Gisteravond kwam mijn nepzusje muziek maken. En drinken 😉 Het was ontzettend fijn om weer eens samen muziek te maken! Eerst hebben we allerlei liedjes gezongen, van Queen tot en met ABBA en omdat ik een alt en zij een sopraan is, kunnen we lekker tweestemmig zingen. Het is waarschijnlijk niet om aan te horen, maar we hebben erg veel lol. Daarna Klezmermuziek gespeeld. Dat doen we serieuzer. Zij op de viool en ik achter de piano, lekker hoor. Kletsmaar, noemen mijn vriendin Sas en ik dat altijd. 😀

Anyways, mijn nepzusje dus. Omdat ze meer is dan een vriendin en ook iemand van wie ik zeker weet dat ik die nooit kwijt zal raken, zelfs al zou ik het willen of er moeite voor doen. Ik heb meer van dat soort familie. Aangenomen familie, nep of stief, iedereen mag het noemen. Ik gebruik het liefst het woord doppie als afkorting van adoptie(f). Dit heb ik niet zelf bedacht! Dat komt bij mijn doppiemam vandaan.

Toen ik 2012 tijdelijk zonder pied-a-terre kwam te zitten, werd mij een bed aangeboden in huis bij een echtpaar op leeftijd. Het echtpaar zong in mijn koor in de Titus Brandsmakerk in Amstelveen. Hen en Idy, mijn doppie-ouders. Wat begon als een grapje omdat ik precies negen maanden bij hen op zolder mocht bivakkeren, werd in de loop der jaren werkelijkheid. Ze werden mijn tweede ouders, ik noem Idy doppiemam en zij noemt mij haar vijfde klaverblaadje. De eigen kinderen vormden altijd al een klavertje vier en ik was trots op mijn status als vijfde klaverblaadje. Lief en leed hebben we gedeeld en ook nadat ik de Titus verliet in 2017, bleef het contact.

We waren een keer bij ze in Amstelveen en toen had ik de sleutel van de auto in de auto laten liggen en vervolgens de klep dichtgegooid. De ANWB moest erbij komen om de deur van de auto open te forceren. Hen kwam niet meer bij van het lachen! Oh wat heb ik nog vaak moeten horen hoe dom ik was geweest.

En al die jaren dat ik in de Titus werkte, hebben we samen met nog een tenor de passie voor Palmzondag gezongen. Ik de evangelist, hij Christus, de tenor alle andere stemmen. En Hen begon al vroeg met studeren voor die Zondag. Hij deed het graag en goed, maar ook altijd met het nodige lood in zijn schoenen. In een koor zingen voelt veel veiliger dan solo zingen en dan ook nog zo een belangrijke partij!

Ook de kooruitjes kan ik me nog goed herinneren, varen op de Utrechtse grachten, harmonium spelen ergens in een museum, lezingen over kerkmuziekgeschiedenis. En toen ik voor de eerste keer op mijn nieuwe werkplek Pasen vierde, kwamen ze naar de mis en zijn we daarna met z’n viertjes gaan lunchen.

Afgelopen juni is Hen plotseling overleden. Ik kan er maar niet over uit dat hij op precies dezelfde manier naar de hemel is gegaan als mijn vader. Mijn vader stierf op zaterdag 24 oktober 1998. Hij was bezig mijn moeder te helpen de kas te repareren en ging even thuis een latje ophalen. Hij is nooit thuis aangekomen; hij lag dood op het tuinpad. Hen had de laatste tien dagen van zijn leven nog een avontuur aangepakt: hij oefende met fietsen op een driewielerfiets. Die bewuste dag waren ze voor het eerst samen wezen fietsen, Hen op zijn nieuwe fiets. Thuisgekomen zette hij de fiets op slot, trok het zeil eroverheen en viel dood neer. Ook hij lag dood op het tuinpad…

Een jaar of vijf geleden zaten we samen in de kamer bij mijn doppie-ouders thuis; Idy was ongetwijfeld koffie of drank aan het inschenken. Hen was toen langzaam herstellende van een heel zware operatie. Plots pakte hij me stevig bij m’n arm en zei: “als ik dood ga, moet jij orgel spelen. En als de kist de kerk uit wordt gedragen, speel je iets van Bach, met alles open! Denk erom, hoor! Niet zachtjes, met veel bombarie!” Ik kon niet anders dan het hem beloven. Ik voegde er natuurlijk wel aan toe dat ik hoopte en verwachtte dat hij nog lang bij ons zou blijven. Dat was minder lang dan ik graag had gewild…
Ik ga hem ontzettend missen, zijn wijze woorden, zijn humor, zijn vaderlijke liefde. Ik voel me rijk en gezegend dat hij in mijn leven zo een belangrijke rol heeft mogen spelen. Hij is één van de allerbeste mensen die ik ooit in mijn leven ben tegengekomen, een echte Mensch. Ik weet dat hij er zelf niet zo zeker van was, maar als iemand het verdient in de hemel te komen, dan Hen!

Op zijn crematie zat ik achter in de kapel. Niet alleen wilde ik dichtbij het orgel zitten, want ik wist niet precies wanneer ik zou moeten spelen, bovendien voelde ik me niet zo op mijn plek dichtbij de familie. Tenslotte was ik slechts een aangeleund kind. Ik had Hen veel minder lang gekend. Het voelde toch een beetje alsof ik er niet bij hoorde. De kinderen hadden alle vier hun eigen verhaal voorbereid, zonder met elkaar te overleggen. Het mooie was dat de verhalen prachtig bij elkaar aansloten en nergens overlapte. Ook sloten de verhalen onverwacht goed aan bij de muziek die Hen zelf had uitgezocht. Ik probeerde emotioneel ook een beetje afstand te houden want het Ave Maria dat ik zou zingen lag vrij hoog voor mijn altstem en iedereen weet hoe slecht huilen voor je stem is. Maar toen de oudste dochter sprak over hoe Hen mij had opgenomen in zijn huis toen ik zonder slaapplaats kwam te zitten en hoe hij mij als zijn vierde dochter had geadopteerd in zijn hart, brak ik natuurlijk toch. Daar gaat mijn hoge F, dacht ik nog en bij de eerste zanginzet hoorde ik dan ook mijn stem kraken. Toen nam de professionele musicus in mij het over en ik zong het hele Ave Maria zonder verdere tegenslag. Toen ik het slotakkoord aansloeg, voelde ik de handen van mijn doppiemam op mijn schouders. Ik draaide me om en zag Idy met haar vier kinderen achter mij heen staan. Ik had ze écht niet horen aankomen! Later hoorde ik dat Idy meteen naar mij toe wilde toen ik begon met spelen en dat de kinderen haar niet alleen wilde laten gaan, dus zijn ze allemaal maar gekomen. Zo voelt het, onvoorwaardelijke liefde.

Normaal gesproken krijg ik altijd loon als ik op een uitvaart gespeeld heb, maar voor deze speciale en extra droevige gelegenheid wilde ik natuurlijk niks hebben. Voor mijn doppiemam was dat heel moeilijk; ik ben er schoorvoetend mee akkoord gegaan dat ze me mijn reiskosten zou vergoeden. Toen ik thuis het envelopje openmaakte, bleek daar veel meer dan alleen reiskostenvergoeding in te zitten. Ik wilde absoluut niet dat dit geld in de huishoudpot ging; ik wilde er iets bijzonders mee doen als herinnering aan Hen en als teken van de onvoorwaardelijke liefde die ze mij hebben laten voelen en ervaren. Dus ik ging naar mijn tattoo-artist en heb een klavertje vijf laten zetten op mijn rechteronderarm.

Mijn doppiemam is een ontzettend sterke en positieve vrouw. Ik bewonder haar zeer zoals ze met het verlies van haar grote liefde omgaat. Ze zijn ongelooflijk lang samen geweest en hebben samen de hele wereld afgereisd. Ik ga zo vaak ik kan even bij haar langs en dan kijken we graag samen foto’s van al hun reizen. Nog steeds wil ze altijd alles op de foto vastleggen en ondanks haar leeftijd doet ze nog pittig mee met mobiele communicatie en digitale fotografie. Ik kan alleen maar hopen dat ze nog lang bij ons mag blijven.

https://juniperpiarachel.com/psalm-130-de-profundis-clamavi/

Psalm 130 is één van mijn 150 lievelingspsalmen. Voor mijn eindexamen koordirectie in 2011 had ik dan ook deze psalm als thema gekozen. Niet van alle psalmen zijn evenveel zettingen te vinden, maar psalm 130 is zeer rijk bedeeld in de (kerk)muzikale wereld. Mijn absoluut favoriete compositie op deze tekst is toch wel Arvo Pärt, voor mannenkoor, orgel en slagwerk. Deze mocht dan ook zeker niet ontbreken op mijn lijst! De kers op deze taart was dat mijn zus slagwerk kwam spelen!

https://youtu.be/7EFKCbMVLCc

Ik zing graag psalmen wanneer ik in de tuin werk. Als mijn hoofd tenminste niet grote orkestrale werken aan het afdraaien is 😉 Gister heb ik de laatste kruiwagens compost ondergespit. De rest van de tuin spitten is nu een peulenschilletje! We hebben ook zaad besteld. Dat geeft altijd een hoop hilariteit en speels gemopper, omdat ik altijd nieuwe dingen wil proberen en denk dat we te weinig zaad over hebben van het vorig seizoen. Terwijl Henk, als gecertificeerd biologisch-dynamisch tuinder, zo zijn eigen vastomlijnde ideeën heeft over hoe een moestuin ingedeeld dient te worden. Deze strijd levert al vele jaren een rijke oogst, dus we verheugen ons allebei op de zadenbestellijst en die geeft ook meestal het begin van de Groene Koorts aan. Ook in de winter zijn we vrijwel dagelijks op de tuin te vinden; al is het alleen maar om te kijken of de storm veel schade heeft aangericht. Andere tuinders komen haast nooit op de tuin tussen oktober en maart, dus we hebben altijd het gevoel dat het hele complex van ons is. Reinier mag los lopen en scharrelt over de paadjes en vindt overal wel iets te eten. Soms dwaalt hij te ver af en dan zetten we hem (even) aan de roop. Hij is het daar niet mee eens!

Maar uiteindelijk legt hij zich erbij neer. Al is het wel met de blik van het meest onbegrepen hondje van Nederland.

En dan mag hij weer los. Meestal heeft hij dan zijn lesje wel geleerd en blijft hij bij me. Hij helpt ook graag met graven. Al graaft hij niet altijd het goede gat, hij mag altijd helpen.

De bodem was aan de oppervlakte een beetje bevroren. Vreemd genoeg maakte dat het spitten makkelijker. De grond was lichter dan vorige week met al die regen. De grond brak goed en direct onder de bevroren bovenlaag was de aarde weer zacht zodat de spa er vrij gemakkelijk doorheen brak. Een goede scherpe spa is wel onmisbaar! Na het spitten de spa weer goed afborstelen en droog bewaren. Al het tuingereedschap heeft baat bij schoonmaak na gebruik; zo gaan ze langer mee.

Een jaar of tien geleden kochten onze buren een kerstboom met kluit. Ondanks dat we niet in de stad wonen, hebben de meeste van onze buren net als wij alleen een plaatsje achter. Dit plaatsje is groot genoeg voor een fiets en een wasrek. Of voor een paar tuinstoelen in de zomer. Er is zeker geen plek voor een kerstboom. Onze buren vroegen of de kerstboom in onze moestuin mocht staan. Dat mocht.

Twee jaar daarna zo rond eerste Advent vroegen we aan onze buren of ze de kerstboom weer in huis wilde hebben. Ze waren verbaasd dat het kon! Wij wisten ook niet zeker of de boom het zou overleven, maar niet geschoten is altijd mis. Maar alles ging goed en sindsdien maakt de boom elk tweede jaar een avontuur mee: Ik graaf de boom uit, hij staat een week of drie met versiering en lichtjes in de woonkamer van onze buren. Waar wij er ook van kunnen genieten want het zijn onze overburen. 🙂 Na 1 januari brengen de buren de kerstboom weer terug en plaats ik hem weer in de tuin. Bomen verhuizen over het algemeen niet, maar deze boom heeft inmiddels zijn vierde standplaats gekregen. Het mooie was dit keer dat het daags na het plaatsen van de boom de hele dag heeft geregend. Daar houden bomen van.

En ondertussen ben ik de composthoop van vorig seizoen aan het onderspitten. De oude composthoop slinkt sneller dan de nieuwe groeit en op het moment zijn ze ongeveer even hoog. Dat is een grappig gezicht. Omdat het winter is en zelfs een blind paard geen schade aan kan richten, mag Reinier los rondlopen. Heerlijk vindt hij dat. Hij snuffelt overal en vindt overal iets te knagen. Hij lijkt wel een konijn, serieus! Elk groen blaadje moet geproefd worden. Het liefst eet hij wortels, bieten en spruitjes, maar hij is zeker niet vies van rotzooi van de composthoop. Als we even niet opletten, sluipt hij naar de tuin van de buren want daar is het gras altijd groener. Of misschien doet hij het wel gewoon omdat hij weet dat het niet mag! Als we hem roepen, komt hij meteen terugrennen.

De afgelopen twee dagen heeft het geregend en was het geen tuinweer. Ik heb me toen gestort op een nieuw project: Ballades. Ik heb nu vier Ballades op de lessenaar van mijn vleugel staan. Dat wil zeggen dat ik die aan het studeren ben. Ik had nog veel meer ballades gevonden op IMSLP, maar natuurlijk zijn ze niet allemaal de moeite waard. De Ballade opus 170 van Charles Villiers Stanford (1852-1924), de ballade vanwege welke ik andere ballades ben gaan zoeken, blijft voorlopig een favoriet stuk van mij, maar de Ballade van Amy Beach (1867-1944) vind ik ook echt heel mooi. Verder studeer ik de Ballade van Julius Röntgen (1855-1932) en de Ballade opus 36 van Mary Bowden (1868-1950) Wel geprint en een keer doorgespeeld, maar nog op de stapel “misschien” ligt de Ballade van John Ireland (1879-1963) Het thema is erg aantrekkelijk, heel anders dan andere muziek die ik van hem gespeeld heb, maar ik weet nog niet zeker of het hele stuk aantrekkelijk genoeg is voor uren studie…

https://soundcloud.com/user-542842040/john-ireland-country-dance

Het lijkt erop dat het vandaag weer droog is, dus ga ik weer opgewekt verder met de voorbereidingen voor een nieuw tuinseizoen! En we moeten ook nog nieuwe zaadjes bestellen, altijd een hoogtepunt in het leven van een moestuinder 😁

lieve groet

Ik was met Rob een dagje naar Vreeswijk en die dag heeft nogal wat sporen nagelaten. Ik ben op zoek gegaan naar wortels aan vaderskant van mijn familie. Ik heb mijn broer en mijn zus allerlei vragen gesteld, ben op zoek gegaan naar verdere familieleden en gaan neuzen in gemeentearchieven. Ik heb diverse mensen met dezelfde achternaam aangeschreven en de website http://www.Barnard.nl nogal wat keren aangeklikt! Ik vraag me af waarom ik opeens zo obsessief met de familie bezig ben, terwijl Barnards nu bepaald niet bekend staan als familieziek. Ik denk toch dat het komt omdat er nogal wat mysterie hangt rond die familie. Mijn vader had het eigenlijk nooit over zijn jeugd. Een aantal verhalen werden keer op keer verteld, maar er was weinig substantiële informatie. Eén van die verhalen heeft mn oma mij zelf verteld. Mijn oma was niet zo sterk van gezondheid en had een gebedsgenezer of magnetiseur die bij hen thuis kwam om haar de handen op te leggen of te masseren o.i.d., dat vermeldt de historie niet. In ieder geval als deze man kwam, verzocht hij altijd mijn vader, toen nog een kleine jongen, de kamer te verlaten. Zijn verhaal was dat de energie van mijn vader zo groot en sterk was dat hij niet kon werken als mijn vader te dicht in de buurt was; de energiebanen zouden elkaar tegenwerken. Zo heb ik het verhaal onthouden, ik was natuurlijk nog maar heel jong toen ik het hoorde. Mijn oma vertelde mij dat omdat ze bij mij dezelfde energie voelde.
Op zoek naar familieleden kom ik ook steeds dominees, kerkmusici, schrijvers en dichters tegen. Natuurlijk is daar Willem Barnard, die ook veel publiceerde onder de naam Guillaume van de Graft en in de familie liefkozend de Grote Willem wordt genoemd, maar veel meer Barnards vonden de weg naar kerk, kansel en orgelbank. Het doet me vragen of het zoeken naar God, spiritualiteit, het vragen om zingeving wellicht genetisch bepaald is of zelfs wel erfelijk?!
Ook denk ik dat juist het feit dat er zoveel verzwegen werd in de familie en er zoveel mysterie omheen hing, mijn nieuwsgierigheid prikkelt. Over de familie van mijn moeder weet ik vrij veel. Ik heb, weliswaar onregelmatig, contact met mijn ooms en tantes, neven en nichten. Mijn moeder heeft heel veel verteld over haar jeugd en over de tijd dat vader en zij elkaar leerde kennen. Daar zit weinig mysterie. Maar toch zit er meer achter, denk ik. Ik denk dat de familie Barnard behept is met een heel direct lijntje, een talent voor mystiek en mysterie en vooral ook een verlangen dat uit te dragen en de mensheid te helpen dichter bij God te leven.
Ik was met Rob in Vreeswijk om het geboortehuis van mijn vader te (be)zoeken. Mijn opa was directeur van het Christelijk Internaat voor Schipperskinderen en toen ik dat aan Rob vertelde, bleek dat ook zijn geboortehuis in Vreeswijk stond. Zo klein is de wereld. Rob heeft me dus rondgeleid door het dorp van mijn vaders jeugd. Eindelijk begreep ik mijn vaders obsessie voor sluizen: heel Vreeswijk is één grote sluis! Ook is daar de Beatrixsluis; toen die geopend werd in 1938 was het de grootste sluis van Europa. Toen Rob en ik er waren, werd er net geschut en het was heel bijzonder om te bedenken dat mijn vader daar als 11 of 12-jarig jongetje ook heeft gestaan. Het was voor mij al bijzonder indrukwekkend, terwijl ik toch al heel wat enorme machines in werking heb gezien in mijn leven. (En als je orgels als machines rekent, ook al heel wat grote machines heb bedient 😉 ) Voor een jochie van 12 in een wereld waar grote machines nog zeldzaam waren, moet het helemaal een enorme indruk hebben achtergelaten. Beatrixsluis Vreeswijk

Iedereen heeft zo zijn favorieten. Niet alleen in het echte leven en met mensen die je persoonlijk kent, ook kiest ieder zo zijn favoriete schrijver, componist, denker….Het heeft, denk ik niet eens zoveel te maken met wie diegene is maar meer met wie je zelf bent op dat moment. Het denken, het schrijven, de muziek raakt een snaar in de eigen ziel. Er ontstaat zoiets als herkenning en een warm gevoel van begrepen worden of begrijpen…

Als kind bijvoorbeeld was er voor mij maar één componist en dat was Wolfgang Amadeus Mozart. Zijn muziek raakte me en bracht me naar hogere sferen. Nog steeds houd ik veel van Mozart; zijn muziek is bedrieglijk eenvoudig en resoneert een ander, beter leven in dit aardse tranendal. Maar door studie en heel veel andere muziek, is zijn muziek een beetje op de achtergrond geraakt. En zo een voorliefde voor een bepaalde componist heb ik heel lang moeten ontberen tot ik kennis maakte met de muziek van Charles Tournemire, wiens muziek ik het laatste jaar heb gestudeerd of mijn leven ervan af hing. https://soundcloud.com/user-542842040/charles-tournemire-prelude-poeme-op58-7-union-licite-et-divine

Dan heb ik wel favoriete boeken, maar echt een favoriete schrijver heb ik niet. De enige schrijver van wie ik echt alles wil lezen, maakt niet uit wat, is Ken Follett. Zijn beroemde trilogie die zich afspeelt in Kingsbridge heb ik verslonden en daarna vond ik elk boek van zijn hand de moeite van het lezen waard. Zelfs al ben ik van mening dat de trilogie zijn meesterwerk is. Overigens is zijn nieuwste boek ‘The evening and the morning’ een prequel op de trilogie en ook zeker de moeite van het lezen waard.

Ook onder theologen en heiligen heb ik zo mijn voorkeuren. Natuurlijk ben ik als veganist een groot fan van sint Franciscus en als kerkmusicus van sint Cecilia, maar dichterbij in de geschiedenis ben ik een groot bewonderaar van kardinaal John Henri Newman. Hij leefde van 1801 tot 1890 en had een veelbewogen leven. Hij was opgegroeid in de Anglicaanse kerk en heeft zich ingezet de RK-kerk en de Anglicaanse kerk te verzoenen. Hij streefde ernaar de Anglicaanse kerk te herintroduceren met haar Roomse wortels, maar toen dat een schier onmogelijke taak bleek stapte hij over naar de Roomse kerk. Hij heeft ongelooflijk veel geschreven en was bij leven ook een gedreven orator. Veel van zijn preken en lezingen zijn in druk uitgebracht en zijn zeer de moeite waard. Misschien wel zijn beroemdste gedicht Lead kindly light, heb ik meer dan eens gezongen in de zetting van John Stainer tijdens Chorale Evensong in de basiliek van de h. Nicolaas in Amsterdam. https://youtu.be/HqlzJhdwaO0

Newman schreef dit gebed/gedicht onderweg tijdens een storm op een schip in een tijd waarin hij verscheurt werd door zijn trouw aan de Anglicaanse kerk en zijn verlangen toe te treden in de Roomse kerk. Luister naar het hele verhaal: https://youtu.be/YTD-swtA8JM (Engels gesproken)

Gids, teder Licht, temidden van deze schaduwen, gids mij verder op de weg.

De nacht is donker en ik ben ver van mijn woonplaats, gids mij verder op de weg.

Let op mijn voetstappen; wat maakt mij het uit wat ik aan de horizon zie?

Een ding is slechts belangrijk.

Ik heb niet altijd tot U gesmeekt om zo te zijn, zoals ik nu doe, U bent mijn Gids.

Ik hield van keuzes maken en mijn weg te kennen; wees voortaan mijn Gids.

Ik hield van de schittering van de dag; ondanks mijn vrees.

De trots regelde mijn wegen: vergeet dit hele verleden.

Te lang, en ik ben er zeker van, heeft Uw macht mij gezegend door niet meer mijn Gids te zijn door

heideveld en moeras, en rots en stroom, terwijl de nacht voortduurt.

En met de ochtend zullen deze gezichten me toelachen; ik heb altijd van ze gehouden,

wat een tijd heb ik verloren.

(vertaling evangelize.org)

Wat betekent dat eigenlijk…..heilig? Wikipedia zegt het heeft te maken met heelheid, voorbeeldfunctie, bemiddelaar tussen godheid en de mensen…https://nl.wikipedia.org/wiki/Heilig

Het Katholiek woordenboek geeft het woord heilig niet, wel een aantal woorden met het woord heilig ervóór (heilig Bloed, heilige Familie enz.) maar bij heiligverklaring staat: inschrijving in de canon van de heiligen nadat de paus in een plechtige verklaring heeft bekendgemaakt dat de heilige in het openbaar vereerd mag worden. De heiligverklaring volgt na een langdurig en uitvoerig proces naar het leven van de desbetreffende persoon. Oorspronkelijk werden martelaren en later ook monniken en bisschoppen kort na hun dood door het volk of een bisschop tot heiligen uitgeroepen en vereerd. De pauselijke goedkeuring en bevestiging volgde soms veel later. (einde citaat)

Je kunt sowieso pas heilig worden verklaard na je dood en dat is waarschijnlijk de makkelijkste van alle eisen waaraan moet worden voldaan. In de geschiedenis van de kerk is het vaak voorgekomen dat mensen als heiligen werden vereerd en gevierd terwijl er nog helemaal geen sprake was van bijschrijving in de canon van heiligen. Sommige heiligen zijn heilig verklaard juist omdat ze fanatiek vereerd werden. Sommige heilige mensen worden maar niet heilig verklaard, terwijl ze dat misschien wel verdienen, bijvoorbeeld Titus Brandsma. Andere heiligen genieten grote volksverering en hun dag wordt uitgebreid gevierd, terwijl we feitelijk en/of historisch niet veel van ze afweten. Die hele heiligencultuur is wat omfloerst en onduidelijk. Het is ook niet helemaal duidelijk wanneer iemand nou heilig verklaard zal worden. Er moeten na zijn/haar dood wonderen zijn geschied die zijn gebeurd in naam van of naar aanleiding van het bidden om voorspraak van … Er moet volksverering zijn en bewijs van goed gedrag, om het maar even plat te zeggen. En inmiddels zijn er zoveel heiligen dat er elke dag wel meerdere heiligen gevierd en herdacht mogen worden.

Vandaag gedenken we bijvoorbeeld onder andere Elisabeth Tubback. Zij was een Cisterciënzerin die gestorven is rond 1560. Zij kwam op jonge leeftijd naar het klooster en was een trouwe kloosterling. Na haar dood waren er blijkbaar aanwijzingen dat ze in de hemelse heerlijkheid was opgenomen. In Roosendaal stond zij in hoog aanzien. Zij lag daar begraven in de kloosterkerk die helaas tijdens de Franse Revolutie is afgebrand. Ze is dan wel niet heilig, maar toch zalig verklaard. En een zaligverklaring is maar één stapje verwijderd van een heiligverklaring.

Voor vandaag staan er wel elf namen op het lijstje Heiligen van de Dag: https://heiligen.net/heiligen_dag.php?MD=0104

Wat hebben we toch een mooi geloof 😉

lieve groet

Afgelopen voorjaar was het al vroeg heel warm en heb ik de hangmatstandaard op het platte dak gezet. Een keer was het ’s nachts zó warm dat ik besloot buiten in de hangmat te gaan slapen. Dat beviel zo goed dat ik dat ben blijven doen. Eerst zonder iets onder de blote hemel. Toen met een lakentje om me heen, nog weer later een dekentje. En toen het herfstig werd, heb ik een tarp (tentzeil) gekocht om ook bij regen buiten te kunnen slapen. Maar toen het meer en meer herfst werd en het vaker en harder ging waaien heb ik de plastic tarp verruild voor een tarp van zware kwaliteit tentzeil, zodat ik niet gedwongen binnen moest slapen omdat ik gek werd van de herrie die de lichtgewicht tarp maakte in de wind. En kocht ik een slaapzak die gegarandeerd warm houdt tot -7 graden Celsius… Inmiddels is het al helemaal routine geworden: hangmat in de standaard hangen, kleed in de hangmat, isolatiematras, fleecedeken, slaapzak en tot slot in de slaapzak ook nog een fleecedekentje. Ik heb het nog niet koud gehad en ik denk dat ik het ook nog wel even volhoud. Als ik het echt koud krijg, ga ik heus wel naar binnen! Het fijne is dat ik dat kán. Ik slaap buiten omdat ik dat graag wil, niet omdat omstandigheden mij daartoe dwingen. Ik ben ongeveer vijf meter verwijderd van een zacht bed, compleet met elektrische deken. 😉

Aangezien ik al mijn hele leven lijdt aan nachtmerries die vroeger vaak en tegenwoordig soms leiden tot slaapwandelen, ben ik een slechte slaper. Ik lig vaak wakker, ik slaap licht, ik word vaak niet uitgerust wakker. Toen ik een paar weken in de hangmat sliep, ging het me opvallen dat ik makkelijk in slaap viel, bijna elke nacht doorsliep zonder wakker worden en ontspannen wakker werd. Ik stond er verder niet bij stil en accepteerde blij de verbetering in mijn slaapritme. Tot er een keer een zomerstorm over het eiland waarde en ik noodgedwongen binnen moest slapen. Die nacht had ik weer een nachtmerrie en juist door die nachtmerrie realiseerde ik me ineens dat ik al die tijd dat ik buiten sliep niet één nachtmerrie had gehad! Dit is voor mij de belangrijkste reden om buiten te blijven liggen. Ik weet niet of het komt door het buiten slapen of door het schommelen van de hangmat, maar ik ben er wel blij mee.

Vanochtend hebben we Driekoningen gevierd. Ook wel Epifanie, Openbaring des Heren, genoemd. Dit feest valt eigenlijk op 6 januari; dit is ook de dag dat onze orthodoxe zusters en broeders Kerst vieren. Wij (Rooms-Katholieken) vieren dit feest op de tweede Zondag na Kerst. De eerste die bij Jezus op kraamvisite kwamen waren de Engelen, als vertegenwoordigers van de hemel. En met de Engelen kwamen de herders als vertegenwoordigers van de onderkant van de samenleving. Pas als de wijzen/magiërs/koningen hoe je ze ook wilt noemen, op kraamvisite komen, wordt het duidelijk dat Hij er voor iedereen is. Het is dus een heel logische keuze Zijn geboorte op 6 januari te vieren; pas dan is Hij openbaar. Overigens staat er nergens in de Bijbel dat er maar drie wijzen waren, evenmin worden ze met name genoemd. De namen van Balthasar, Melchior en Casper komen uit de overlevering en staan symbool voor Azië, Europa en Afrika, de hele wereld voor zover toen bekend was. De pastoor sprak in zijn preek over het grote geluk dat de herders hadden dat er Engelen kwamen om hen te vertellen van de geboorte. Kwam er maar bij ieder van ons ook een Engel, zo zei hij, dan zou niemand meer twijfelen aan het bestaan van God omdat we het bewijs zelf hadden gezien. Ik vond het wel een grappige gedachte. Ook vertelde hij dat hij elke dag bij het opstaan ervaart dat hij een zondig mens is en naarmate de dag vordert hij zich herinnert dat hij een Christen is en wat dat (voor hem) betekent. Als hij naar bed gaat, voelt hij zich weer op en top Christen. Ik heb dat juist andersom! Ik word vroom en devoot wakker en vast van plan de dag Christelijk door te brengen. Zonder uit mijn slof te schieten, zonder chagrijn en zonder me te ergeren. Helaas zijn er maar bijzonder weinig dagen dat dat ook daadwerkelijk lukt. Maar gelukkig word ik de volgende dag weer vroom en devoot wakker en krijg ik wederom een kans mezelf als Christen te bewijzen.

Elke. Dag. Opnieuw.

Lieve groet

De eerste dag van het nieuwe jaar vond ik een uitstekende dag om te beginnen met het onderspitten van de composthoop. Het was helder en droog, ik had verder niks te doen en een keer moet je toch beginnen! Bovendien lag het stuk waar de compost onder moet al een tijdje braak. Er stonden aardappels en nadat die gerooid waren, had Henk er met het zaaimachientje winterrogge gezaaid. Helaas vonden vogels dit zaaigoed een lekker hapje. In plaats van dat er net zo een mooi graanveld kwam als afgelopen seizoen, kwam er hier en daar een halm op. Jammer, maar goed vogels zijn ook schepselen Gods en ze moeten ook eten. Dan moet God ze ook maar te eten geven, mopperde Henk toen ik hem hierop wees. In zekere zin heeft Hij dat ook gedaan, was mijn weerwoord. Henk was niet onder de indruk….

Vorig seizoen hadden we flink stuk winterrogge staan en omdat we het zo mooi vonden, hebben slechts steeds zoveel weggehaald als we de grond nodig hadden. Zo stonden er om en tussen de manshoge halmen zonnebloemen, sperziebonen en prei. Pas toen de winterprei echt in de grond moest, heb ik het laatste stuk winterrogge weggehaald en op de composthoop gegooid. En nu kom ik al die halmen weer tegen met het afgraven van de composthoop.

Enfin, de composthoop onderspitten is zwaar lichamelijk werk en zeer repetitief. Graaf een geul, haal een kruiwagen compost, stort dit in de geul, graaf er een geul naast en bedek de geul met de compost met de aarde uit de volgende geul enzovoorts. Je zou denken dat ik dan mooi tijd heb om over dingen diep na te denken. Het lichaam werkt, het hoofd hoeft er niet bij te zijn en kan dagdromen, filosoferen of, in mijn geval de Midsummernights Dream van Mendelssohn afdraaien. 😀 De meeste dagen zijn diepe gedachtes aan mij niet besteed; er komt altijd wel een muziekje tussen.

Tijdens het spitten vond ik nog zeven vergeten aardappels. Na een uur of drie op de tuin te hebben gewerkt, hadden we best wel trek. En ik had nog een stuk of tien bolle crackers over die ik gebakken had voor oudejaarsavond voor onder de (ook zelfgemaakte) paranotenkaas. In de koelkast vond ik ook nog prei, twee wortels en een handvol spruitjes. Ik heb toen alle groente (ook de gevonden aardappels!) in grove stukken gesneden en even gefruit in hete olie met gesnipperde knoflook. Toen heb ik er limoensap en kokosroom bijgedaan en het geheel laten staan op een laag pitje totdat alle groente gaar waren. Daarbij serveerde ik de bolle crackers die ik even opgepiept had in de oven. Het was erg lekker!

Iedereen kent wel het verschijnsel van de verdwijnende sokken. Je gooit vier paar sokken in de was en je hangt slechts zeven sokken aan de waslijn. Waar blijven toch al die sokken? Zelf draag ik geen sokken. Ik loop of op blote voeten of op fivefingershoes en het moet wel héél koud worden wil ik daar sokken in dragen. Ze bestaan wel, hoor, sokken met tenen maar ik heb gewoon niet zo gauw koude voeten. Henk koopt gewoon een hele stapel dezelfde sokken en behandelt ze alsof ze geen paar, maar eenlingen zijn. Hij gooit er rustig eentje weg als er gaten in zitten en bewaart dan de ander voor als er weer eens eentje kwijtraakt in de was. Zo heb ik altijd wel een of twee sokken op de balustrade hangen die geduldig hangen te wachten op een nieuwe partner. Ik houd van onconventionele oplossingen 🙂

Eenzelfde fenomeen doet zich voor bij potjes en dekseltjes. Groente en fruit van de moestuin wordt op diverse manieren bewaard. De vriezer is vooral voor bonen (spercie en tuin), courgette, spinazie, snijbiet en kruiden. Witlof, bieten, wortels en pastinaken bewaren we in een kuil op de tuin (Inkuilen, noemt men dat) Kool wordt gefermenteerd tot zuurkool. Aardappels, appels, pompoenen en uien bewaren we koel en donker op de overloop. Maar fruit (aardbei, braam, framboos, pruim) en sommige andere dingen die eigenlijk onder geen enkele noemer zijn te vangen (augurk, kappertjes) worden gekookt tot jam of ingemaakt. Voor dit werk heb ik heel veel potjes nodig en alleen potjes met een metalen deksel. Want een plastic deksel kan ik niet steriliseren en dat is wel nodig om een lange houdbaarheid te garanderen. (Hét kan waarschijnlijk wel, maar ík niet) Dus verzamel ik het hele jaar door potjes en flessen met een metalen deksel. En daar wordt dan het etiket afgeweekt en ze gaan daarna in de vaatwasser. Dan staat er een hele verzameling potjes en flessen op de keukentafel en dan begint het gepuzzel van welke deksel op welk potje past. Vanochtend had ik aan het eind van deze bezigheid een pot zonder deksel en drie deksels zonder potje. Die staan nu geduldig te wachten op een nieuwe partner. Hoe het kan, weet ik niet…maar ik accepteer het mysterie en probeer er mee te werken.

Het octaaf van Kerstmis, 1 januari, is toegewijd aan Maria, Moeder van God. Ik vind dat zo mooi. De eerste dag van het nieuwe jaar en daarmee het hele nieuwe jaar dat blanco voor ons ligt, geef ik nu alvast in handen van Moeder Maria.

Maria, onze heilige Moeder die wij Dochter van God de vader, Moeder van God de Zoon en Bruid van God de Geest noemen. Zij die met lichaam en ziel in de hemel werd opgenomen. Het menselijk, moederlijk hart dat daar voor ons, voor mij, klopt. Dat grote mysterie dat onbegrijpelijk, ongrijpbaar en onuitlegbaar is maar toch zoveel kracht en vreugde geeft.

Of in de woorden van paus Pius X in zijn encycliek Ad diem illum: Is Maria niet de Moeder van Christus? Welnu, dan is ze ook onze moeder. Want ziehier, wat ieder als beginsel moet vaststellen. Jezus, die het Vleesgeworden Woord is, is tegelijk de Verlosser van het menselijk geslacht. Welnu, als Godmens heeft Hij een stoffelijk lichaam aangenomen, zoals de overige mensen hebben. (…) Bijgevolg: in één en dezelfde schoot Zijner allerzuiverste Moeder heeft Christus én het vlees aangenomen én tegelijk een geestelijk lichaam met Zich verbonden, gevormd uit allen die in Hem zouden geloven. Men kan dus zeggen, dat Maria, terwijl ze de Verlosser in haar schoot droeg, er ook al degenen droeg, wier leven in het leven van de Verlosser lag opgesloten. Wij allen dus, zonder uitzondering, die met Christus verenigd zijn, en die, zoals de apostel zegt, “leden zijn van Zijn lichaam, uit Zijn vlees en uit Zijn gebeente” (Ef.5, 30), zijn uit de schoot van Maria voortgekomen, zoals een lichaam, dat met het hoofd verbonden is. Daarom worden wij in een geestelijke en mystieke zin kinderen van Maria genoemd. (einde citaat)

Toen dan Jezus Zijn moeder zag en de discipel die Hij liefhad, bij haar staande, zeide Hij tot Zijn moeder: Vrouw, zie uw zoon. Daarna zeide Hij tot de discipel: Zie, uw moeder. (Joh.19, 26) Met deze woorden is Maria ook onze Moeder geworden.

De atheïst geworden katholiek: God bestaat niet en Maria is Zijn Moeder. Laatst vertelde een vriendin dat men in Rusland zegt: Als God niet bestaat, hebben we altijd sint Nicolaas nog. Ik denk dat het achterliggend sentiment hetzelfde is: God, die te groots en ongrijpbaar is voor ons gewone stervelingen, maakt gebruik van mensen die dicht(er) bij ons kunnen staan, om ons zo toch het gevoel te geven dat we niet alleen staan. Ken je dat gevoel dat je hebt als je erachter komt dat een vriend van jou contact blijkt te hebben met een beroemd persoon? Dat je dan een klein beetje het gevoel hebt dat die beroemde persoon dichterbij is gekomen? Nu, datzelfde: omdat ik Maria ken, is God dichterbij. Zoiets. Het zijn maar wat bespiegelingen zo op de eerste ochtend van het nieuwe jaar…

Vrede en alle goeds voor 2021!

P.S. Er staan nieuwe opnames op Soundcloud! https://soundcloud.com/user-542842040/charles-tournemire-prelude-poeme-op58-7-union-licite-et-divine