel des hemels. Toen schiep God de grote zeedieren en alle krioelende levende wezens, waarvan de wateren wemelen, naar hun aard, en allerlei gevleugeld gevogelte naar zijn aard. En God zag, dat het goed was. En God zegende ze en zeide: Weest vruchtbaar, wordt talrijk en vervult de wateren in de zeeën, en het gevogelte worde talrijk op de aarde. Toen was het avond geweest en het was morgen geweest: de vijfde dag. En God zeide: Dat de aarde voortbrenge levende wezens naar hun aard, vee en kruipend gedierte en wild gedierte naar hun aard; en het was alzo. En God maakte het wild gedierte naar zijn aard en het vee naar zijn aard en alles wat op de aardbodem kruipt naar zijn aard. En God zag, dat het goed was. En God zeide: Laat Ons mensen maken naar ons beeld, als onze gelijkenis, opdat zij heersen over de vissen der zee en over het gevogelte des hemels en over het vee en over de gehele aarde en over al het kruipend gedierte, dat op de aarde kruipt.
Genesis 1:20‭-‬26 NBG51

Ja maar, er staat toch duidelijk dat de mens moet heersen over de dieren? Tsja, dat is misschien wel zo, maar betekent heersen dan onderdrukken, martelen en vermoorden? Of betekent heersen meer zoiets als zorgen voor? (In het Engels: dominion vs stewardship.) Bovendien staat er vervolgens:

En God zeide: Zie, Ik geef u al het zaaddragend gewas op de gehele aarde en al het geboomte, waaraan zaaddragende vruchten zijn; het zal u tot spijze dienen. Maar aan al het gedierte der aarde en al het gevogelte des hemels en al wat op de aarde kruipt, waarin leven is, (geef Ik) al het groene kruid tot spijze; en het was alzo.
Genesis 1:29‭-‬30 NBG51

Waaruit toch duidelijk blijkt dat God oorspronkelijk een veganistische wereld heeft geschapen. Tegenwoordig is het zeer eenvoudig om te leven en te eten zonder dierlijke producten, in ieder geval aan onze kant van de wereld. De schappen in de supermarkt liggen vol plantaardige melk en plantaardig vlees. Niemand hoeft zelfs maar iets te veranderen aan het dieet. Het enige is dat je in de supermarkt de plantaardige versie uit het schap haalt, dat is alles.

Helaas zijn de meeste mensen zich niet bewust van het leed dat wij onze medeschepselen aandoen, zeker in de bio-industrie maar ook daarbuiten. Alsof dieren dingen zijn, geen gevoel, geen emotie, geen bestaansrecht hebben. Alsof dieren hier zijn voor ons in plaats van met ons. Ik heb heel veel Christenen ontmoet die ik maar niet kon overtuigen van het feit dat God wil dat we goed voor de aarde en al haar bewoners zorgen en dat het fokken van dieren enkel en alleen voor ons eigen plezier zonder rekening te houden met de eigenheid van het dier NIET in Zijn plan thuishoort. Voor mij onbegrijpelijk. Mijn naaste is elk levend wezen. En zeker wanneer dat levend wezen mijn hulp of bescherming nodig heeft!

In deze Goede Week waarin wij lijden, sterven en opstanding vieren is het misschien een goed idee een stapje extra te zetten en eens te proberen zonder dierlijke producten te eten. Voor inspiratie verwijs ik u graag naar de VeganChurch. https://veganchurch.nl/

Een paar weken geleden kreeg ik van mijn zus een melkmaker.Een zeer eenvoudige keukenmachine bestaande uit drie onderdelen die alledrie in de vaatwasser kunnen. Een kan, een zeef en een stamper. In het fantastische veganistische kookboek ‘Dosia bakt vegan’ http://dosiabrewer.com/ staan diverse recepten voor het maken van plantaardige melk. Nu gebruik ik niet zoveel melk, behalve een scheutje in mijn thee en koffie ‘ morgens en soms bij het bakken, maar het scheelt toch gauw 10€ in de week nu ik geen plantaardige melk meer in de supermarkt koop. Voor iemand die veel melk gebruikt, kan het dus aardig in de papieren lopen! Om maar te zwijgen over al het dierenleed dat voorkomen wordt.

Natuurlijk wil ik graag dat zoveel mogelijk mensen (liefs alle mensen) ophouden met dieren te misbruiken, veganist worden. Als u vragen heeft, sta ik altijd tot uw dienst. Ook wil ik drie boeken van harte bij u aanbevelen.

De vrolijke veganist van Floris van den Berg Een atheïstische, filosofische kijk op veganisme. How to create a vegan world van Tobias Leenaert Een pragmatische benadering Dier & Evangelie van Andrew Linzey Een Christelijke visie

Er zijn vele, zeer overtuigende en goede redenen om veganist te zijn, maar voor mij is naastenliefde de meest waardevolle. En de belangrijkste!

O Lord our Lord, how excellent is thy name in all the earth! who hast set thy glory above the heavens. Out of the mouth of babes and sucklings hast thou ordained strength because of thine enemies, that thou mightest still the enemy and the avenger. When I consider thy heavens, the work of thy fingers, the moon and the stars, which thou hast ordained; What is man, that thou art mindful of him? and the son of man, that thou visitest him? For thou hast made him a little lower than the angels, and hast crowned him with glory and honour. Thou madest him to have dominion over the works of thy hands; thou hast put all things under his feet: All sheep and oxen, yea, and the beasts of the field; The fowl of the air, and the fish of the sea, and whatsoever passeth through the paths of the seas. O Lord our Lord, how excellent is thy name in all the earth!
Psalms 8:1‭-‬9 KJV

Henk (mijn liefhebbend echtgenoot) is een doener, geen denker. Voor hij in 2010 door een medische fout voor 100% werd afgekeurd, werkte hij naast zijn biologisch-dynamische tuinderij drie dagen in de week als timmerman in de bouw en twee dagen als muziekdocent op de muziekschool. Hij is ook geen lezer. In zijn hele leven heeft hij drie boeken gelezen: Nader tot U van Gerard Reve, De Wandelaar van Adriaan van Dis en de biografie van Miles Davis. Dus toen ik vanochtend in de auto onderweg zat na te denken over doelen, had ik beter moeten weten dan hem vragen wat zijn doelen zijn. Hij schudde zijn hoofd. Ik zei: je hebt hersens gekregen van onze lieve Heer, om na te denken! Waarop hij onverstoorbaar vertelde dat hij wel degelijk aan het nadenken was en wel over hoe hij het aanstaande donderdag allemaal moest regelen. Zijn hoofd staat op probleemoplossend denken, waar de mijne meer filosofisch is. Bij zulke (kleine) botsingen tussen hem en mij denk ik altijd aan de liefdesgeschiedenis zoals Benoite Groult die beschrijft in haar boek ‘Zout op mijn huid’ over een schrijfster die een affaire heeft met een zeeman. Mooi boek, lees het maar!

Ik dacht na over doelen naar aanleiding van een blog dat mijn zus schreef. Je kunt het hier nalezen: https://wordpress.com/read/blogs/26400430/posts/948

Gisteren vierden we Palmzondag, de intocht van Jezus in Jeruzalem zes dagen voor Zijn lijden. Palmzondag is het begin van de Goede Week (of Stille Week of Heilige Week) Jezus komt Jeruzalem binnen op een ezel. De menigte is uitgelaten en zingt Hem Hosanna toe en wuiven hem toe met palmtakken (vandaar PALMzondag) Nauwelijks een week later schreeuwt diezelfde menigte: Kruisigt Hem!!! Wat dat betreft heeft de mensheid weinig geleerd….er is maar weinig voor nodig om een bevolking te manipuleren en wie het hardst schreeuwt krijgt gelijk.

Ik zelf was als een argeloos lam, dat ter slachting geleid wordt, en ik wist niet, dat zij zulke plannen tegen mij smeedden: „Laat ons de boom met zijn vrucht verderven, laat ons hem uit het land der levenden uitroeien, opdat aan zijn naam niet meer gedacht worde!” Maar, Here der heerscharen, rechtvaardige Rechter, die nieren en hart toetst, ik zal uw wraak aan hen zien, want op U heb ik mijn rechtszaak gewenteld!
Jeremia 11:19‭-‬20 NBG51

De hele Goede Week gaat over liefde, naastenliefde en wat je daar allemaal voor doet en laat. Maar ook over verraad en het maken van keuzes. Niet alleen persoonlijke keuzes maar zeker ook over keuzes die je maakt voor een ander of naar aanleiding van wat de ander zegt. Pilatus maakte de keuze Barrabas vrij te laten en Jezus te laten geselen.

En Pilatus besliste, dat aan hun eis moest worden voldaan. En hij liet de man los, die wegens oproer en doodslag was gevangengezet, die zij eisten, doch Jezus gaf hij over aan hun wil.
Lucas 23:24‭-‬25 NBG51

Als de menigte niet zo stellig was geweest, had hij dan wellicht een andere keuze gemaakt? Hoe zeker kun je zijn dat de keuze die je maakt je eigen keuze is? Onder normale omstandigheden kun je nog vrij zeker zijn van hoe de reactie zal zijn, maar onder extreme omstandigheden, in een crisissituatie…..hoe reageer ik dan? Ik heb al een aantal echte crisissituaties meegemaakt in mijn leven en tot nu toe heb ik steeds een actieve keuze gemaakt. Ik heb niet achterover geleund gewacht op de actie van een ander, maar ben zelf in het gat gesprongen en heb actie ondernomen. Toch durf ik ook na al die keren dat ik in actie kwam niet te zeggen dat ik in een soortgelijke situatie weer vrijwillig mijn hoofd op het blok zal leggen. Gelukkig hoef ik niet perfect te zijn. Niemand hoeft dat te zijn. Probeer alles te doen vanuit liefde.

De hoogste vorm van naastenliefde bestaat erin zijn vijanden lief te hebben. Dus moet de mens die de hoogste, zoetste vreugde van de naastenliefde smaken wil, ook zijn vijanden met oprechte liefde omarmen. Maar om te voorkomen dat dit goddelijke vuur van de liefde bekoelt wordt door de kilte van geleden onrecht moet hij de ogen van zijn hart altijd gericht houden op het serene geduld van onze Heer en Verlosser. *Aeldred, abt van Rievaulx (Lees meer over deze zalige abt: https://heiligen.net/heiligen/01/12/01-12-1166-aelred.php)

Oftewel het streven vijanden te vergeven is een bijzonder nobel streven. Niettemin is het een schier onmogelijke taak, zeker wanneer onrecht keer op keer op de deur klopt. Soms lijkt het alsof de hele wereld tegen me is. Ondanks dat is het belangrijk de liefde te laten winnen en fouten, ongerechtigheden, zonden te vergeven. Dit is slechts mogelijk met hulp van onze lieve Heer…wetend dat Hij voor onze zonden is gestorven aan het kruis.

Hij werd mishandeld, maar hij liet zich verdrukken en deed zijn mond niet open; als een lam dat ter slachting geleid wordt, en als een schaap dat stom is voor zijn scheerders, zo deed hij zijn mond niet open. Daarom zal Ik hem een deel geven onder velen en met machtigen zal hij de buit verdelen, omdat hij zijn leven heeft uitgegoten in de dood, en onder de overtreders werd geteld, terwijl hij toch veler zonden gedragen en voor de overtreders gebeden heeft.
Jesaja 53:7‭, ‬12 NBG51

Henk, mijn dichtstbijzijnde naaste, is heel anders dan ik. Soms begrijpen we elkaar niet, maar we vergeven elkaar alles en komen altijd voor elkaar op ook al zijn we het niet met elkaar eens. Mijn gepieker en getob en nadenkendheid geeft hem diepgang die zijn leven meer stabiliteit geeft. En zijn godsvertrouwen en standvastigheid in het geloof maken het voor mij mogelijk mijn vijanden te vergeven in plaats van alleen te vergeten. Ieder voor zich zijn we niet sterk, maar samen zijn we onoverwinnelijk! ❤

Mijn buurvrouw tante Wil is dood. In augustus zou ze 91 zijn geworden. Ze was noch mijn buurvrouw noch mijn tante, toch ben ik heel verdrietig. Tante Wil woonde twee huizen verderop en na mijn doop in 2004 waren we vaak samen. Ik ging zingen bij het dameskoor en stond daar naast haar. We kregen contact en ik kwam vaak even bij haar binnenwaaien. We bakten samen koekjes, wisselde recepten uit en ik hielp haar in haar moestuin. Later werd ik organist van het dameskoor en hebben we samen heel wat mensen uitgeleide gedaan. Ze noemde mij altijd haar katholieke dochter. Zelf had ze twee dochters en een zoon, maar die kwamen geen van allen in de kerk.

Toen ze in 2016 weduwe werd, nam Henk de moeite haar elke Zondag op te halen om samen naar de kerk te gaan. (Ik werkte toen in de stad en was de halve week niet thuis) Ik kan me herinneren dat Henk haar een keertje ophaalde. Ze waren al een beetje laat en tante Wil was geld voor de collecte vergeten. Geeft niks, zei Henk, er wordt voor ons gezorgd. Ze stapten het tuinhekje uit en vonden een twee-eurostuk op de grond. Dát is pas godsvertrouwen!

Tante Wil was niet meer helemaal helder. Ze begon steeds vaker aan te bellen omdat ze de weg naar huis kwijt was. Of de lucifers niet kon vinden. Of omdat de teevee het niet meer deed. Henk of ik gingen dan met haar mee en hielpen haar dan. Maar op een gegeven moment ging het echt niet meer en hebben haar kinderen haar in het verpleeghuis laten opnemen. En daar is ze dus overleden.

En nu wordt ze in besloten kring begraven. Wel op de katholieke begraafplaats, maar zonder viering, zonder wake, zonder condoleance….Daar ben ik nog het meest verdrietig om. Zij die zoveel mensen uitgeleide heeft gedaan, zo vaak het Requiem heeft gezongen; voor haar geen gezang, geen wake, geen wierook, geen wijwater, geen afscheid.

Het doet me denken….voor wie is eigenlijk een uitvaart? Voor de overledene? Voor de achterblijvers? Voor de familie? Natuurlijk is een afscheid vooral bedoeld voor de achterblijvers, of dat nou familie is of niet. Maar toch denk ik dat het de familie siert als de uitvaart is in de geest van de overledene.

Toen mijn vader overleed hadden we een zeer protestantse uitvaartdienst. Mijn moeder moet niks van de kerk/het geloof hebben en mijn broers en zussen staan er min of meer onverschillig tegenover, maar mijn vader was een gelovig mens. Hij speelde regelmatig orgel in kerkdiensten en was bevriend met diverse dominees en lekenpredikanten. In die geest hebben we zijn uitvaartdienst geregeld.

Wanneer mijn moeder komt te overlijden zal het anders zijn. Niet alleen heeft ze zelf al van alles op papier gezet hoe ze het wil, ook heeft ze nooit een geheim gemaakt van hoe ze over de kerk, God, geloof, religie denkt (en dat is niet al te positief) Haar uitvaart zal zijn zoals zij het graag wil.

Niemand weet natuurlijk hoe belangrijk het is hoe je uitgevaren wordt. In alle culturen zijn er tradities en gebruiken en gewoontes rondom overlijden en begraven. In de RK traditie is er de avond voor de uitvaart een avondwake. Meestal gecombineerd met een condoleance. Dit gebruik was een jaar of tien geleden nog heel gewoon, maar komt tegenwoordig nauwelijks meer voor. Een requiemmis heeft op zich zeer strakke regels, maar tegenwoordig wordt veel van wat door de bisschoppen verboden is/afgeraden wordt oogluikend toegestaan. Al is het alleen maar om de uitvaart toch nog vanuit de kerk te laten plaatsvinden. Wordt er muziek gedraaid in plaats van musici in te huren. Wordt er door een familielid gesproken in plaats van door de priester.

Niemand weet hoe belangrijk het is hoe je wordt uitgevaren. Toch hoop ik dat er een doodgewone requiemmis zal zijn wanneer mijn tijd gekomen is. Voor tante Wil kan ik niets meer doen dan een kaarsje branden, haar gedenken in mijn gebed en een speciale gebedsintentie voor haar aanvragen. Deze dingen zal ik ook zeker allemaal doen. En daarnaast zal ik er zorg voor dragen dat ik haar niet vergeet.

Requiem in pace, lieve tante Wil. Ik vertrouw erop dat u herenigd bent met ome Cor.

Eén van de (weinige) voordelen van baanloos zijn, is dat ik vanochtend na mijn morgengebed lekker in de hangmat kon blijven liggen om mijn boek uit te lezen. Henk kwam een kopje koffie brengen. Reinier lag naast me te dromen en de zon scheen. Wat wil een mens nog meer?! Toen was mijn boek uit en ging ik ontbijten. Reinier bleef nog even in de hangmat liggen, maar toen hij eruit viel zijn we even met z’n drieën naar de moestuin gegaan. Daar was niet veel te doen, want alles wat vroeg gezaaid kan worden is gezaaid en nu is het wachten op de IJsheiligen (begin mei) dus we hebben even gekeken hoe de spinazie en de radijsjes groeien en ik heb witlof uit de kuil gehaald. Thuisgekomen heb ik humus en cashewkaas gemaakt en omdat ik toch bezig was in de keuken, heb ik ook pastasaus en witlofsalade gemaakt voor vanavond bij moeder. En een bosvruchtentaart gebakken. En miso-pompoensoep en wafelbeslag voor morgen. Als alle vijf pitten van mijn fornuis branden en minstens één van mijn drie ovens brandt en er diverse keukenmachines aan het draaien zijn, ben ik toch best een beetje gelukkig. Nu is het wel tijd voor een kleine pauze 🙂

Zondag had ik ook voor moeder gekookt: vooraf shi-takeroomsoep en als hoofdgerecht aardappelpuree met spruitjes en een zoals-kip-schnitzel (van de Jumbo dit keer, best lekker maar die van de Lidl vind ik echt lekkerder!) Ik had me een beetje verkeken op de grootte van de aardappels en/of de magen van de eters want er was heel veel puree over. Het feit dat ik het schillen van de aardappels had uitbesteed aan mijn lieve nichtje C. kan er ook iets mee te maken hebben 😉 Gister had ik dus al een bak aardappelpuree toen ik eten ging koken. Gelukkig had ik ook nog een pot jonge jackfruit in de kast en bedacht ik een nieuw recept voor zonder-vis-viskoekjes. Ze zijn erg goed gelukt! Daarom deel ik graag met jullie het recept. Ik was eigenlijk klaar met recepten delen, maar deze is wel erg goed. En hoewel jackfruit echt superlekker is en vrij makkelijk te verwerken, vind ik toch maar weinig (originele) recepten voor met jackfruit en voeg ik de mijne daar graag aan toe.

Ingrediënten voor (ongeveer) 15 zonder-vis-viskoekjes:

5 flinke aardappels

250 gram jong jackfruit (uitgelekt)

2 eetlepels mosterd

3 eetlepels plantaardige melk

1 theelepel zout

plantaardige margarine

3 eetlepels gistvlokken

1 liter bouillon

Ook nodig:

ovenschaal met deksel

aardappelpureepers

grote koekenpan

Maak de jackfruit klein (met je vingers of twee vorken) , doe in de ovenschaal en giet de bouillon eroverheen. Zet dit ongeveer 30-45 minuten met de bouillon in de oven op 180*C

Kook de aardappels gaar en maak een stijve puree met de gistvlokken, de plantaardige melk en een beetje van de plantaardige margarine. Zout naar smaak toevoegen.

Giet de jackfruit af. (Bewaar de bouillon, hier kun je weer soep van koken!) Meng de aardappelpuree, de mosterd en de jackfruit en draai er balletjes van. Druk de balletjes plat zodat er schijven ontstaan. Leg deze op een plank en laat een uur rusten in de koelkast.

Verhit een koekenpan en smelt een ruime hoeveelheid margarine. Bak de koekjes in de hete margarine tot ze een krokant laagje hebben. (ongeveer 3 minuten per kant) Eet smakelijk!

Ik kon eerder noten lezen dan mijn eigen naam schrijven. Ik weet niet zeker of het waar is, maar het klinkt goed. Feit is dat ik me een tijd kan herinneren dat ik niet kon lezen en anderen moest vragen mij dingen voor te lezen. (Tot mijn grote frustratie want ondanks een vol en druk huis waren er maar weinig voorlezers voorhandig.) En ik kan me geen tijd herinneren dat ik geen noten kon lezen. Vreemd genoeg kan ik me wel herinneren dat ik noten heb leren lezen en wanneer en aangezien ik dat van mijn eerste pianojuf leerde toen ik vijf was en niet eerder naar de eerste klas (tegenwoordig groep 3) ging dan op mijn zevende, is het plausibel.

Net zoals het gewoon was om muziek te maken, was het gewoon om te lezen. Bij ons thuis las iedereen. Mijn oudste broers lazen het liefst strips en SF en mijn moeder ging voor de grote literatuur. Mijn vader maakte het niet zoveel uit; hij las alles waar lettertjes in stonden en menigmaal vond ik een boek dat ik aan het lezen was en even had neergelegd, terug op mijn vaders nachtkastje. Lezen was en is een heerlijke manier om aan het dagelijks leven te ontsnappen. De fijnste manier om dingen te leren en vooral om te leren over zaken anders of dieper na te denken. Ik denk niet dat de kinderen in mijn klas ooit mijn gezicht hebben gezien; zodra ik zelf kon lezen, was mijn gezicht altijd verscholen achter een boek. Als ik niet piano aan het spelen was natuurlijk!

Een jaar of wat geleden kreeg ik van Henk een e-reader voor mijn jarigheid. Als rechtgeaarde bibliofiel vond ik dat eerst maar niks. Ik wilde een echt boek in mijn handen houden. Ik wilde de geur van oud papier. Ik wilde blaadjes omvouwen en potloodstreepjes zetten en aantekeningen maken in de kantlijn. Ja, al die vreselijke dingen die een échte boekenliefhebber niet doet, maar die ik heb afgekeken van mijn vader en nooit heb afgeleerd.

Mijn vader had altijd een potloodstompje in zijn broekzak. Zijn laatste potloodstompje heb ik nog. Zelf heb ik ook altijd een potlood bij me 😉

Goed, een e-reader dus. Ik ging overstag omdat het minder belastend is voor het milieu. Want hoewel het produceren van een e-reader vervuilender is dan het produceren van een papieren boek, weegt dat toch op wanneer je veel leest. Onderzoek heeft uitgewezen dat een e-reader minder impact heeft op het milieu dan papieren boeken vanaf 30 tot 70 boeken. En ik lees gemiddeld 35 boeken per jaar dus voor mij is de e-reader milieutechnisch de juiste keuze; ik las al bijna 200 e-books op mijn e-reader. En dan alle bijkomende voordelen! Ik kan de letters net zo groot zetten als ik zelf handig vind. ’s Nachts kan ik lezen zonder licht (dus ook buiten in de hangmat) dankzij de ingebouwde verlichting. En de meeste e-books zijn een stuk goedkoper dan hun papieren tegenhangers. En dankzij de ingebouwde woordenboeken is een tikken op een onbekend woord genoeg om de betekenis te leren. (Dat heeft dan weer het nadeel dat ik mezelf betrap op het aanraken van een onbekend woord in een papieren boek, alleen om beschaamd te beseffen dat er geen betekenis oplicht.) In de e-reader zit ook een functie om aantekeningen te maken of tekst te markeren, precies zoals ik dat in een papieren boek met een potloodje placht te doen.

Ik lees eigenlijk alleen Engels. Ik heb gemerkt dat zolang de wereld om mij heen Nederlands spreekt, ik mij helemaal in mijn boek kan verschuilen zonder afgeleid te worden omdat daar een andere taal wordt gesproken. Soms lees ik een Nederlands, Duits of Frans boek, maar Engels heeft echt mijn voorkeur. Het grappige is dat ik eigenlijk alleen Nederlandse boeken lees in papieren vorm. Dat komt omdat ik eigenlijk alleen Engelse e-books koop en als ik eens een boek leen is dat meestal een Nederlands boek omdat de meeste mensen nu eenmaal in hun moerstaal lezen. Als ik een boek leen van mijn vriend Tom zegt hij er altijd bij: geen vouwtjes, geen aantekeningen, niet de rug breken! (Hij is duidelijk een échte boekenvriend) Laatst was ik bij mijn zus en zag daar een boek op tafel liggen met een intrigerende titel: “Mijn ex, de Dood en ik” van Thees Uhlman. Een Nederlandse vertaling van een Duits boek. Het verhaal is net zo bizar als de titel doet vermoeden. De Dood zit op een avond op de rand van het bad als de hoofdpersoon zijn tanden staat te poetsen. Hij krijgt drie minuten om afscheid te nemen en zal dan sterven, maar juist op dat moment belt zijn ex aan en in plaats van dood te gaan, gaan de drie samen op avontuur. Het verhaal is behalve bizar ook indrukwekkend en grappig en het heeft meerdere lagen. Uiteindelijk loopt het met de hoofdpersoon slecht af, maar het hele verhaal stemt tot nadenken.

Zo één of twee keer per jaar schrijf ik alle citaten die ik heb onderstreept in gelezen boeken over in een mooi schrift. Zo heb ik al een paar schriften vol met boekcitaten. Ik weet eigenlijk niet waarom ik dat doe. Het is niet dat ik het vaak teruglees of dat ik citaten zo makkelijker terug kan vinden. Het is wel zo dat ik de citaten beter onthoud wanneer ik ze een keer zelf heb opgeschreven. Het is een gewoonte die ik ben begonnen toen ik een jaar of 14 was en ik ben er nooit mee opgehouden. En soms als ik een stukje schrijf of een leerling iets moeilijks uit moet leggen, komen ze van pas. Zo raakt mijn passie voor muziek mijn liefde voor het geschreven woord.

Hoe kun je een hekel hebben aan muziek? Muziek is telefoon van God, waarmee Hij ons opbelt om te zeggen dat Hij aan ons denkt. uit: Mijn ex, de Dood en ik van: Thees Uhlman

Jezus gaat op bezoek bij Petrus die bij de hemelpoort op wacht staat. Petrus is heel moe en Jezus biedt aan een poosje op de poort te passen zodat Petrus een dutje kan gaan doen. Na een tijdje wordt er op de poort geklopt, Jezus doet open en er staat een oud mannetje op de stoep. Jezus vraagt hem: wat deed u op aarde? De man antwoord: op aarde was ik een beroemde timmerman. Waarop Jezus zijn armen opent en roept: Vader! Waarop de man hem in zijn armen sluit en antwoordt: Pinokkio! 🤣😆 (Een grap die mijn vader graag vertelde)

Vandaag vieren we het leven en werk van de aardse vader van Jezus, Jozef. We weten van hem vrijwel niets. In de bijbel wordt zijn naam slechts een paar keer genoemd.

Filippus ging naar Natanaël en zei tegen hem: ‘Wij hebben degene gevonden over wie Mozes en de profeten hebben geschreven. Hij heet Jezus en is de zoon van een zekere Jozef uit Nazareth.’
Johannes 1:45 HTB

Hij was al verloofd met Maria toen Maria zwanger werd en bleef bij haar omdat hem middels een droom duidelijk werd gemaakt dat zijn taak daar lag.

Terwijl hij hierover lag na te denken, verscheen hem een engel van de Here in een droom. ‘Jozef, zoon van David,’ zei de engel, ‘u kunt gerust uw vrouw Maria bij u in huis nemen. Zij is in verwachting door de Heilige Geest.
Mattheüs 1:20 HTB

Sta er eens even bij stil…..de vrouw met wie je verloofd bent, blijkt zwanger van een ander en toch stap je met geloof en vertrouwen in het huwelijksbootje. Dat vraagt toch heel wat van een mens. Maar zoals meestal wanneer iemand uitgedaagd wordt boven de werkelijkheid uit te stijgen, blijkt de mens tot veel meer in staat dan van tevoren gedacht.

Wil je meer lezen over Jozef klik dan hier: https://heiligen.net/heiligen/03/19/03-19-0030-jozef.php

En het is nou ook weer niet zo dat God Jozef en Maria de hele agenda heeft gegeven. Ze wisten wel dat Jezus een uitzonderlijk mens was met een bijzonder opdracht van God maar verder….hadden ze de gewone zorgen die ouders hebben, stel ik me zo voor. Zijn openbaar leven begon pas toen hij een jaar of 30 was. Tot die tijd heeft Hij toch een min of meer gewoon leven geleid en heeft Zijn voedstervader Jozef Hem ongetwijfeld opgeleid tot timmerman, want dat was hij zelf en in die tijd was het zeker gewoon dat vaders hun zonen opleiden tot hetzelfde beroep. Hij heeft ook als timmerman gewerkt, mogen we aannemen. En wat is er mis met een timmerman (ja, ik zeg natuurlijk Niks want ik ben met een timmerman getrouwd 😁) Ze hebben zeker zorgen om Hem gehad, om Zijn gezondheid, Zijn opleiding en wanneer gaat Hij trouwen en ons kleinkinderen schenken? De gewone zorgen van gewone ouders, zo stel ik me voor. En ondertussen die onderliggende zorg, dat innerlijk weten dat hun kind een bijzondere taak heeft gekregen maar wanneer….en wat….en hoe???

Dat is wat geloof kan doen. Het kan je doen gaan waar je anders nooit gegaan was. Het kan je laten doen wat je anders niet eens gedroomd had. Geloof maakt het leven niet makkelijk(er), maar draaglijk toch…

Wat is geloof? Het is de zekerheid dat onze hoop werkelijkheid wordt en het is overtuigd zijn van het bestaan van dingen die je niet ziet. Vroeger hebben vele mensen vanuit dit geloof geleefd. Zij zijn ook door hun geloof bekend geworden. Door het geloof weten wij dat het heelal door een woord van God gemaakt is, dat het zichtbare uit het onzichtbare is voortgekomen. Omdat Abel op God vertrouwde, had zijn offer meer waarde dan dat van Kaïn. Door zijn offer aan te nemen, zei God dat Abel voor Hem rechtvaardig was. En hoewel hij allang dood is, spreekt Abel nog steeds door zijn voorbeeld. Henoch vertrouwde op God en daarom stierf hij niet, maar werd door God weggenomen. Ineens was hij er niet meer. Voordat dit gebeurde, had God gezegd dat Hij heel tevreden over Henoch was. Maar als iemand niet gelooft, kan God niet tevreden over hem zijn. Wie tot God komt, moet geloven dat Hij bestaat en beloont wie Hem zoeken. Noach vertrouwde op God. Toen God hem voor de toekomst waarschuwde, geloofde Noach Hem, hoewel niets erop wees dat er een grote overstroming zou komen. Hij deed wat God hem opdroeg en bouwde een ark om zijn gezin te redden. Zijn vertrouwen maakte het ongeloof van de wereld zichtbaar en door dat vertrouwen werd Hij een van hen die voor God rechtvaardig zijn. Abraham vertrouwde op God. Toen God hem zei dat hij zijn vaderland moest verlaten en naar een land moest gaan dat God hem zou geven, gehoorzaamde hij. Maar hij wist niet eens waar hij naar toeging. En zelfs toen hij in het land kwam dat God hem beloofd had, woonde hij in tenten als een vreemdeling, evenals Isaak en Jakob, aan wie God dezelfde belofte deed. Abraham vertrouwde erop dat God hem zou brengen in de stad met de vaste fundering waarvan God Zelf de architect en bouwer is. Sara vertrouwde op God en kreeg daarom een zoon, toen zij daar eigenlijk al te oud voor was. God had het haar beloofd en zij erkende dat Hij te vertrouwen is. Zo werd uit Abraham, die ook al te oud was om nog een kind te kunnen verwekken, een heel volk geboren, een volk van zoveel mensen dat het niet te tellen is. Net zoals de sterren aan de hemel en de zandkorrels van het strand niet te tellen zijn. Al deze mensen zijn in het vertrouwen op God gestorven, zonder te krijgen wat hun beloofd was. Zij hebben het alleen uit de verte gezien en waren blij. Zij kwamen er openlijk voor uit dat zij hier op aarde alleen maar gasten en vreemdelingen waren. En wie dat zeggen, maken daarmee duidelijk dat zij uitkijken naar een vaderland. Als zij hadden gewild, zouden zij naar hun vroegere land hebben kunnen terugkeren. Maar nee, zij verlangden naar een beter, hemels vaderland. Daarom schaamt God Zich er ook niet voor hun God genoemd te worden, want Hij heeft een hemelse stad voor hen gebouwd.
Hebreeën 11:1-‬16 HTB

Geloof is niet zeker weten waarheen je gaat en toch gaan.

Naar aanleiding van dit schrijven stuurde mijn zus me het volgende plaatje. Zó schattig; ik wil u die niet onthouden: