Beda en demonen

De evangelielezing vanochtend was de lezing van de vrouw die bij Jezus komt om Hem te vragen haar dochter te genezen van haar bezetenheid:

En Hij stond op en vertrok vandaar naar het gebied van Tyrus. En toen Hij een huis was binnengegaan, wilde Hij niet, dat iemand het wist; maar Hij kon niet verborgen blijven. Want terstond hoorde van Hem een vrouw, wier dochtertje een onreine geest had; en zij kwam tot Hem en viel Hem te voet. Deze vrouw was een Griekse, een Syrofenicische van geboorte. En zij vroeg Hem de boze geest uit haar dochter te drijven. En Hij zeide tot haar: Laat eerst de kinderen verzadigd worden want het is niet goed het brood der kinderen te nemen en het de honden voor te werpen. Doch zij antwoordde en zeide tot Hem: Zeker, Here, de honden eten immers ook onder de tafel van de kruimels der kinderen. En Hij zeide tot haar: Om dit woord, ga heen, de boze geest is uit uw dochter gevaren. En toen zij naar huis gegaan was, vond zij het kind te bed liggen en de boze geest uitgevaren.
Marcus 7:24‭-‬30 NBG51

Ik ben er van overtuigd dat dat kan. Een boze geest kan bezit nemen van iemand en diegene dingen laten doen of zeggen die schadelijk zijn en gemeen. Ik kan me herinneren dat mijn vader een exorcisme heeft bijgewoond. Het hele verhaal ken ik niet, maar ik weet dat een patiënt jarenlang riep bezeten te zijn door een boze geest en dat al vaders inspanningen (mijn vader was huisarts) haar te genezen niet mochten baten. Uiteindelijk nam mijn vader haar mee naar een exorcist. Toen hij terugkwam, vertelde hij alleen dat hij zeer onder de indruk was van hetgeen hij had meegemaakt en met eigen ogen gezien. En dat het naar zijn mening echt waar was dat de vrouw bezeten was geweest en dat de exorcist de geest had uitgebannen.

Jezus drijft boze geesten uit

Beda Venerabilis (de eerbiedwaardige) die leefde van ongeveer 673 tot 735 had daar heel andere gedachte bij:

“Vrouw, groot is uw vertrouwen! Moge het u vergaan zoals u wenst” (Mt 15,28). Ja, de Kanaänitische vrouw heeft een groot vertrouwen. Zij kende noch de oude profeten, noch de recente wonderen van de Heer, noch zijn geboden, noch zijn beloften, en bovendien werd zij door Hem afgewezen, maar zij volhardde in haar verzoek en werd niet moe om bij Hem aan te kloppen, die haar alleen door de goede naam als de Verlosser is aangewezen. En zo werd haar gebed op een schitterende manier verhoord. (…)Wanneer iemand van ons een geweten heeft dat bezoedeld is door egoïsme, trots, ijdelheid, minachting, woede, jaloezie of een andere ondeugd, dan is hij inderdaad, zoals deze vrouw van Kanaän, “een dochter die vreselijk bezeten is door een demon”. Laat hij zich daarom haasten om de Heer te smeken om haar te genezen. (…) Laat hij dit doen met nederige onderwerping; laat hij zichzelf niet waardig achten om het lot te delen met de schapen van Israël, dat wil zeggen, met de reine zielen, en laat hij zichzelf de beloningen van de hemel onwaardig achten. Maar laat de wanhoop hem er niet toe brengen om de volharding van zijn gebed te verminderen, maar laat zijn hart een onwankelbaar vertrouwen hebben in de onmetelijke goedheid van de Heer. Want Hij die in staat was om van een dief een getuige te maken (Lc 24,39 e.v.), van een vervolger een apostel (Hnd 9), en van doodgewone stenen zonen van Abraham (Mt 3,9), is ook in staat om een kleine hond te transformeren tot de schapen van Israël. *einde citaat*

Beda, kerkleraar en heilig verklaard door paus Leo XII in 1899, werd geboren in Northumbrië en trad al op zevenjarige leeftijd in bij de Benedictijnen. Zijn bezigheden waren studeren, lesgeven en schrijven. Hij heeft dan ook een indrukwekkend oeuvre van 52 boeken nagelaten. Hij is schutspatroon van de geleerden. Hij wordt dus niet voor niets Eerbiedwaardig genoemd! Ik ga hem dan ook niet tegenspreken! maar…

Beda de Eerbiedwaardige

Ik vind het een heel mooie gedachte dat de zeven hoofdzondes de boze geesten zijn die ons bezitten en tegen wie we moeten vechten. Maar ik denk dat het ook letterlijk kan gebeuren dat iemand door een boze geest bezeten wordt. Misschien is het al te gemakkelijk al onze verdorven verlangens en slechte gewoontes toe te schrijven aan demonen. En toch…de verleidingen zijn in onze westerse wereld wel erg groot! Mijn eigen hebzucht en gierigheid deden mij vanochtend tien repen chocolade bestellen in plaats van één, omdat ze dan per stuk bijna 2€ goedkoper zijn… (of waren het toch de demonen van hebzucht en gierigheid?)

Sneeuwpret

Ik heb maar één advies: ga naar buiten!!! Ik begrijp dat ik in het voordeel ben omdat ik tot de eerste sneeuwstorm buiten heb geslapen en dus goed ben afgehard, maar echt: GA NAAR BUITEN!!! Het is net als met zwemmen, eerst lijkt het koud en onaangenaam maar als je eenmaal door bent, is het heerlijk. Als je een kwartier, twintig minuten buiten bent, ben je “door” en heb je het niet koud meer. En dan nog! tegen kou kun je je kleden: dikke, waterafstotende jas, trui eronder en eventueel een skibroek en wandelen maar! Als wandelen je verveeld, kun je ook een sneeuwpop bouwen. Dat heb ik gister gedaan. Ik ben er erg trots op. 🙂

Vrijheid

Slavernij lijkt iets van lang geleden. Het is niet een heel actueel onderwerp, behalve een paar jaar geleden toen Tony Chocolonely werd opgericht als aanklacht tegen de moderne slavernij. De chocola die ze produceren noemen ze nog steeds niet slaafvrij. Dat wil dus zeggen dat de omstandigheden in de cacaoplantages nog steeds niet optimaal zijn. Lees het hele verhaal over Tony Chocolonely hier:

https://tonyschocolonely.com/nl/nl/onze-missie/hoe-t-begon

Vandaag vieren we leven en werk van h. Josephina Bakhita (1870-1947) Josephina werd als 9 jarig meisje door slavenhandelaren ontvoerd en als slavin verkocht. En doorverkocht. En mishandeld en misbruikt. Uiteindelijk kwam ze in Italië terecht en bekeerde zich. De aartsbisschop van Venetië kreeg het voor elkaar haar vrij te laten verklaren door de Italiaanse regering; slavernij was immers allang afgeschaft! Ze trad in 1896 in bij de Zusters van de Liefde in Canossa. Lees haar hele verhaal hier: https://www.heiligen.net/heiligen/02/08/02-08-1947-josephina.php

Slavernij werd in Frankrijk reeds in 1794 afgeschaft; in Nederland pas in 1863. Nederland was daarmee één van de laatste landen in Europa om slavernij te verbieden. Alleen Portugal en Spanje waren nog later. Het is werkelijk ongelooflijk dat Josephina laat in de 19e eeuw nog als slavin Europa binnen is gekomen. Aan de andere kant is het pas in 2007 wereldwijd aanvaard dat slavernij geen goed idee is. De officiële lezing is dat slavernij in 2007 over de hele wereld werd verboden, maar je hoeft niet zo ver te zoeken om nog (sporen van) slavernij te vinden.

https://nl.qaz.wiki/wiki/Timeline_of_abolition_of_slavery_and_serfdom

Slavernij gaat natuurlijk over mensenhandel, macht en bezit. Maar misschien wel in eerste instantie over vrijheid. En hoeveel vrijheid heeft een modern mens? Zijn we niet allemaal slaven van de media, onze smartphone, regels en maatregelen? Niet dat ik het bezitten van een mens wil bagatelliseren, maar het afschaffen van slavernij zou nog veel dieper moeten of kunnen gaan. Als mens zouden we ook geen slaaf mogen zijn van onze eigen verlangens. We zouden vrij moeten zijn om in goede harmonie met onszelf, onze omgeving en naasten en met God te ontwikkelen en te ondervinden wat mooi is en waar we van groeien. In vrijheid kunnen groeien, dat lijkt me de ware zin des levens…..

Ondertussen trek ik mij op aan Josephina Bakhita die later in haar leven zei dat als ze haar ontvoerders zou ontmoeten, ze de voeten zou kussen. Immers als zij haar niet ontvoerd hadden, was ze nooit Christen geworden. En daarom is ze heilig verklaard; het was niet louter een politieke keuze.

Vaders

Mijn brein werkt sterk associatief. Ik hoef maar een interval te horen of een hele symphonie speelt zich af in mijn hoofd. Een woord is genoeg om een gedicht te reproduceren of een lied in te zetten. Mijn hele leven ben ik bezig geweest zoveel mogelijk muziek aan zoveel mogelijk haakjes in mijn hoofd te hangen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat hoe meer haakjes je maakt in je hoofd, hoe makkelijker je dingen leert en onthoudt. Nadeel is dus dat er altijd wel een ander haakje getriggerd wordt dan het plan was; dat ik iets anders vind dan ik zocht. Ach, ik ben er aan gewend en het levert soms ook heel mooie gedachte op. Zoals vanochtend toen de woorden van de laatste voorbede in het ochtendgebed me sterk aan mijn vader deed denken.

Heer, wij staan voor U om U te danken voor al Uw goede gaven.

Voor het eten zongen wij altijd een lied en dat ging zo:

Voor al Uw goede gaven, Heer zij U de dank en eer.

Wij danken U voor daag’lijks brood, kracht en gezondheid, Heer.

Het is dus niet zo vreemd dat ik juist aan dit lied moest denken; de woorden zijn identiek. Of dat ik daarna of daardoor aan mijn vader moest denken. Hij was degene bij ons thuis die er altijd op stond dat er gebeden werd voor en na het eten. Na het eten zongen we dan vaak het volgende lied. Dat hebben we ook gezongen op zijn begrafenis.

D’avond valt nu neder over bos en hei Rust en vrede geve, vrede ook voor mij! Staakt, o mens, dit streven naar elk aards genot Rust en vrede geve slechts de Heer Uw God.

Dat het bidden bij mijn vader vandaan kwam werd laatst pijnlijk duidelijk toen ik voor mijn moeder had gekookt en zij mij met een pollepel op het hoofd ging slaan toen ik het Onze Vader ging bidden. Maar dit even geheel terzijde.

Ik denk dat mijn vader een gelovig mens was. We hebben er nooit echt over gesproken. Toen ik eraan toe was om over God en geloof te praten, was hij er al niet meer. We hebben veel en over diepe dingen des levens gesproken, maar zelden of nooit over God. Ik vind dat jammer.

De laatste jaren van zijn leven speelde hij regelmatig orgel tijdens de dienst in de Zeemanskerk. Soms val ik in als organist bij onze protestantse broeders en zusters en heel soms mag ik dan ook achter het orgel in de Zeemanskerk zitten. In het liedboek daar aanwezig staat bij sommige liederen de eerste regel van het laatste couplet in mijn vaders handschrift; dan wist hij wanneer hij op mocht houden. Ik vind dat altijd mooi om te zien, dierbaar. Een klein lijntje in deze wereld tussen hem en mij…

Mijn vader heeft nooit geweten dat ik orgel ben gaan spelen, dat is een groot verdriet. Maar hij was heel trots op mijn pianospel en dat is dan weer een grote vreugde. En als ik bid: onze Vader die in de hemel zijt, denk ik altijd aan Vader en aan vader. 💖

mijn vader (de man met de baard) en ik (met vlechtjes)

Zussen

Gister was ik even bij mijn zus. Mijn zus is zes jaar ouder dan ik. Toen zij haar eerste kindje kreeg, was ik 13. Haar eerste drie kinderen heb ik van heel dichtbij meegemaakt. Daarna was het contact vaak gatenkaas. Ik ben niet zo erg aanhankelijk en kan heel monomaan bezig zijn met iets, meestal muziek. Inmiddels woont alleen de laatste van haar (zeven plus nog wat bonuskinderen) kinderen nog thuis en wonen we zeer kort bij elkaar vandaan. Af en toe loop ik er binnen voor een kletspraatje en een kopje koffie. Vaak neem ik eten mee: zelfgemaakte pompoensoep van pompoen uit mijn eigen tuin bijvoorbeeld, vindt gretig aftrek. En één dag in de week haal ik mijn nichtje op, die gaat dan mee naar Ôtje. (= oma.)

Henk had de zolder leeggehaald om de verwarmingsbuizen te isoleren en in één van die dozen zat mijn Nintendo-64 (en nog een paar Nintendospelconsoles :D) en ik zat in no time weer totaal en volledig in Mario. Deze manie is niet nieuw en ik denk dat ik er een soort van verstandig mee omga. In de ochtend doe ik andere dingen, eten koken/voorbereiden, piano studeren, blogje schrijven enz. en dan na 14.00 mag ik gamen. Dat houd ik dan een paar uur vol en op het moment dat er van alles misgaat, stop ik er weer een poosje mee. Gister was ik in zo een pauze even naar mijn zus gelopen voor een kopje koffie.

Mijn zus kan ontzettend goed handwerken. En dan bedoel ik echt ONTZETTEND goed. Ze maakt van alles van papier en van stof en heeft echt twee rechterhanden. Ze is begonnen met origami (Japanse papiervouwkunst) en heeft haar vaardigheden uitgebreid met Stampin’Up en doosjes vouwen en ik weet niet wat allemaal. In haar huis heeft ze een studio waar je met een grote groep om de tafel kunt gaan zitten knutselen en nooit iets tekort komen. Papier, lijm, schaar, stiften, potloden, inkt, echt alles is er! Ik heb daar enorme bewondering voor; niet alleen heb ik die vaardigheid niet (ik heb echt twee linkerhanden!) ook het geduld ontbreekt mij. Het enige in dit genre wat ik graag doe, is kleuren. En meestal als ik daar kom en er is niet iets uit te zoeken (opruimen is mijn grootste hobby!) vraag ik om stiften en een kleurplaat. Zo ook gister. Ik zat lekker een boom met daaronder paddenstoelen te kleuren met prachtige stiften en ik word daar altijd lekker rustig van. Dus ik zeg: lekker zen. Waarop mijn zus zegt: tsja, kleuren….ik word er alleen niet rustig van. Ik kijk haar niet begrijpend aan …?… “Ik word er heel kwaad van,” zegt ze. Ik zeg niks en kleur verder. “Dan heb ik drie stukjes gekleurd en dan denk ik: flikker toch op met je kleurplaat!”

Na ongeveer een minuut moet ik opeens verschrikkelijk lachen. Mijn grote zus, nooit grof gebekt, die altijd zo geduldig zit te fröbelen, heeft een hekel aan kleuren! Ik vind het echt megagrappig en schiet in een lachstuip. Nu is zij degene die niet begrijpend kijkt, maar ik kan het niet uitleggen want inmiddels staan de tranen me in de ogen van het lachen. Als ik een beetje gekalmeerd ben, vraag ik: als je zo een hekel hebt aan kleuren, waarom heb je dan deze doos (met kleurboek en stiften) gekocht? Het antwoord is genoeg om opnieuw in de lach te schieten. “Ik haat kleuren, maar ik houd van kleurtjes”

Later bekeek ik het boek waarin ik zat te kleuren en inderdaad: elke kleurplaat is maar voor 10 of 20% ingekleurd. Niks voor haar! Ik moet er maar wat vaker heen om al die kleurplaten af te maken. In ieder geval heeft deze ervaring ervoor gezorgd dat ik mijn eigen kleurboek met kleurtjes weer tevoorschijn heb gehaald. Toch een heel andere bezigheid dan het kleuren online, wat ik ook doe. (zie mijn omslagfoto’s)

Waar zussen in kunnen verschillen en waar ze hetzelfde zijn…

mijn zus en ik (foto Leo Barnard)

Agatha en Johannes

Elke morgen begin ik met gebed. Ik volg het getijdengebed zoals dat in de kloosters gebeden wordt. Dat gaat vrij makkelijk met de gebedsapp van het bisdom, maar ik heb ook een papieren brevier. Dan is het iets ingewikkelder, want alle uitzonderingen moet je dan zelf opzoeken. De lezingendienst, het eerste gebed van de dag, bestaat uit een

openingsgebed

openingspsalm

hymne

drie psalmen

vers

1e lezing met responsorium (=antwoord)

Bijbellezing, meestal uit het nieuwe testament

2e lezing met responsorium;

meestal een preek van een heilige over de lezing of over de heilige van de dag

afsluitend gebed

Vandaag, 5 februari, gedenken we leven en werk van Agatha van Catania (Sicilië), gestorven rond 250. Agatha weigerde minnares te worden van de landvoogd en werd daarop gemarteld en vermoord. Eén van de martelingen was dat haar borsten werden afgesneden; zij heeft dan ook borstkwalen als patronaat gekregen. (Vraag haar voorspraak ook bij doorliggen, kanker, pest en hartstochten)

h. Agatha, afbeelding van Francisco de Zurbaná

Het valt me op dat de meeste vrouwelijke heiligen heilig zijn verklaard omdat ze weigerde seks te hebben met deze of gene, of hun verkrachters of aanranders hebben vermoord of juist hebben vergeven….het heeft vrijwel altijd iets met seks en macht te maken.

Ik weet zeker dat wat voor lijden wij hier ook doormaken, het in het niet valt bij de schitterende heerlijkheid die God ons straks zal laten zien. De schepping ziet verlangend uit naar het moment waarop zal blijken wie de kinderen van God zijn. De hele schepping is namelijk onderworpen aan dood en verval, hoewel niet uit eigen vrije wil. God heeft dat gedaan als gevolg van de zonde. Maar er is hoop! Ook de schepping zal bevrijd worden uit de macht van dood en verval en dezelfde heerlijke vrijheid krijgen als de kinderen van God.
Romeinen 8:18‭-‬21 HTB

Maar ik wilde het eigenlijk hebben over de tweede lezing van gister van de woestijnvader en monnik Johannes Cassanius (gestorven 435)

Johannes Cassianus (+435)

Hij schrijft over de lezing uit Mattheus (5, 39): Als iemand u op de rechterwang slaat, keer hem dan ook de andere toe. Ongetwijfeld kan met ‘die andere wang’ alleen maar de wang bedoeld zijn van wat ik de ‘innerlijke mens’ zou noemen. De Heer wilde namelijk elke kiem van gramschap uit het diepe innerlijk van de ziel grondig uitroeien. Als jouw uiterlijke wang een klap van een aanvaller krijgt, moet ook de innerlijke mens in nederige instemming zijn wang aanbieden voor een slag: hij moet meevoelen met de pijn van de uiterlijke mens en als het ware ook zijn lichaam aanbieden en onderwerpen aan de belediging van de aanvaller. Want de inwendige mens mag zelfs niet stilzwijgend in opstand komen, wanneer de uiterlijke mens geslagen wordt. (…) Je zult trouwens opmerken dat het een wezenstrek is van de zwakken, dat ze gemakkelijk klaarstaan om te smalen op de anderen en twist te zaaien, maar dat zijzelf door geen schijn van onrecht beroerd willen worden. Ze delen brutale verwijten uit en draven door in onbeheerste vrijpostigheid, terwijl ze weigeren zelf ook maar een kleine, onbenullige berisping te verduren. (einde citaat)

Er is niet veel verander in de wereld, helaas….

Ik houd van dat woord: woestijnvader. Het heeft een mysterieuze ondertoon. Het doet denken aan Johannes de Doper. Het heeft een klank van verlangen en grootsheid. Woestijnvaders waren meestal monniken die om vervolging te ontkomen zich terugtrokken uit de samenleving en als kluizenaar leefden. Niet alle woestijnvaders woonden ook daadwerkelijk in de woestijn, sommige woonden in de bergen of in het woud. Ik vraag me af of het heden te dage nog mogelijk zou zijn zo te leven….wellicht is er ergens op de wereld nog een zo afgelegen plek waar iemand als kluizenaar zelfvoorzienend het leven in dienst kan stellen van God en zo tot diepe inzichten komen. Het is jammer dat we de wijze mensen die ons voorgingen niet beter kennen. Wat zou de wereld er beter uit kunnen zien als we al die wijze lessen hadden kunnen leren. Misschien is het nog niet te laat…

Als wij sterk zijn in ons geloof, moeten wij rekening houden met de gevoeligheid van anderen die minder sterk zijn. Wij moeten niet aan onszelf denken. Wij moeten de anderen aanmoedigen zodat zij ook sterk worden. Aanvaard elkaar dus net zoals Christus ons allen aanvaard heeft. Dat is tot eer van God. Een andere reden is dat ook de overige volken God zouden danken en eren voor zijn genade. ‘Daarom zal Ik uw naam prijzen onder andere volken,’ staat er in de Boeken, ‘en ik zal uw naam bejubelen.’ Het is mijn verlangen dat God, die ons hoop geeft, u door uw geloof vol zal maken van blijdschap en vrede. Dan zal uw hoop steeds sterker worden door de kracht van de Heilige Geest.
Romeinen 15:1‭-‬2‭, ‬7‭, ‬9‭, ‬13 HTB

Blasius

Vandaag vieren we leven en werk van Blasius van Sebaste. Hij stierf rond 316 tijdens het bewind van keizer Licinius. Blasius is de beschermheilige van alle lijders aan keelziektes en van dokters. Dit laatste omdat hij bekend stond als geneesheer bij mens en dier. Hij had zich verstopt in het woud, waar hij als een kluizenaar leefde en alleen contact had met wilde dieren. Op een kwade dag kwamen legionairs zijn territorium binnen om wilde dieren te vangen voor de spelen. Ze zagen Blasius omringt door wilde dieren in gebed verzonken en vluchtten weg. Zij dachten dat hij Orpheus moest zijn, maar de keizer beval ze hem op te gaan pakken, ervan overtuigd dat Blasius de Christen was die hem steeds ontglipte. Toen ze in de stad aankwamen, kwam er een vrouw op hem af. Haar zoontje dreigde te stikken in een visgraat. Blasius legde hem de handen op en de visgraat schoot los. Zo is Blasius aan zijn patronaat gekomen. Op 3 februari wordt de blasiuszegen uitgesproken terwijl de priester twee (brandende) kaarsen houdt aan weerszijden van de hals: Door voorspraak va de heilige bisschop en martelaar Blasius, moge God u bevrijden van keelziekten en alle ander kwaad. In de naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest. Amen

Deze zegen wordt in de meeste parochies nog wel gegeven, al wordt het meestal naar de dichtstbijzijnde Zondag verplaatst en wordt er meestal geen aparte viering voor gegeven. Verplicht voor koorzangers, roep ik altijd, want zij zijn degene in de kerk die hun stem niet mogen verliezen. Mocht er in uw parochie geen Blasiuszegen worden aangeboden, dan kunt u heel eenvoudig thuis een kaars aansteken en na een kort gebed de voorspraak van Blasius aanroepen middels bovenstaand gebed. Of als er huisgenoten zijn, elkaar de zegen geven.

Blasius werd na vele martelingen onthoofd. Nog een reden om de keel aan zijn patronaat toe te vertrouwen. Bij veel heiligen is de achtergrond van het patronaat onduidelijk, onlogisch of in de nevelen der tijd verhuld, maar bij Blasius is het wel duidelijk waarom de nek, de hals en al zijn kwalen aan hem is toevertrouwd. Het is nou ook weer niet zo dat de kerk roept: deze heilige moet dit patronaat krijgen. Nee, veel vaker is het de kerk die achteraf bepaald dat deze heilige dit patronaat krijgt, omdat in de volksverering blijkt dat de mensen dat zo ervaren. De kerk doet dit heel vaak: in de praktijk blijkt dat Blasius wordt aangeroepen ter genezing van keelkwalen, dus voegen ze hem dat patronaat toe. Ook met feesten gaat het vaak zo: in vele parochies wordt een bepaald feest gevierd, terwijl dat niet op de kerkelijke kalender staat; uiteindelijk geeft de kerk toe en voegt het feest toe aan de kalender. Dit heeft ook vaak een omgekeerd effect: het feest is in onbruik geraakt, maar staat nog steeds op de kerkelijke kalender. Dit is vooral zo met feesten die niet aan een Zondag, maar aan een datum vastzitten. Ik noem maar Maria Tenhemelopneming (15 augustus, wordt eigenlijk alleen nog gevierd op de dag zelf in parochies die aan dit feest zijn toegewijd), Maria Lichtmis (2 februari, wordt in de meeste parochies naar de dichtstbijzijnde Zondag verplaatst en zo zijn er nog veel meer.

Dat is het mooie van de katholieke kerk: er zijn ongelooflijk veel regels en evenzoveel uitzonderingen. Als kerkmusicus heb ik al diverse facetten van de kerk van heel dichtbij meegemaakt, van een ontzettend strak in de leer zittende wereldheer, altijd in soutane (zwart priesterkleed tot aan de voeten met veel knopen) tot en met de vrijgevochten altijd in spijkerbroek Karmelietenpaters en alles wat daartussen zit. Als iemand van de buitenkant naar de katholieke kerk kijkt, worden alleen de starheid en de rigide regels en de (soms onzinnige) verboden gezien, van binnenuit ziet de kerk er veel vredelievender uit. Er is ruimte voor van alles en nog wat, voor iedereen. Het grootste probleem is en blijft communicatie, want we kunnen wel roepen dat we tolerante en vredelievende Christenen zijn, vaak blijkt de tolerantie en de vredelievendheid wat tegen te vallen….zolang we er niet over praten, bestaat het niet, is vaak het devies. Het zou iedere Christen sieren zich eens af te vragen hoe het staat met de eigen tolerantie. Jezus zei dat hij is gekomen voor de zieken, niet voor de gezonde mensen. Hij at met de zondaars en genas de ongelovige. En uiteindelijk wordt ons gevraagd te zijn zoals Christus, niet zoals andere Christenen.

Weet daarom heden en neem het ter harte, dat de Here de enige God is in de hemel daar boven en op de aarde hier beneden, er is geen ander. Onderhoud dan zijn inzettingen en zijn geboden, die ik u heden opleg, opdat het u en uw kinderen na u wèl ga en opdat gij lang leeft in het land, dat de Here , uw God, u geven zal voor altijd.
Deuteronomium 4:39‭-‬40 NBG51

h. Blasius

lieve groet en moge de zegen van de heilige Blasius u vergezellen en behoeden voor keelkwalen en ander kwaad…

Bach en Bowden

Samen met een zangeres ben ik bezig een project te realiseren omtrent vrouwelijke componisten. We willen muziek gaan uitvoeren en lezingen houden. Dat alles wordt dan opgenomen en zal t.z.t. ook zeker op mijn soundcloudsite komen, maar dat is nog toekomstmuziek. Daarom studeer en bestudeer ik momenteel een heleboel composities van vrouwelijke componisten. Eén van die stukken is de Ballade opus 36 van de Australische componist Mary Bowden (1868-1950) Een fantastisch stuk dat heerlijk is om te spelen. Het begint met een bedrieglijk eenvoudig thema dat bruusk en stevig binnenkomt en heel abrupt wordt afgelost door een mierzoete passage die zacht en lieflijk kabbelt. De twee thema’s en sferen wisselen elkaar in een steeds hoger tempo op en het stuk eindigt met een apotheose waarin de twee thema’s samensmelten.

Ik speel het nu een week of twee en de eerste paar keren dat ik het eerste thema inzette, kwam het me zo bekend voor. Maar ik kon maar niet vinden waar het me nou zo aan deed denken. Ik ging het stuk beter kennen en zeer waarderen en liet het los dat het ergens op leek. Dacht ik.

Toen ik gisteren het laatste stukje van de moestuin aan het spitten was, speelde in mijn hoofd het klavierconcert in d mineur van J. S. Bach af. Het eerste deel bleef maar rondzingen. Niet heel erg, want ik houd erg van dat stuk, maar toch vreemd want waarom had ik dat nou opeens in mijn hoofd? Ik heb in jaren niet aan dat stuk gedacht of het gespeeld.

luister hier: https://youtu.be/ljLi9A0H8H4

Een opname van de ballade van Bowden kan ik niet vinden, maar ik ga het binnenkort opnemen. Nog even geduld a.u.b.

Later ging ik nog even piano spelen en toen trof het me als een bliksemschicht: de eerste vijf noten van de Ballade van Mary Bowden zijn exact hetzelfde als de eerste vijf noten van Bach’s klavierconcert! Ik vind het bijzonder grappig dat mijn hoofd de vraag (waar doet dit stuk me toch aan denken?) beantwoordt met een earwurm. Onbewust wist ik het antwoord dus al terwijl ik zelfs niet eens meer (bewust) nadacht over de vraag! Ik houd van mijn hersenen ❤

Op de tuin was het vandaag ook erg mooi, tussen de buien door

Frans en Vincentius

we gedenken vandaag leven en werk van Vincentius van Zaragoza. Deze diaken werd in 304 gemarteld en gedood. Hij was weer zo een dappere Christen die zijn geloof niet wilde verlaten en liever als martelaar stierf dan Christus verraden. Ik vraag me af of er tegenwoordig nog zulke Christenen of zelfs maar zulke mensen rondlopen! Natuurlijk komt Frans van der Lugt Sj in gedachte, die Homs (Syrië) niet wilde verlaten ondanks het gevaar. In 2014 door twee kogels om het leven gebracht. Hij is een martelaar in onze eeuw. Lees zijn hele verhaal hier: https://www.jezuieten.org/person/frans-van-der-lugt/ Misschien is er dan toch nog hoop voor de wereld…

Enfin, Vincentius werd in een kerker gesmeten om daar de hongerdood te sterven, maar toen ze zijn lijk op kwamen halen leefde hij nog en getuigde met vaste stem van zijn Heer Jezus Christus. Vervolgens hebben ze hem gevierendeeld, gevild, geroosterd en in een put met glasscherven en spijkers gegooid, maar nog bleef hij in leven. Uiteindelijk werd stadhouder Dacianus bang, vooral voor de wraak van de mensen en haalde hem uit de put en legde hem in een zacht bed in een warme kamer om te herstellen. Daar stierf hij prompt.

Bedenk je eens hoe verschrikkelijk eenzaam het geweest moet zijn. Koud, bang en vol pijn in een donkere put, niet wetend of je ooit nog de zon zal zien schijnen. En het enige wat je in leven houdt zijn de gebeden en je geloof … Het verhaal wil dat Vincentius bezoek kreeg van Engelen in zijn gevangenschap; dat scheelt natuurlijk in de eenzaamheid. Zou Frans van der Lugt ook het genoegen van zulk hoog bezoek hebben mogen smaken? Het heeft minder lang geduurd; de kogels waren vrijwel direct dodelijk. Hij was misschien ook minder eenzaam. Hij bleef tenslotte in Homs omdat hij zijn mensen niet in de steek wilde laten….Toch zegt dat ook vrij weinig. Zelf ben ik het eenzaamst als ik onder de mensen ben. In mijn eentje ben ik vrijwel nooit eenzaam. Alleen zijn en eenzaam zijn zijn twee totaal verschillende dingen.

Vincentius is schutspatroon van rietdekkers, dakpanfabrikanten, pottenbakkers en wijnbouwers. Hoe langer een heilige in de kalender staat, hoe meer legendes en zegswijzen er over bestaan.

Wie das Wetter um Vinzenz war,
so wird’s sein im ganzen Jahr.
Schönes Wetter bringt Gewinn,
drum merk den Tag in deinem Sinn

en ook

Vinzent Sonnenschein,
bringt viel Korn und Wein.
Bringt es aber Wasserflut,
ist’s für beides nicht so gut

Gelukkig is het vandaag mooi weer! Zo kunnen we ons verheugen op een goede oogst. En na een hele week gedwongen binnen slapen vanwege een aanhoudende storm, kan ik vannacht weer heerlijk buiten slapen. Ik verheug me er nu al op 😀

Vincentius van Zaragoza

Agnes

Geloofd zij de God en Vader van onze Here Jezus Christus, de Vader der barmhartigheden en de God aller vertroosting, die ons troost in al onze druk, zodat wij hen, die in allerlei druk zijn, troosten kunnen met de troost, waarmede wijzelf door God vertroost worden. Want gelijk het lijden van Christus overvloedig over ons komt, zo valt ons door Christus ook overvloedig vertroosting ten deel. Worden wij verdrukt, het is u tot troost en heil; worden wij getroost, het is u tot een troost, die zijn kracht toont in het doorstaan van hetzelfde lijden, dat ook wij ondergaan. En onze hoop voor u is wèl gegrond, want wij weten, dat gij evenzeer aan de vertroosting deel hebt als aan het lijden.
2 Korinthiërs 1:3‭-‬7 NBG51

We vieren vandaag het leven van de heilige Agnes. Agnes stierf om en nabij 304 als dertienjarig meisje de marteldood omdat ze weigerde te trouwen. Ze wilde haar maagdelijkheid bewaren voor Christus. Ze werd eerst opgesloten in een bordeel en toen in brand gestoken, maar toen dat allemaal mislukte werd ze doorstoken met een zwaard. Ik vind het nogal wat. Het is al zo lang geleden en er zijn zoveel verhalen en legendes….wat is er precies en echt gebeurd? In de SantÁgnes fuori le Mura (St. Agnes buiten de muren) in Rome https://romanchurches.fandom.com/wiki/Sant%27Agnese_fuori_le_Mura is een marmeren reliëf met haar afbeelding dat stamt uit de 4e eeuw. Iets zal er dan toch wel waar zijn van het verhaal….of in ieder geval lijkt het een bewijs dat ze bestaan heeft.

st. Agnes, ze wordt vaak afgebeeld met een lam in haar armen als teken van haar onschuld.

Ik heb altijd een onbehaaglijk gevoel bij kindheiligen. Ik denk dat de meeste kinderen die jong sterven een zekere mate van heiligheid bezitten of uitstralen. Het is onnatuurlijk dat ouders hun kinderen moeten begraven. Het is niet meer dan logisch dat gestorven kinderen een speciale plaats krijgen in het gezin, en in de harten van de ouders/verzorgers en verdere familie. Blijkbaar zijn er kinderen die zoveel indruk achterlaten, hetzij tijdens hun (korte) leven hetzij door hun (martel)dood dat er geen andere optie is dan ze heilig te verklaren. Toch lijkt het een vrij arbitraire bezigheid, dat heilig verklaren en het accepteren van wonderen. (Men kan pas heilig verklaard worden als er meerdere wonderen hebben plaatsgevonden in naam of op voorspraak van…Het is een ingewikkeld proces waar maar weinige mensen inzage in krijgen) In Mexico bijvoorbeeld ligt het gemummificeerde lichaam van een meisje dat zich ruim 300 jaar geleden bekeerde tot het rooms-katholieke geloof en dezelfde dag dat ze haar eerste heilige communie deed, door haar vader werd omgebracht. Deze Inocentia is door de kerk niet heilig verklaard, terwijl er toch diverse meldingen zijn van wonderen in haar naam en de kerk waar haar lichaam ligt ook een bedevaartsoord is geworden. https://littlethings.com/lifestyle/santa-inocencia-blinks

Aan de andere kant zijn er vele Mariaverschijningen (geweest) die alleen door kinderen worden beschreven en ervaren. Wellicht kiest de heilige Maagd kinderen voor Haar boodschappen omdat die meer openstaan voor verschijningen, wonderen en boodschappen vanuit de hemel. Ik denk aan Bernadette Soubirous, die Maria zag in Lourdes.

Bernadette Soubirous

en ook aan de kinderen die Maria zagen bij Fatima. https://www.rkactiviteiten.nl/kinderenbiddenvoorkinderen/pdf/Verhaal-over-de-drie-herderskinderen-in-Fatima.pdf

Deze verschijningen zijn niet alleen erkend door de kerk, de plaatsen zijn ook uitgegroeid tot enorme bedevaartsoorden waar jaarlijks vele, vele pelgrims komen. Terwijl het toch echt geen gegeven is dat volwassenen naar kinderen luisteren en hun verhalen serieus nemen. Waarom of hoe komt het dat deze kinderen wel werden geloofd en andere niet?

Ik vroeg aan Henk wat zijn gevoel was bij kindheiligen. Hij zei dat hij er geen mening over had: “ik heb er geen verstand van”, zei hij. Ik heb er ook geen verstand van, maar ik kan wel begrijpen dat de kerk soms brood ziet in een verhaal en soms niet. Zelf geloof ik stellig in verschijningen en in contact met de wereld achter de schaduw, maar ik ben te sceptisch van aard om alles lukraak te geloven. En misschien ook wel te cynisch om te geloven dat andere mensen (lees: de kerk) wel het verschil kan zien tussen fantasie en werkelijkheid, beter dan ik. Ach, wat maakt het ook allemaal uit? Het levert mooie verhalen, verdiept geloof en prachtige gebouwen op.

Vraag niet hoe het kan, maar geniet ervan 😀

Lieve groet